Page 59 - ทักษะการเรียนรู้ (ทร31001) ม.ปลาย

49

“ผมมาขอซ้ือเวลาที่ผา่ นไป...หา้ ปี ” น้าเสียงเขาแหบแหง้ และสัน่ พร่าอยา่ งคนที่ป่ วยหนกั “หมอบอก
วา่ ผมมาหาหมอชา้ ไปหา้ ปี ไม่อยา่ งน้นั แลว้ โรคน้ีก็พอจะมีทางรักษาหายและผมก็จะไม่ตาย”

คนต่อมาเป็นชายหนุ่ม หนา้ ตาดี แต่งตวั สะอาดสะอา้ น เพียงแตด่ ูวา่ หมน่ หมองและหมดหวงั ...
“ขอซ้ือเวลาสามเดือน” เขาพดู กบั ชายขายเวลา “คุณรู้ไหม ผหู้ ญิงที่ผมรัก เธอไปเมืองนอกเม่ือสาม
เดือนก่อน เราคบกนั มาเป็นปี แต่ผมกย็ งั ไม่เคยบอกรักเธอท้งั ๆ ที่รักเธอมาก เธอไปโดยไม่รู้อะไรเลย”
ชายขายเวลามีทีทา่ วา่ เห็นใจ ฉนั คิดวา่ เขาเป็ นนกั ขายท่ีมีความอดทนมากทีเดียว ท่ีจะตอ้ งพบลูกคา้ ที่
ลว้ นแต่มีปัญหาตา่ ง ๆ กนั ไป พร้อม ๆ กบั นึกเสียดายแทนผชู้ ายคนน้ีที่เขา้ ผา่ นเวลาร่วมปี โดยเปล่าประโยชน์
แลว้ เพิง่ จะเห็นคุณค่าของเวลาเหล่าน้นั ...เม่ือมนั ไดผ้ า่ นไปแลว้
ยงั ไม่ทนั ท่ีชายหนุ่มคนน้นั จะกา้ วพน้ ประตูออกไป หญิงคนหน่ึงก็เดินสวนเขา้ มา หล่อนสวมชุดไว้
ทุกขส์ ีดา ใบหนา้ ยงั เป้ื อนคราบน้าตา ดวงตายงั มีรอยบอบช้า
“อยากไดเ้ วลาคะ่ สกั สองปี ปี เดียวหรือเพียงคร่ึงปี ก็ได”้ หล่อนพดู ดว้ ยน้าเสียงท่ีโศกเศร้า
“ผมคิดวา่ คุณคงมีปัญหาเกี่ยวกบั เวลาในอดีตเหมือนคนอื่น ๆ” ชายขายเวลากล่าวข้ึน
“ค่ะ” หล่อนรับคาเสียงแผ่ว “คุณแม่ของดิฉนั เพ่ิงเสียเม่ือสองวนั ก่อน ท่านดีกบั ฉนั มาก เล้ียงดูอยา่ ง
เอาอกเอาใจ แต่ดิฉนั ยงั ไม่ทนั ท่ีจะทาอะไรใหแ้ มช่ ื่นใจเลย มีแต่ต้งั แง่ต้งั งอน ท่านก็มาด่วนจากไป”
“คุณเลยอยากซ้ือเวลาที่ผา่ นไปเพอ่ื ทาดีกบั คุณแม่ของคุณ”
“คะ่ ” หล่อนป้ ายน้าตา
ฉนั นึกเวทนาหล่อน เวทนาที่หล่อนมาคิดอะไร ๆ ไดก้ ็เม่ือสายไป ถา้ หากหล่อนไดท้ าอะไรไปต้งั
นานแลว้ ก็คงไมต่ อ้ งมานึกเสียดายตอนน้ี วบู หน่ึงฉนั จึงนึกยอ้ นกลบั มาที่ตวั เอง
คนต่อมาเป็ นเด็กหนุ่ม ใบหนา้ เขายงั อ่อนเยาว์ แต่พกริ้วรอยความกงั วลไวเ้ ต็มเป่ี ยม “ตอ้ งการเวลา
เท่าไรดีครับ” ชายขายเวลาถามข้ึนก่อน “สองปี ” เขายมิ้ อยา่ งอ่อนเพลีย “ผมอยากกลบั ไปตอนเลือกแผนการ
เรียนใหม่ ผมพลาดไปตอนน้นั บางทีผมอาจจะไดเ้ ร่ิมตน้ ใหม่ดว้ ยดีจะไดเ้ รียนวิชาท่ีชอบแทนวิชาที่น่าเบ่ือ
ตอนน้ี”
แลว้ เขาก็จากไป เม่ือไดส้ ่ิงที่ตอ้ งการแลว้ ฉนั เห็นชายขายเวลาหลบั ลงในขณะท่ีกาลงั เวน้ วา่ งลูกคา้
ต่อเม่ือฉนั ขยบั ตวั เขาก็ลืมตาข้ึน แลว้ หนั มายมิ้ ใหฉ้ นั ดวงตาเขาอบอุน่ ...
เป็ นเวลานานเท่าไรก็ไม่ทราบที่ฉันนงั่ มองดูผคู้ นเดินผา่ นมา ลว้ นแลว้ แต่มีท่าทีวิตก กงั วล ผิดหวงั
เสียใจ แลว้ กม็ าซ้ือเวลาไป เพราะวา่ พวกเขาไดพ้ ลาดสิ่งท่ีน่าจะไดใ้ นอดีต
แลว้ ชายขายเวลาก็เปิ ดแฟ้ มพร้อมกบั เงยหนา้ ข้ึนมาทางฉนั สักครู่จึงเดินมาทรุดตวั ลงนง่ั เกา้ อ้ีโซฟา
ขา้ ง ๆ
“จะปิ ดร้านแลว้ หรือครับ” ฉนั ถาม
“ครับ...ไดเ้ วลาแลว้ ”