Page 106 - จรัมบุญ
P. 106
ี
ื
�
เรามาเทวโลกน้ เพ่อนาพระธรรมมาแนะนาชาวสวรรค์ เพ่อจะได้
ื
�
ั
ึ
สู่สวรรค์ช้นสูงๆ ข้นไป ไม่ต้องไปเกิดในมนุษย์โลกอีกให้เสียเวลา
มาพบพวกเทพบุตรเทพธิดาก็ดีใจ คิดว่าพวกเธอทั้งหลายในเทวโลกนี้
จะได้รับเอาธรรมของพระพุทธเจ้ามาปฏิบัติเพื่อความพ้นทุกข์ ไม่เคย
คิดว่าจะมาพบเทพผู้ดื้อด้านอย่างนี้”
เทพธิดา “ท�าไมต้องว่าดื้อด้านด้วย พูดดีๆ ไม่ได้หรือ”
พระโมคคัลลานะ “ดีแล้ว สมควรแล้ว ต่อแต่น้ขอทราบแม่ธิดา
ี
องค์น้ โฉมงามย่งนัก ฉลาดเล่ห์และแหลมคม สมณะขอทราบว่า
ี
ิ
เมื่อเธอเป็นมนุษย์กระท�ากรรมอันใด?”
ื
เทพธิดา “ข้าแต่พระคุณเจ้าผู้เจริญพรต ดิฉันน้เม่อเกิดเป็น
ี
ิ
ี
�
มนุษย์มีนาใจบริสุทธ์ด้วยศรัทธา ได้เฉล่ยข้าวปลาอาหาร ผ้านุ่งห่ม
้
แก่คนไข้คนอนาถา บ�ารุงมารดาบิดา ผู้มีพระคุณ เจ็บไข้ได้ป่วยช่วย
เป็นธุระ แม้สมณะผู้ทรงศีลก็อุปถัมภ์ อุตสาหะฟังธรรมคาพระเจ้า
�
มน้อยก็ให้น้อย มีมากกให้มาก ใครออกปากเป็นได้ตามมากน้อย
็
ี
พระคุณเจ้าผู้เจริญ ทานนี้ให้ผลเป็นอัศจรรย์”
พระโมคคัลลานะ “อัศจรรย์อย่างไร?”
เทพธิดา “ดิฉันชอบใส่บาตรมาแต่เยาว์วัย เพราะเป็นพ่อค้า
แม่ค้าหาเวลาท�าบุญยาก ใจมุ่งมาดแต่ประกอบอาชีพ จึงท�าบุญง่ายๆ
�
ี
เช้าใส่บาตรข้าวถ้วย กล้วยหน่วย ไข่เค็ม ๑ ฟอง ทาดังน้เป็นนิจนิรันดร์
เติบโตขึ้นจะไปท�าบุญที่ไหน เมื่อมีการเลี้ยงอาหาร จะต้องมีคนน�าไข่
ื
มาให้กินทุกคราว บางทีคนอ่นเขาไม่มีอะไรกิน แต่ดิฉันไม่อด อย่างน้อย
ก็ต้องได้รับข้าวกับไข่เค็ม”
ั
“วันหน่งเกิดฝันไปว่า ไปในท่แห่งหน่ง พบไข่เค็มต้งร้อยฟอง
ี
ึ
ึ
ื
อยู่ตามพ้นบ้าน ถามได้ความว่าน้แหละเป็นของฉันท่เคยใส่บาตรมา
ี
ี
80 จรัมบุญ
