Page 58 - ทักษะการเรียนรู้ (ทร31001) ม.ปลาย
P. 58
48
อาคารขยายเวลา
แด่...ทกุ คนทมี่ ีเวลาวนั ละ 24 ชั่วโมงเท่ากนั
ในตอนค่า ฉนั โยนหนงั สือสองสามเล่มบนโต๊ะอย่างเบ่ือหน่าย เวลาอีกไม่กี่เดือนก็จะถึงฤดูสอบท่ี
เขาจะคดั เลือกพวกเราหน่ึงในจานวนผสู้ มคั รเป็นแสน ๆ คน ใหเ้ ขา้ ไปเรียนในท่ีโก้ ๆ ท่ีชื่อมหาวทิ ยาลยั ไม่รู้
เหมือนกนั วา่ เร่ืองราวอยา่ งน้ีมนั เร่ิมตน้ ข้ึนท่ีไหน ฉนั เพียงแต่รู้สึกเหมือนวา่ คนเอาร้ัวยาว ๆ สองแถวมาก้นั
ทุ่งกวา้ งใหเ้ ป็นทางเดินแคบ ๆ แลว้ ก็ตอ้ นพวกเราให้เขา้ ไปเบียดเสียดกนั เดินตามทางแคบ ๆ น้นั และเม่ือถึง
ปลายทาง เขากเ็ ปิ ดประตรู ับเราไมห่ มดทุกคน คนที่ไดม้ ีโอกาสเขา้ ไปกเ็ ป็ นเร่ืองดี ส่วนคนที่ไม่ไดผ้ า่ นไปแน่
หละ.มนั ก็คงจะแยม่ ากทีเดียว จริงอยแู่ มจ้ ะมีทางเลือกอื่นสาหรับบางคนที่จะตดั สินใจมุดหรือปี นร้ัวออกไป
ขา้ งนอกเพือ่ หาทางเดินที่ดีกวา่ ฉนั เองกอ็ ยากเป็นอยา่ งน้นั บา้ ง แตฉ่ นั ไม่กลา้ พอ
ฉนั เอาคางเกยขอบโตะ๊ ไล่ปลายนิ้วไปตามสันหนงั สือที่ต้งั เรียงรายเป็ นแถวยาวรอให้อ่าน ตอ้ งลอง
สู้ดูสิ...สักคร้ัง แต่อีกใจหน่ึงมนั คอยบอกว่าเดี๋ยว...ยงั ข้ีเกียจอยู่ ขอนอนก่อน ขอดูทีวีก่อน ขอไปเท่ียวก่อน
ฯลฯ เวลาเป็นปี ท่ีเขามีไวใ้ หเ้ ราเตรียมตวั จึงผา่ นไปอยา่ งไม่เป็นชิ้นเป็นอนั เพราะความเฉื่อยชาของฉนั เอง
อากาศกาลังดี ฉันทิ้งตวั ลงบนเตียงนอนท่ีคลุมดว้ ยผา้ ห่มขนหนูลายฝูงนกนางนวลสีเขียว เห็น
หนงั สือกองโตที่ยงั คา้ งคาคอยใหฉ้ นั ไปอ่าน พดั ลมคอยาวส่งเสียงครางเบา ๆ แลว้ ฉนั กห็ ลบั ไป
พบตวั เองอีกทีที่หนา้ อาคารหลงั ใหญ่ ดูเหมือนจะสร้างดว้ ยหินออ่ น ลกั ษณะคลา้ ยธนาคารมีบนั ไดสี
เขียวเป็นมนั วบั เรียงรายเป็นช้นั ๆ สุดบนั ไดข้นั สุดทา้ ยมีประตูกระจกติดฟิ ลม์ กรองแสงสีเขม้ มีป้ ายแผน่ หน่ึง
แขวนไวต้ รงประตมู ีขอ้ ความวา่ “มีเวลาขาย”
ฉนั ไม่แน่ใจว่าเป็ นเพราะความอยากรู้อยากเห็น หรือเพราะอะไรกนั แน่ที่ทาใหเ้ ทา้ ท้งั สองขา้ งกา้ ว
ข้ึนไปบนอาคารแห่งน้ี เมื่อเอ้ือมมือผลกั ประตูกระจกเขา้ ไป ไอเยน็ ของเครื่องปรับอากาศกป็ ะทะร่างกาย
สถานที่น้นั ดูโอ่โถงและสวยงาม ดูราวกบั ห้องรับรองช้นั ดี มีโต๊ะสีเขียวตวั ยาวซ่ึงกองแฟ้ มเอกสาร
เรียงรายอยทู่ ว่ั ไปบนน้นั ชายหนุ่มคนที่นง่ั ประจาโตะ๊ เอย่ ทกั ทายฉนั ทา่ ทางเขาอบอุน่ และเป็นมิตร
“สวสั ดีครับ”
“ครับผม” ฉนั ตอบรับคาเขาเบา ๆ
“ผมคิดวา่ คุณคงจะไมไ่ ดม้ าซ้ือเวลา ท่าทางคุณยงั เป็นเดก็ อยเู่ ลย อายยุ งั ไมเ่ กินยส่ี ิบ”
“ผมไม่ไดม้ าซ้ือเวลาหรอกครับ” ฉนั ตอบไปท้งั ๆ ท่ียงั ไม่แน่ใจวา่ สินคา้ หรือบริการอะไรกนั แน่ที่
เขากาลงั ขายอยู่ “เพียงแต่วา่ ผมอยากดู...ผคู้ น แลว้ ก็การซ้ือขายของคุณเท่าน้นั ”
“ตามสบายเลยครับ” เขายิม้ อย่างมีไมตรี “เชิญนงั่ ” เขาผายมือไปทางโซฟาชุดท่ีต้งั อย่ชู ิดผนงั ดา้ น
หน่ึง ฉนั จึงถอยไปทรุดตวั ลงนง่ั
ลูกคา้ คนแรกท่ีฉนั พบในอาคารขายเวลาคือชายชราร่ายกายผอมเกร็งผมขาวโพลน ใบหนา้ ซีดเหลือง เขา
พยงุ ตวั ใหก้ า้ วผา่ นบนั ไดทีละข้นั ๆ อยา่ งลาบากยากเยน็ จนกระทงั่ ผลกั ประตูมาหยดุ ยนื ตรงหนา้ ชายขายเวลา
