Page 455 - เอกสารประกอบการประชุมวิชาการ ศูนย์วิจัยพืชไร่ขอนแก่น ประจำปี 2563 เล่มที่ 1

450

ผลและวิจารณ์ผลการทดลอง

การส ารวจและรวบเก็บตัวอย่าง
่
การสารวจในปี 2563 อ้อยทมีลกษณะโรคใบขีดดาง สงเกตจากอาการดางเป็นรอยขีดสนๆ สเขียว
ี
ั้

ี่
ั
ั
่
ี
ื
ื
ั้
ั่
ี่
ี
้
ั
ี
อ่อนสลบกับสเขียวเข้มทวทงใบ ใบเป็นฝอย มีสเขียวซีดแลวเปลยนเป็นเขียวอมเหลอง สเหลอง สขาวปน
ี
ี่
เหลือง และสีขาวซีด (ภาพท 1) สามารถรวบรวมตัวอย่างได้ทั้งสิ้น 158 ตัวอย่าง มีพันธุ์อ้อย KK3 และ LK92-
่
ั

ั
ั
ู
์
11 เป็นตวอย่างจากแหลงปลกอ้อยในเขตจงหวัดก าแพงเพชร จานวน 22 ตวอย่าง นครสวรรค จานวน 24

ตัวอย่าง ชัยภูมิ จ านวน 22 ตัวอย่าง นครราชสีมา จ านวน 23 ตัวอย่าง บุรีรัมย์ จ านวน 22 ตัวอย่าง สุพรรณบุรี
ี่
จ านวน 22 ตัวอย่าง และกาญจนบุรี จ านวน 22 ตัวอย่าง (ตารางท 1)
การตรวจเชื อไวรัส SCSMV
ตรวจหาเชื้อ Sugarcane streak mosaic virus ด้วยเทคนิค RT-PCR ในตัวอย่างใบอ้อยทั้งหมด พบ
ั
ตัวอย่างที่ให้ผลบวก จ านวน 150 ตัวอย่าง จากตัวอย่างทั้งหมด 158 ตัวอย่าง จากการตรวจวิเคราะห์ลาดบนิ

้
ี
ี
ุ
ิ้
ี
วคลโอไทด ของชนดเอ็นเอ จากการเพิ่มปริมาณดเอ็นเอดวยชดไพร์เมอร์ SCSMV CPF /SCSMV CPR ได ้
์
ี่
ขนาดชิ้นดีเอ็นเอเป้าหมาย 572 bp (ภาพท 2) พิสสวรรณ และปวีณา (2554) และ Chatenet et al. (2005)
ี่
ี่
ื้
่
ู
ั
้
ทไดรายงานก่อนหน้านี้ว่าตรวจพบเชอดงกลาวในอ้อยทปลกในประเทศไทยใน ปี 2548 เมื่อวิเคราะห์หา
ความสมพันธ์ทางพันธุกรรมโดยวิเคราะห์ Phylogenetic tree ของเชอไวรัสโดยวิเคราะห์ลาดบนิวคลโอไทด ์
ี
ั

ั
ื้
ั
่
ี่
ิ
่
้
้
ิ
ความใกลชดของสายวิวัฒนาการของเชอไวรัส SCSMV ทตรวจพบในแตละจงหวัดมีความใกลชดกันแตพบว่า
ื้
ั
ั
ั
เชอไวรัสจากตวอย่างอ้อยจากจงหวัดนครสวรรคมีความสมพันธ์ทางพันธุกรรมทห่างไกลกว่าจงหวัดอื่น ๆ แต ่
ี่
ื้
ั
์
ึ
ี
เมื่อเปรียบเทยบกับข้อมูลของ KP987848.1 ในฐานข้อมูล NCBI พบว่ามีความคลายคลงถึง 98 เปอร์เซ็นต ์
้
ี่
(ภาพท 3) สอดคล้องกับการศกษาของ ปวีณา และคณะ (2554) ได้รายงานการตรวจพบเชื้อ SCSMV ในอ้อย
ึ
ื้
ั
ึ
ี่
ั้
ื้
จากหลายจงหวัดและเชอทงหมดมีความคลายคลงกับเชอ SCMV-PAK ทพบในอ้อยจากประเทศปากีสถาน
้
ี่
ั้
ี่
ั
ทงนี้การตรวจจบดเอ็นเอเป้าหมายทมีปริมาณตามาก ๆ ได เนื่องจากเทคนิค RT-PCR ทมีความไวและ
ี
้
่

ความจ าเพาะของ coat protein gene (ยีน CP) ที่ออกแบบมาให้มีความจ าเพาะกับเชื้อไวรัสชนิดนี้ทาให้การ
้
่
ตรวจวินิจฉัยได้ง่ายขึ้นเนื่องจากปัจจบันพบอาการใบขีดดางค่อนข้างมากในแปลงปลูกอ้อยทมีการใชทอนพันธุ์
่
ุ
ี่
้
ี่
่

ิ
ื้
อ้อยทมีการตดเชอและพบในระยะอ้อยตอเป็นสวนใหญ่ ทาให้เกิดการละเลยยังไม่ไดให้ความสาคญกับอาการ
ั

ใบขีดด่าง จึงท าให้ขาดความตระหนักและขาดความระมัดระวัง ยังคงมีการขยายพันธุ์อ้อยที่มีอาการดังกล่าวไป
ปลูกในฤดูกาลถัดไปอีก ซึ่งอาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ท าให้โรคใบขีดด่างยังคงระบาดอย่างแพร่หลายในประเทศไทย
จนถึงปัจจุบัน โดยที่ความรุนแรงของโรคนั้นขึ้นอยู่กับปัจจัยจากสภาพแวดลอม การศึกษาถึงชนิดของเชอทพบ
ี่
ื้
้
ได้ในอ้อยที่มีอาการใบขีดด่างในแหล่งปลูกส าคัญของไทย การตรวจพบเชื้อดังกล่าวในอ้อยจะท าให้ควบคมและ
ุ
ลดพื้นที่การระบาดของโรคได้มากขึ้นส าหรับการจัดการโรคที่มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น