Page 107 - จรัมบุญ
P. 107
�
ั
�
ดิฉันก็เข้าใจว่าเราทาบุญอย่างไรได้อย่างน้น จะทาด้วยอะไรก็ได้ผล
ไม่อดอยากขาดแคลนตั้งแต่ยังไม่ได้มาเป็นชาวสวรรค์”
ี
�
“อันทานบารมีน้ดีแท้ เป็นอันรับรองว่าไม่ยากจน จะทาไร
ก็ได้ผล ถ้าเรามีจนกินไม่หมด ใช้ไม่หมด จะเสียดายทาไม ควรให้
�
ก็ต้องให้ เมื่อมีคนต้องการ แม้มีน้อยก็ต้องให้ตามน้อย การให้เป็นที่
ื
พอใจของผู้เมตตาปรานี ความจริงเม่อดิฉันเป็นมนุษย์อยู่ข้างจะยากจน
แต่ได้สมบัติเช่นน้ก็อาศัยกุศลเล็กน้อย จึงไม่อยากแจ้งแก่ใครด้วย
ี
ละอายใจ”
พระโมคคัลลานะ “ความดีไม่ต้องอาย เพราะเป็นการกระท�า
ไม่มีโทษ บารมีนั้นย่อมมีแตกต่างกัน
ผู้ มีสมบัติมาก ใช้ไม่หมด
ผู้ มีอายุยืนมาก
ผู้ มีความฉลาด ความรู้สูง
ท้งสามอย่างน้ ยากท่จะมีครบถ้วนในคนผู้เดียว ไม่ขาด ๑
ี
ั
ี
ก็ขาด ๒ หรือมิฉะนั้นก็ขาดหมดทีเดียว อันจะครบทั้ง ๓ อย่างในคนๆ
เดียวกันนั้นหายากมาก
ั
แม่เทพธิดาโฉมยงท้งหลาย พวกเธออย่าประมาทในการสะสม
ี
�
ี
บารมีอุตส่าห์ทาเข้าไว้ ท่พวกเธอมีความสุขอย่างน้เพราะผลแห่ง
ี
ี
ี
ั
์
ี
้
ความดในอดต ขอถามวาพวกเธอมาทพระเจดยนมความประสงคดงฤา”
ี
่
์
ี
่
เทพธิดา “ข้าแต่พระคุณเจ้า พวกดิฉันมาสู่ที่นี้เพื่อถวายเคารพ
ั
แก่พระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า และพวกดิฉันคร้นถวายวันทาพระ
เกศธาตุแล้วจึงเข้าสู่ศาลาสุธรรมาเพื่อฟังโอวาทของจอมเทพ เป็นการ
สะสมบุญต่อไป”
พระโมคคัลลานะ “พระเกศธาตุเจดีย์นี้ใครสร้าง ?”
81
จรัมบุญ
