Page 63 - นาวิกศาสตร์ เดือน พฤษภาคม ปี ๒๕๕๙
P. 63
การจัดเลี้ยง ที่กินที่นอน การเจ็บไข้ได้ป่วย รวมถึง เกล็ดแก้วเมืองติดทะเลหลังเขาแสนสวย เป็นเมือง
พ่อบ้านทหารเรือ และแม่บ้านที่หารายได้พิเศษโดยการ ที่มีเอกลักษณ์ในตัวเองยากที่จะมีที่แห่งใดเหมือนได้
รับส่งนักเรียนกลับบ้าน ขายของกินของใช้ ขายน้ำ เป็นวงจรที่ดูเผิน ๆ เหมือนซ้ำรอยเดิมทุกปี แต่ใน
ขายขนม รับซักผ้า ให้กับนักเรียน และอื่น ๆ วงจรชีวิตที่ดูเหมือนราบเรียบนี้ หากมีเรื่องที่พิเศษ
อีกมากมาย หรือเรื่องที่ไม่ปกติเกิดขึ้น ข่าวจะแพร่กระจายปากต่อปาก
ช่วงที่นักเรียนอยู่ในโรงเรียนจะคึกคักและ และรู้กันไปทั่วอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ว่าไม่ต้องมีไลน์
มีชีวิตชีวาด้วยเสียงเดินแถว เสียงนับเวลาถูก หรือมีเฟชบุ๊คเหมือนในสมัยนี้ ก็รู้กันได้ทั่วถึง ตามประสา
ทำโทษรวม เสียงวิ่งปล่อยม้าหน้ากองบัญชาการ สังคมเล็ก ๆ หลังเขาที่ไม่ค่อยมีเรื่องตื่นเต้น จึงราวกับว่า
ไปเสาธง นักเรียนจ่ามีกิจกรรมต่าง ๆ ทั้งวัน ตั้งแต่ ไม่มีความลับใด ๆ เลยในเกล็ดแก้ว ผู้บังคับบัญชา
ตื่นนอนตอนตี ๕ ครึ่ง ด้วยเสียงแตรปลุกดังทั่วโรงเรียน ท่านหนึ่งถึงกับกล่าวเปรียบเปรยเรื่องนี้ว่า
ให้ตื่นยามเช้ามืด พร้อมเสียงประกาศเชิญชวน “หากทำเหรียญสลึงเหรียญหนึ่งตกลงบนพื้น
ให้ตื่นนอนว่า “ตื่น ตื่นหมดคน” (ถ้าไม่ตื่น... ในเกล็ดแก้ว เสียงของเหรียญเล็ก ๆ ที่กระทบพื้นนี้
โดนรับประทานแน่) จนถึงเวลาสวดมนต์ แยกย้ายไป จะดังก้องไปถึงเนินมะค่า”
เตรียมตัวเข้านอนอีกครั้งตอน ๔ ทุ่ม เสียงแตรนอน คุณครูท่านหนึ่งกล่าวว่า ชีวิตในเกล็ดแก้ว
โหยหวนชวนนอนพร้อมประกาศเชิญชวนให้มานอน เหมือนโรงละครโรงใหญ่ ที่มีตัวละครโลดแล่นไป
กันเถอะว่า “นอน นอนหมดคน” มีทั้งสุขและทุกข์ เกล็ดแก้วเป็นเมืองที่ดูเหมือนเวลา
ส่วนเรือตรีหนุ่ม หรือนายทหารฝึกที่เรียนจบจาก เดินช้ากว่าโลกภายนอก แต่กลับแฝงด้วยความเร่งรีบ
โรงเรียนนายเรือ แล้วถูกส่งมาอยู่โรงเรียนชุมพลฯ ของนักเรียนจ่า เวลานักเรียนอยู่โรงเรียน โรงเรียน
เพื่อถ่ายทอดความเป็นทหาร และชาวเรือให้กับนักเรียนจ่า จะมีชีวิตชีวา แต่พอนักเรียนปล่อยกับบ้าน หรือไปฝึก
รุ่นละ ๑ ปี รุ่นแล้วรุ่นเล่า จากที่ปีแรกเป็นรุ่นพี่ ภาคทะเลนาน ๆ ภายในโรงเรียนอันกว้างใหญ่นี้
อายุมากกว่าแม่แก้ว ปีต่อมาเป็นรุ่นอายุเดียวกัน จะเงียบเหงามากอย่างผิดหูผิดตา
และรุ่นน้อง ๆ ต่อมาอีกหลายรุ่น การทำงานอยู่ใน ส่วนแม่แก้วมาทำงานที่เกล็ดแก้วหลายเดือนแล้ว
โรงเรียนชุมพลฯ หลายปี จึงทำให้แม่แก้วได้รู้จัก มีความรู้สึกว่าทุกวันเวลาที่ผ่านไปในเกล็ดแก้ว
ทั้งลูกศิษย์นักเรียนจ่า นายทหารฝึก ครูวิชาต่าง ๆ นอกจากชีวิตการทำงานแล้ว ยังมีชีวิตส่วนตัว ที่มี
และเพื่อนร่วมงานมากมายทุกสาขาอาชีพ ที่ต่อมา พ่อบุญเข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวันมากขึ้นทุกที
เมื่อย้ายออกมาจากโรงเรียนชุมพลฯ แล้ว ยังได้พบเจอ เหมือนมีแรงดึงดูดในหุบเขาที่ค่อย ๆ ดึงเอาแม่แก้ว
ได้ร่วมงานกัน ทักทายกันตลอดชีวิตการรับราชการ เข้าไปอยู่ด้วยอย่างช้า ๆ อย่าง โดยไม่ทันให้รู้ตัว ^^
ภาพปัจจุบัน ถ่ายเมื่อ
๑๐ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๕๘
โดย เรือเอก ณัฐพร แสงเพชร
นาวิกศาสตร์ ปีที่ ๙๙ เล่มที่ ๕ พฤษภาคม ๒๕๕๙ 59
