Page 104 - จรัมบุญ
P. 104
ั
�
�
เทพธิดา “ไม้มีด้าม คาบใบตาลไว้น้น เรียกอะไร สาหรับทาอะไร”
�
พระโมคคัลลานะ “เราเรียกตาลปัตร หรือตาลิปัตร สาหรับ
พระภิกษุเม่อออกจากวัดติดมือไป เวลาให้ศีลแก่ชาวบ้าน เอาตาลปัตร
ื
ั
ั
ุ
็
�
บงหน้า เวลาอนโมทนากทาอย่างนน เวลาเดินไปตามละแวกบ้าน
้
ก็ต้องเอาตาลปัตรบังหน้าไว้ เดินไปด้วยสังวร ไม่ให้ทวารก�าเริบอันนี้
เป็นอาจาระที่ดีของสมณะ”
เทพธิดา “สังวรไหวหรือ อวดดีไปเปล่าๆ เวลาน้เขานุ่งผ้า
ี
เลยหัวเข่าตั้งศอกสุนทรีๆ ทั้งนั้น มัวหลับตาสังวรอยู่ได้ ลืมตาดูโลก
บ้างหรือเปล่า?”
่
ื
ึ
ั
พระโมคคลลานะ “เราดโลกจนเบอหน่าย จงต้องออกบวช
ู
เพ่อหนีโลก เพราะชาวโลกน้นมันเต็มไปด้วยการเอารัดเอาเปรียบ
ั
ื
การเห็นแก่ตัว การหลอกลวง ไว้ใจกันยาก ไม่มียางอาย เราไม่เพียง
ลืมตาดูเท่านั้น แถมถ่างตาดูเสียอีก เห็นแล้วเหมือนฟองไข่เจาะเข้าไป
แล้วข้างใน ไม่มีอะไรเป็นสาระ แข็งเพียงเปลือกไข่เท่าน้น เพราะหลงโลก
ั
จึงเวียนว่ายตายเกิดจมอยู่ในความงมงาย จึงออกบวชเป็นบรรพชิต
�
แสวงหาโมกขธรรมจนได้พบพระพุทธเจ้าสมัครเป็นพระสาวกบาเพ็ญ
ิ
์
ั
ธรรมเขาข้นอรยสงฆ เรามานเพอทากจพระศาสนาเอาธรรมมาเผยแพร ่
้
้
�
ิ
่
ี
ื
แก่ชาวสวรรค์”
ั
้
่
ี
“การสงวรนนเป็นหน้าทของสมณะ เพอชาระใจให้บรสทธ
ั
์
ุ
ิ
ิ
ื
่
�
ตามระเบียบของพระธรรมวินัย มันเรื่องของเขา เขาจะนุ่งห่มอย่างไร
เราไม่ควรใส่ใจ เราควรใส่ใจแต่ตัวของเราว่าดีพอหรือยัง มีอะไรเป็นที่
พ่งพาตนให้พ้นอานาจของโลก จะได้ไม่ต้องมาน่งเศร้าโศกเสียใจอาลัย
ั
�
ึ
ในสิ่งซึ่งไม่มีสาระ เราจะเตือนใจพวกชาวสวรรค์ด้วยว่า การนุ่งห่มนั้น
ั
์
้
้
่
อยาเอาอยางมนษยเลย ครนมาพบเขาจรงๆ สาวสวรรคนยงกวาชาวมนษย ์
ุ
่
่
ิ
ุ
่
์
ิ
้
ี
78 จรัมบุญ
