Page 162 - รายวิชาภาษาไทย(พท31001)

162 | ห น า

1. การวางรูปแบบบทวิทยโทรทัศน
ุ
สวนภาพ การวางรูปแบบบทวิทยุโทรทัศนโดยทั่วไปนั้น นิยมเขียนโดยสวนของภาพจะอยูครง
ึ่
หนากระดาษทางซาย และสวนของเสียงจะอยูทางขวาของคอลัมนภาพ เพื่อผูเขยนตองการเขียน
ี
ขอแนะนําเครื่องหมายของช็อต (shot) ที่สําคัญคือ ตัวหนังสือ ภาพ และสิ่งที่จาเปนที่สําคัญที่เกี่ยวกับภาพ
ํ

ี
โทรทัศนใหเขียนสิ่งเหลานี้ไวใน “สวนภาพ” ทั้งนี้ ผูเขยนตองเขาใจศัพททางดานโทรทัศนพอสมควร


ิ
ี

ํ
และพยายามใชคาศัพทดานภาพและดานเทคนคที่ตนเขาใจเปนอยางด หลีกเลี่ยงการใชศัพทเทคนคที่
ิ
ผูเขียนเองยังไมเขาใจความหมายที่แทจริงของคํานั้นๆ
ี
ี
สวนเสียง ผูเขยนจะใสคําบรรยาย เพลง เสียงประกอบใน “สวนเสียง” เชนเดยวกับการอธิบาย

สิ่งตางๆ ใหกับตัวแสดง ผูแสดงแบบ ผูบรรยาย เชน อธิบายการเคลื่อนไหว หรออารมณ เปนตน จะไมใชสวน
ื
ภาพสําหรับอธิบายสิ่งตางๆ ใหกับตัวแสดงไมวาจะอยูหลังกลองหรือหนากลอง
ิ
คําอธบายและรายการซึ่งควรเขียนไวกอนบท ไดแกคําอธิบายเกี่ยวกับลักษณะผูแสดง
(character) ฉาก (setting) และอุปกรณที่ใชประกอบฉาก ตลอดจนงานดานกราฟกภาพที่ใชประกอบ
ื
เอาไวหนาเดียวหรอหลายหนาก็ได จะไมมีการเขียนสิ่งเหลานี้ไวในบท เพราะอาจทําใหเกิดการสับสน



ุ
และเปนสาเหตของความผิดพลาด ขณะที่อานบทอยางรวดเร็วระหวางการผลิต

ุ
2. ประเภทของบทวิทยโทรทัศน 

2.1 บทวิทยุโทรทัศนแบบสมบูรณ บทประเภทนจะบอกคําพูดทุกคําพูดที่ผูพูดจะพูดใน
ี้


รายการตั้งแตตนจนจบ พรอมกันนั้นก็จะบอกรายละเอียดเกี่ยวกับคําสั่งทางดานภาพและเสียงไวโดย
สมบูรณ รายการที่ใชบทประเภทนี้ไดแก รายการละคร รายการตลก รายการขาว และรายการโฆษณา
สินคาสําคัญๆ

ิ

ประโยชนของการเขียนบทวทยุโทรทัศนแบบสมบูรณ คือ เราสามารถมองภาพของรายการได 

ตั้งแตตนจนจบกอนที่จะมีการซอม ทําใหเราสามารถกําหนดมุมกลอง ขนาดภาพ และขนาดของเลนสที่


ใช ตลอดจนกําหนดเวลาการเคลื่อนไหวของกลองไดอยางถูกตองแนนอน
ี
ิ

ขอเสียเปรยบของบทวิทยุโทรทัศนแบบนี้ คือ เราจะปฏิบัตตามบทอยางเครงครด ถาทุกสิ่งทุก

ั
อยางเปนไปตามบท รายการก็จะดําเนนไปดวยดีและสมบูรณ แตหากมีอะไรไมเปนไปตามบท ผูกํากับ
ิ
รายการและผูรวมทีมงานก็จะเกิดความสับสน และตองพยายามแกไขปญหาเฉพาะหนาที่เกิดขึ้นใหได 


2.2 บทวิทยุโทรทัศนกึ่งสมบูรณ มีขอแตกตางกับบทโทรทัศนแบบสมบูรณ ตรงที่คําพูดคํา
บรรยายหรือบทสนทนาไมไดระบุหมดทุกตัวอักษร บอกไวเพียงแตหัวขอเรื่องหรอเสียงที่จะพูด
ื
ั
โดยทั่วไปเทานน บทดงกลาวใชกับรายการประเภทรายการเพื่อการศึกษา รายการปกิณกะ และรายการที่
ั้
ผูพูด ผูสนทนา หรือผูบรรยายพูดเองเปนสวนใหญ ไมมีระบุในบท