Page 166 - รายวิชาภาษาไทย(พท31001)

166 | ห น า

3. ตัวละคร ขึ้นอยูกับจินตนาการของผูเขียน เชน คน สัตว เทพเจา แมมด เจาชาย นางฟา
แตไมควรมีตัวละครมากเกินไป

4. ฉาก สถานที่เกิดเหตุ เชน ในปา กระทอมราง ปราสาท บนสวรรค แลวแตความคิดสรางสรรค 

ของผูเขียน

5. บทสนทนา การพูดคุยของตัวละคร ควรใชภาษาที่เขาใจงาย กระชับ สนุกสนาน ไมใชคํา
หยาบ

6. คติสอนใจ เมื่อจบนิทาน ผูอานควรไดแงคิด คติสอนใจเพื่อเปนการปลูกฝงคุณธรรมกลอม

เกลาจิตใจ

สรุป การที่จะเปนนักเขียนหรือนกพูดประเภทใดๆ ก็ตาม หัวใจสําคัญของนักเขียนหรอนักพูดก็
ั
ื
็
ื

คือ ความรูที่นักเขียนหรอนักพูดไดถายทอดใหกับผูฟงหรอผูอาน (ผูรับสาร) ไดเขาใจในประเดนหรือสิ่ง
ื
ที่ไดนําเสนอ


ี
เรื่องที่ 3 การเพิ่มพูนความรู และประสบการณทางดานภาษาไทย เพื่อการประกอบอาชพ

จากการนําเสนอแนวทางของการนําความรูภาษาไทยไปเปนชองทางในการประกอบอาชีพ

ั
ประเภทตางๆ เชน การพูด การเปนพิธีกร ผูประกาศ นักจดรายการวิทยุ โทรทัศน ครูสอนภาษาไทยกับ
ประชาชนอาเซียน การเขียน นักเขียนขาว เขียนบทละคร เขียนนิทาน เขียนสารคดี แลวนั้น เปนเพียงจด
ุ

ประกายใหผูเรียนไดเรียนรูวาการเรียนวิชาภาษาไทยมิใชเรียนแลวนําความรูไปใชในชีวิต ประจําวัน

เทานั้น แตการเรียนรูวิชาภาษาไทยยังสามารถนําความรูประสบการณทางดานภาษาไทยไปประกอบ

ั

ื
ี

อาชีพ สรางรายไดใหกับตนเองไดดวย แตการที่ผูเรยนจะเปนนกเขยนหรอนกพูดที่มีชื่อเสียง เปนที่
ี
ั
