Page 195 - ทักษะการเรียนรู้ (ทร31001) ม.ปลาย
P. 195
185
กจิ กรรมที่ 5
ครูและผูเ้ รียนน่ังสบาย ๆ อยู่กันเป็ นกลุ่ม ครูแจกใบงานท่ี 5 ที่เป็ นกรณีตัวอย่าง เรื่อง
“สู้ไหม” ครูเปิ ดเทปที่อดั เสียง กรณีตวั อยา่ งเรื่อง “สู้ไหม” ใหผ้ เู้ รียนฟังพร้อม ๆ กนั ถา้ ไม่มีเทปครูตอ้ งอ่าน
ให้ฟังแบบละครวิทยุ เพื่อสร้างบรรยากาศให้ตื่นเตน้ ตามเน้ือหาในกรณีตวั อย่าง เม่ือครูอ่านจบแลว้ ก็จะ
พดู คุยกบั ผเู้ รียนในเชิงทบทวนถึงเน้ือหาและเหตุการณ์ในกรณีตวั อยา่ งเร่ือง “สู้ไหม” เพื่อให้แน่ใจวา่ ผเู้ รียน
ทุกคนเขา้ ใจถึงเหตุการณ์ในเน้ือเร่ืองของกรณีตวั อยา่ งตรงกนั ไม่ตกหล่น จากน้นั ครูจึงเสนอประเด็นกากบั
กรณีตวั อยา่ งใหผ้ เู้ รียนนาไปอภิปรายถกแถลง เพอ่ื หาคาตอบในกลุ่มยอ่ ย
ใบงานท่ี 5
กรณตี ัวอย่างเรื่อง “สู้ไหม”
“สู้ไหม”
ผมตกใจสะดุง้ ต่ืนข้ึนเมื่อเกิดเสียงเอะอะ พอลืมตาข้ึนมา เห็นทุกคนยืนกนั เกือบหมดรถ “ทุกคน
นง่ั ลงอยนู่ ิ่ง ๆ อยา่ เคลื่อนไหวไมง่ ้นั ยงิ ตายหมด” เสียงตวาดลน่ั ออกมาจากปากของเจา้ ชายหนา้ เห้ียม คอส้ัน
ที่ยนื อยหู่ นา้ รถ กาลงั ใชป้ ื นจอ่ อยทู่ ี่คอของคนขบั
ผมรู้ทันทีว่ารถทัวร์ที่ผมโดยสารคนั น้ีถูกเล่นงานโดยเจ้าพวกวายร้ายแน่ หันไปดูด้านหลัง
เห็นไอว้ ายร้ายอีกคนหน่ึงถือปื นจงั กา้ อยู่ ผมใชม้ ืออนั ส่ันเทาลว้ งลงไปในกระเป๋ ากางเกง คลา .38 เห่าไฟ
ของผมซ่ึงซ้ือออกมาจากร้านเมื่อบ่ายน้ีเอง นึกในใจว่า “โธ่เพิ่งซ้ือเอามายงั ไม่ทนั ยิงเลย เพียงใส่ลูกเต็ม
เท่าน้นั เองกจ็ ะถูกคนอื่นเอาไปเสียแลว้ ”
เสียงเจา้ ตาพองหนา้ รถตะโกนข่บู อกคนขบั รถ “หยุดรถเด๋ียวน้ี มึงอยากตายโหงหรือไง” ผมนึก
ในใจว่า เดี๋ยวพอรถหยุดมนั คงตอ้ งให้เราลงจากรถแลว้ กวาดกนั เกล้ียงตวั แต่ผมตอ้ งแปลกใจแทนที่รถ
จะหยุดมนั กลบั ย่ิงเร็วข้ึนทุกที ทุกที ยิ่งไปกว่าน้นั รถกลบั ส่ายไปมาเสียดว้ ย ไอพ้ วกมหาโจรเซไปเซมา
แต่เจา้ ตาพองยงั ไม่ลดละ แมจ้ ะเซออกไปมนั ก็กลบั วิง่ ไปยืนประชิดคนขบั อีก พร้อมตะโกนอยตู่ ลอดเวลา
“หยดุ โวย้ หยดุ ไอน้ ่ี กลู งไปไดล้ ะมึง จะเหยยี บใหค้ าส้นทีเดียว”
รถคงตะบึงไปต่อ คนขบั บา้ เลือดเสียแลว้ ผมไม่แน่ใจวา่ เขาคิดอยา่ งไร ขณะน้นั ผมกวาดสายตา
เห็นผูช้ ายที่น่ังถดั ไปทางมา้ นั่งด้านซ้าย เป็ นตารวจยศจ่ากาลังจ้องเขม็งไปท่ีไอ้วายร้ายและถดั ไปอีก
เป็นชายผมส้นั เกรียนอีก 2 คน ใส่กางเกงสีกากี และสีข้ีมา้ ผมเขา้ ใจวา่ คงจะเป็ นตารวจหรือทหารแน่ กาลงั
เอามือลว้ งกระเป๋ ากางเกงอยทู่ ้งั สองคน
บรรยากาศตอนน้นั ช่างเครียดจริง ๆ ไหนจะกลวั ปลน้ ถูกยิง ไหนจะกลวั รถคว่า ทุกคนเกร็งไปหมด
ทุกส่ิงทุกอยา่ งถึงจุดวกิ ฤตแลว้
