Page 315 - Dictionary of Buddhism by Bhikkhu P. A. Payutto

315

for power (ไมใช effort; exertion) แตบางคํ าเห็นวาควรทราบ ก็แสดงไวดวย ในกรณีเชนนี้ ที่ใดแสดงความ
หมายที่กลายหรือเกิดใหมในภาษาไทย ก็จะใส (T.) กํ ากับไวหนาความหมายนั้น เชน มาติกา ... (T.) funeral
chanting; อัจฉริยะ ... (T.) genius; อิจฉา ... (T.) ดู อิสสา

3. ความหมายของบางศัพทเปนที่ยอมรับกันทั่วไปแลว แตบางศัพท เชน คํ าวา ฌาน เปนตน ยัง
ขัดแยงกันอยู คราวนี้ยังมิไดทํ าเครื่องหมายแสดงไวเปนพิเศษ และความหมายของคํ าบางคํ าไมใชความหมายที่
ตรงแท เปนแตนิยมใชในเมื่อพอเทียบเคียงกันไดกับของศาสนาอื่นในบางแง ในกรณีนี้ หากความหมายนั้นชวน

ใหเกิดความเขาใจผิดได จะมีอักษรยอ (mis.) กํ ากับไวดวย เชน โบสถ = ... (mis.) church; temple เปนตน
4. ศัพทที่นิยมเรียกทับศัพท เชน กรรม, ธรรม และ นิพพาน เปนตน ก็ไดใหรูปทับศัพทไวดวย

แสดงวา ศัพทนั้นนิยมใชกันเชนนั้น
5. ศัพทและความหมายสวนมากเปน noun แมที่เปนอยางอื่น ก็พึงทราบไดโดยงาย จึงมิไดใหอักษรยอ
ระบุวจีวิภาคกํ ากับไว เวนแตในกรณีตองการแยกใหเห็นตางหากจากกัน หรือควรกํ าหนดเปนพิเศษ

6. คํ าที่อยูสุดบรรทัด ซึ่งพิมพไมพอจบคํ า ตองตัดแยกออกไปขึ้นบรรทัดใหม ในการตัดแยกคํ า ได
พยายามปฏิบัติเครงครัดตามหลักการแบงพยางค (syllabication) โดยถือพจนานุกรมภาษาอังกฤษมาตรฐาน

เปนหลัก การที่ทํ าความเขาใจในขอนี้ไวเพราะปจจุบันมีการละเลยในเรื่องนี้กันมาก จนบางทีลืมกันไปวาหลักใน
เรื่องนี้มีอยู
อนึ่ง ในกรณีที่ British English กับ American English เขียนตางกัน ในการสะกดตัวก็ดี ในการตัด

แยกพยางคก็ดี เชน British English วา mar vel lous; knowledge ฯลฯ แต American English เปน
•
•
•
marvelous; knowledge ฯลฯ พจนานุกรมฯ นี้ถือตาม British English อยางไรก็ตาม ในกรณีที่พจนานุกรม
•
•
•
ภาษาอังกฤษตัดแยกคํ าตางกัน จะตกลงใจถืออยางใดอยางหนึ่งตามสมควร
จ. ขอควรทราบเกี่ยวกับการเขียนภาษาบาลี
1. รูปสระ เมื่อเขียนภาษาบาลีดวยอักษรไทย สระทุกตัว (ยกเวนสระ อ) มีทั้งรูป “สระลอย” (เมื่อไมมี
พยัญชนะตนประสมอยูดวย) และรูป “สระจม” (เมื่อมีพยัญชนะตนประสมอยูดวย) เชน อาภา (àbhà), อิสิ (isi
), อุตุ (utu)

สระ อ (a) จะปรากฏรูปเมื่อเปนสระลอย และไมปรากฏรูปเมื่อเปนสระจม เชน อมต (amata) นอกจาก
นี้ ตัว อ ยังใชเปนทุนใหสระอื่นเกาะ เมื่อสระนั้นใชเปนสระลอย เชน เอก (eka), โอฆ (ogha)
สวนในอักษรโรมัน สระทุกตัวปรากฏรูปเสมอไป และมีรูปเดียวกัน ไมวาจะใชเปนสระลอยหรือสระจมก็
ตาม เชน àkàra (อาการ)
2. รูปพยัญชนะ พยัญชนะเมื่อประสมกับสระใด ก็จะมีรูปสระนั้นปรากฏอยูดวย (ยกเวนเมื่อประสม

กับสระ อ) เชน พุทฺโธ (buddho)
พยัญชนะที่ใชโดยไมมีรูปสระปรากฏอยู และไมมีเครื่องหมาย ฺ (พินทุ) กํ ากับ แสดงวาประสมกับสระ อ
(a) เชน รตน (ratana)

สวนพยัญชนะที่มีเครื่องหมายพินทุกํ ากับ ก็แสดงวาไมมีสระใดประสมอยูดวย เชน ธมฺม (dhamma),
พฺรหฺม (brahma)
3. เครื่องหมายนิคหิต เครื่องหมาย  (นิคหิต) ตองอาศัยสระ และจะปรากฏเฉพาะหลังสระ อ (a ),
อิ (i ) หรือ อุ (u) เชน อํส (a§sa), เอวํ (eva§), กึ (ki§), วิสุ (visu§)