Page 112 - จรัมบุญ
P. 112
สมัยปัจจุบันนี้ คนก็เหาะเหินเดินอากาศได้ เหาะได้ด้วยอาศัย
�
ึ
�
ปัญญาของบุคคลค้นคว้าหาทางเหาะเหินเดินอากาศข้น และทาได้สาเร็จผล
ั
การเหาะโดยอาศัยปัญญาค้นคว้าหาทางน้น เหาะได้คราวละหลายๆ คน
ั
เหาะคราวละ ๑๐๐ คนกว่าก็มี เหาะโดยอิทธิปาฏิหาริย์น้นไปได้เฉพาะตัว
ื
ั
เหาะด้วยโลกิยปัญญาน้น ไปได้คราวละหลายคน คือ เหาะโดยเคร่องบิน
วันหนึ่ง พระโมคคัลลานะ จาริกถึงเทวโลกแล้ว ได้ทัศนาการ
้
�
ิ
ิ
่
ึ
ั
่
ื
ั
เหนวมานหลงหนงงามมาก เหลองอรามดวยทองคาธรรมชาต ประดบ
็
ื
ด้วยเพชรนิลจินดา มีเคร่องบริการพร้อมสรรพ์ เทพบุตรเทพธิดาท ่ ี
ประจ�าวิมานนั้นสะสวยล�้าคน นุ่งห่มสวยสมแก่ชาวสวรรค์ ผิวพรรณ
ผุดผ่อง ดวงหน้าแจ่มใส พระโมคคัลลานะใคร่จะทราบว่า ใครเป็น
เจ้าของวิมาน เพราะเหตุใดจึงม่งมีสมบัติมากนัก ชะรอยจะเป็นเทพ
ั
ี
ึ
ท่ดังอยู่ในเทวโลกผู้หน่ง มองหาก็ไม่เห็นเจ้าของวิมาน จึงถามเทพบุตร
เทพธิดาที่รักษาปราสาท
พระโมคคัลลานะ:- “ดูราเทพธิดาผู้ทรงโฉม ดูกรเทพบุตร
ผู้องอาจ ปราสาทหลังน้สวยนัก ขอทราบว่าใครเป็นเจ้าของวิมาน
ี
ี
ี
หลังน้ เวลาน้เขาอยู่ท่ไหน สมณะจะขอพบและขอสนทนาด้วย
ี
เพื่อประโยชน์ทางธรรม”
เทพบุตรเทพธิดายอกรพูดว่า “พระคุณเจ้า พระโมคคัลลานะ
ผู้เรืองฤทธิ์ อันเจ้าของวิมานนี้เขายังอยู่ในมนุษย์โลก ยังไม่ได้มาครอง
ี
วิมานน้ พวกข้าพเจ้ารักษาไว้นานแล้ว มีความรัญจวนป่วนใจย่งนัก
ิ
ที่รอคอยเจ้าของวิมานอย่างนี้ ไม่ทราบว่าเมื่อไรจะมา ขอพระคุณเจ้า
ได้เมตตาเม่อกลับจากเทวโลกแล้ว ช่วยกรุณาบอกให้เจ้าของวิมาน
ื
รีบมาเทวโลกด่วนด้วย พระคุณเจ้าข้า”
86 จรัมบุญ
