Page 61 - นาวิกศาสตร์ เดือน มีนาคม ๒๕๕๙
P. 61
ทหารเรือห้องข้าง ๆ ตอนนั้นครูปกครองถึงกับต้องมาเตือน เป็นแอร์โฮสเตสสายการบินไหน
พวกเราบ่อย ๆ ให้ส่งเสียงเบา ๆ หน่อย เพราะรบกวน แต่งเครื่องแบบขึ้นรถเมล์มีข้อดี คือ กระเป๋า
การเรียนของพี่ ๆ ทหารเรือในหลักสูตรอื่น ๆ (พี่ ๆ เขา รถเมล์จะตีตั๋วลดครึ่งราคาให้ ลงจากรถเมล์แล้ว
คงตั้งใจเรียนกว่าเรามาก ^___^) เดินเข้าวังเดิม (กองทัพเรือ) ผ่านยามรักษาการณ์
เรียนไปได้สักพัก คุณพ่อทหารเรือของเพื่อนในรุ่น ทหารทำความเคารพ เราต้องตะเบ๊ะรับการเคารพ
ก็ส่งข่าวมาว่าคำสั่งออกแล้ว ให้เตรียมตัวติดยศ แม่แก้ว และต้องหูไวตาไว เดินคอตั้ง หน้าตรง ไม่ก้มหน้า
และเพื่อน ๆ จึงได้เข้าพิธีประดับยศ “ว่าที่เรือตรีหญิง” (เดี๋ยวหมวกหล่น อายเขา) มาดนิ่ง ๆ ไม่เหลียวซ้าย
เป็นครั้งแรก ยศว่าที่เรือตรีนี้เป็นชั้นยศแรกของนายทหาร แลขวาให้เสียกิริยา ด้วยท่าเดินแบบราชนาวีตามที่ได้รับ
สัญญาบัตร ที่ต้องได้รับพระราชทานยศมา ไม่ใช่ได้ การฝึกมา
มาง่าย ๆ ดังนั้นจึงถือว่ามีเกียรติมาก ต้องขอขอบคุณ “หูไว” คือ หากได้ยินผู้ยศน้อยกว่าทักทาย
กองทัพเรืออีกครั้งที่ให้โอกาสรับลูกชาวบ้านอย่าง “สวัสดีค่ะ (ครับ)” ต้องทักตอบ “สวัสดีค่ะ”
แม่แก้วเข้าทำงานรับใช้กองทัพเรือ ส่วน “ตาไว” คือ เหลือบมองว่าเดินผ่านใคร
เสื้อผ้าเครื่องแบบของเรือตรีหญิงนี้ ประกอบด้วย ต้องตะเบ๊ะหรือทำความเคารพผู้มียศสูงกว่า พร้อมกับ
เสื้อสีขาวคอบัวแหลม บนบ่ามีหูกะทะอันใหม่ที่เป็น กล่าวทักทายว่า “สวัสดีค่ะ” รับตะเบ๊ะ และสวัสดี
พื้นกระดานบ่าสีดำ ขอบหูกะทะที่เป็นเส้นตรงริมบ่า จากผู้ที่มียศต่ำกว่าพร้อมทั้งกล่าวสวัสดีตอบ เพื่อนแม่แก้ว
จะมีผ้ากำมะหยี่หรือผ้าริบบิ้นสีตามพรรคเหล่า สีขาว ที่เป็นลูกหลานทหารเรือ บอกว่าท่าทางแม่แก้วดูเด๋อ ๆ
สีฟ้า สีเขียว สีแดงเลือดหมู และสีส้ม เป็นต้น มีโบว์ดำ ด๋า ๆ และตั้งใจมาก
ห้อยจากปกเสื้อ ที่อกด้านขวาติดป้ายชื่อ - สกุล หลังติดยศ พ่อบุญได้ออกจากเกล็ดแก้วมาเยี่ยม
ที่ทำด้วยโลหะ อกด้านซ้ายติดแพรแถบ กระดุมที่ใช้เป็น แสดงความยินดี ปกติพ่อบุญไม่ชอบมากรุงเทพฯ
กระดุมโลหะตรากองทัพเรือสีทอง เข็มขัดหนังสีดำ แต่หนนี้ออกจากหลังเขามาได้ไงไม่รู้ วันนั้นฝนตกหนัก
หัวเข็มขัดสีทองตรากองทัพเรือ กระโปรงยาวคลุมเข่า น้ำหลาก พายุลมแรง กิ่งไม้โค่นขวางทาง แต่พ่อบุญ
สีน้ำเงินดำ รองเท้าคัทชูหนังแบบเรียบสีดำ สวมหมวก ก็ฝ่าออกมาได้ (เหมือนในนิยายเลย) คงจะมาดูว่า
นายทหารหญิงที่มีหน้าหมวกเป็นสัญญลักษณ์กองทัพเรือ แม่แก้วมีเพื่อนใหม่หรือไม่ ด้วยมีการข่าวไปถึงหูว่า
เครื่องแบบเรือตรีหญิงนี้ เมื่อสวมแล้วดูสง่างาม คนไม่สวย แม่แก้วมีเพื่อนนายทหารใหม่ชาวกรุงที่เรียนด้วย
สวมแล้วก็ดูสวยขึ้นได้ เหมือนที่เขาว่า คนในเครื่องแบบ มาสนใจและเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น โชคดีที่หลักสูตรนี้
ดูหล่อดูเท่ นายทหารหญิง นี้ก็เช่นกัน เป็นหลักสูตรสั้น ๆ ไม่ถึงเดือน แม่แก้วก็ต้องกลับไป
ตอนเป็นหูกะทะไม่มีหมวก แต่ติดยศเรือตรีหญิง ทำงานสอนนักเรียนที่เกล็ดแก้วต่อ
แล้วมีหมวก ต้องสวมหมวกเวลาออกนอกอาคาร ช่วงมาเรียนที่กรุงเทพฯ นี้ แม่แก้วเริ่มเห็น
ตอนช่วงติดยศว่าที่เรือตรีหญิงใหม่ ๆ ขนาดฝึกทหารหญิง ความแตกต่างของการใช้ชีวิตทำงานในกรุงเทพฯ
มาแล้ว แม่แก้วยังทำตัวไม่ถูก (ต้องตั้งใจมาก) เพราะ ที่ลำบากกว่าสัตหีบมาก เป็นทหารเรืออยู่กรุงเทพฯ ต้อง
ต้องแต่งเครื่องแบบเต็มยศ สวมหมวกทหารหญิง ตื่นเช้า ขึ้นรถเมล์เบียดเสียด รถติด อากาศเต็มไปด้วย
ตั้งแต่ออกจากบ้าน เดินมาขึ้นรถเมล์ (ถ้ารถเมล์แน่น มลพิษ เป็นทหารเรืออยู่สัตหีบ ไม่ต้องตื่นเช้า ขี่รถ
จะทุลักทุเลมาก) ความที่เครื่องแบบนายทหารเรือหญิงนี้ มอเตอร์ไซด์ลมเย็นสบาย ทำงานริมทะเลหลังเขา
แต่งแล้วจะดูแปลกตาไม่เหมือนชาวบ้านทั่วไป จึงเป็น อากาศดี วิวสวย รถไม่ติด ขี่รถมอเตอร์ไซด์ ๕ นาที
เป้าสายตาชาวบ้านตั้งแต่เดินออกจากบ้านเลยทีเดียว ก็ถึงที่ทำงานแล้วสัตหีบเมืองทหารเรือแห่งนี้
พี่ท่านหนึ่งเล่าว่า มีครั้งหนึ่งคนที่รอรถเมล์ป้ายเดียวกัน จึงมีแรงดึงดูดมากขึ้นทุกวัน ^^
ทนเก็บความสงสัยไม่ไหว ถึงกับมาสะกิดถามว่า (อ่านต่อฉบับเดือนพฤษภาคม)
60 นาวิกศาสตร์ ปีที่ ๙๙ เล่มที่ ๓ มีนาคม ๒๕๕๙
