Page 309 - รวมคำวินิจฉัย ของประธานศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ
P. 309

ค�ำวินิจฉัยของประธำนศำลอุทธรณ์คดีช�ำนัญพิเศษ  บริษัทบำงกอก เดค-คอน

                       ที่ วทป ๓๒/๒๕๖๔                          จ�ำกัด (มหำชน)             โจทก์
                                                                ธนำคำรเพื่อกำรส่งออก

                                                                และน�ำเข้ำแห่ง
                                                                ประเทศไทย                 จ�ำเลย



                                                         ี
                                                                    ื
                       กำรจะวินิจฉัยว่ำ คดีน้เป็นคดีแพ่งเก่ยวกับกำรซ้อขำยระหว่ำงประเทศ กำรให้
                                            ี
                                                                              ี
                                                                           ี
                                                                        ื
                                                                                   ื
              บริกำรระหว่ำงประเทศ หรือกำรประกันภัยและนิติกรรมอ่นท่เก่ยวเน่องหรือไม่น้น
                                                                                               ั
                ่
              เนองจำกคดีนโจทก์และจ�ำเลยต่ำงมภูมิล�ำเนำอยู่ในประเทศไทยและสญญำตำมค�ำฟ้อง
                                                ี
                                                                                ั
                            ี
                            ้
                ื
              มีลักษณะเป็นสัญญำจ้ำงท�ำของโดยเป็นกำรรับจ้ำงก่อสร้ำงและตกแต่งภำยในโครงกำร
                                                     ้
                                                     ั
                                                                       ุ
              Loi Kham Residential Community ตงอย่ท เมองย่ำงก้ง สำธำรณรฐแห่งสหภำพ
                                                                                   ั
                                                              ื
                                                         ู
                                                           ่
                                                           ี
                                                                                 ี
                                  ื
              เมียนมำร์  ไม่ใช่กำรซ้อขำยสินค้ำ ไม่มีปัญหำต้องพิจำรณำถึงสิทธิหน้ำท่และควำมรับผิด
                     ื
              ของผู้ซ้อและผู้ขำยตำมหลักกฎหมำยเก่ยวกับกำรซ้อขำยสินค้ำระหว่ำงประเทศ จึง
                                                                 ื
                                                     ี
                                         ื
              ไม่ใช่คดีแพ่งเก่ยวกับกำรซ้อขำยสินค้ำระหว่ำงประเทศ และแม้กำรบริกำรดังกล่ำว
                             ี
              ระหว่ำงโจทก์และจ�ำเลยจะเป็นกำรบริกำรในลักษณะเป็นกำรรับประกันควำมเสียหำย
              อันเกิดจำกกำรไม่ช�ำระเงินตำมงวดสัญญำระหว่ำงโจทก์กับบริษัท  Diamond Rose Mining
              Co., Ltd. ก็ตำม แต่กำรให้บริกำรที่ถือว่ำเป็นกำรให้บริกำรระหว่ำงประเทศนั้น ต้องเป็น
                                                       ึ
              กำรให้บริกำรจำกผู้ให้บริกำรประเทศหน่งและเป็นผลให้ผู้รับได้รับบริกำรน้นในอีก
                                                                                         ั
              ประเทศหน่ง ไม่ใช่กำรบริกำรระหว่ำงบุคคลท่อยู่ในประเทศเดียวกัน ดังเช่นโจทก์และ
                         ึ
                                                          ี
              จ�ำเลยซ่งต่ำงมีภูมิล�ำเนำอยู่ในประเทศไทยด้วยกัน คดีน้จึงไม่ใช่คดีแพ่งเก่ยวกับกำร
                                                                     ี
                                                                                      ี
                      ึ
              ให้บริกำรระหว่ำงประเทศเช่นกัน และเม่อปรำกฏว่ำกรมธรรม์ดังกล่ำวเป็นเพียงกำร
                                                      ื
              รับประกันเก่ยวกับกำรไม่ช�ำระเงินตำมสัญญำ และควำมเสียหำยอันเกิดจำกกำรไม่ช�ำระ
                          ี
                                                                                     ื
              หน้ของคู่สัญญำของโจทก์ สัญญำประกันดังกล่ำวจึงไม่ใช่สัญญำประกันภัยเพ่อกำรขนส่ง
                 ี
                                                                                 ี
              ระหว่ำงประเทศอันต้องค�ำนึงถึงหลักเกณฑ์ และธรรมเนียมปฏิบัติเก่ยวกับกำรขนส่ง
                                                                                            ี
                                               ี
              ระหว่ำงประเทศประกอบด้วย คดีน้จึงไม่มีประเด็นให้พิจำรณำวินิจฉัย ถึงสิทธิหน้ำท่ตำม
                                                                                           ื
              สัญญำประกันภัยระหว่ำงประเทศเช่นกัน ดังน้น คดีน้จึงไม่ใช่คดีแพ่งเก่ยวกับกำรซ้อขำย
                                                               ี
                                                         ั
                                                                                ี
                                                                                             ื
              ระหว่ำงประเทศ กำรให้บริกำรระหว่ำงประเทศ หรือกำรประกันภัยและนิติกรรมอ่นท           ่ ี
              เกี่ยวเนื่อง ตำมบทบัญญัติมำตรำ ๗ (๕) แห่ง พ.ร.บ. จัดตั้งศำลทรัพย์สินทำงปัญญำและ
              กำรค้ำระหว่ำงประเทศและวิธีพิจำรณำคดีทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำงประเทศ
              พ.ศ. ๒๕๓๙
                                      _____________________________
                                                     281
   304   305   306   307   308   309   310   311   312   313   314