Page 59 - นาวิกศาสตร์ เดือน มีนาคม ๒๕๕๙
P. 59
นั่งรถสองแถวประจำทางจากแผงไป รถนี้ออกทุกครึ่ง ที่ตลาดโต้รุ่งสัตหีบ ตอนนั้น แม่แก้วไปทำงานใหม่ ๆ
หรือหนึ่งชั่วโมงตามช่วงเวลาเร่งด่วนและไม่เร่งด่วน ไม่รู้ว่าสัตหีบอยู่ไกลตั้งสิบกว่ากิโลเมตร เลยหลงกล
ตามประสารถประจำทางต่างจังหวัดที่มีปริมาณ นั่งซ้อนท้ายไปด้วย การขี่รถมอเตอร์ไซด์บนถนนสุขุมวิท
ผู้ใช้น้อย บางทีก็หายไปไม่มาตามเวลาก็มี ปล่อยให้เรา ช่วงหัวค่ำนี้นับว่าอันตราย แต่ในสมัยนั้นไปได้เพราะ
แต่งตัวรอเก้อกันไปเป็นชั่วโมง ค่อย ๆ ขับไปไม่รีบร้อน และรถยนต์บนถนนมีน้อยกว่า
รถนี้วิ่งออกจากเกล็ดแก้วแวะรับคนตามเส้นทาง รถมอเตอร์ไซด์มาก รถมอเตอร์ไซด์เหมือนเป็นขา
ที่กำหนด วนรับคนตามบ้านพัก แล้วออกจากเกล็ดแก้ว ที่พาเราไปไหนมาไหนได้อย่างรวดเร็ว
ไปแวะรับคนต่อที่ตามบ้านพักในโรงเรียนพลทหาร ตลาดโต้รุ่งสัตหีบเป็นร้านอาหารทั้งแบบรถเข็น
การรับคนขึ้นรถนี้มีทั้งคนที่รออยู่หน้าบ้านพร้อมขึ้นรถ และตึกแถวที่มารวมตัวกันขายบนถนนเส้นหนึ่งใจกลาง
กับอีกพวกที่ยังอยู่ในบ้าน แต่คนขับรู้ว่าไปแน่ รายหลังนี้ ตลาดสัตหีบ จะเริ่มเปิดขายตอนเย็นถึงกลางคืน อาหาร
คนขับถึงกับจอดรอหน้าบ้าน แล้วร้องเรียกให้คนที่จะไป ที่ขายก็เหมือนตลาดโต้รุ่งทั่วไปตั้งแต่ร้านข้าวต้มกุ๊ย
ให้ออกจากบ้านปิดบ้านปิดช่องมาขึ้นรถ (พ่อบุญบอกว่า (มีร้านอร่อยร้านหนึ่งรอนานมาก ห้ามบ่น และมี
ยังดีกว่ารถประจำทางแถวบ้านพ่อบุญที่ต่างจังหวัด สโลแกนประจำร้านว่า “รอหน่อย อร่อยแน่”)
เพราะรถจะจอดรอ แล้วตะโกนถามกันว่าไปไหม ข้าวต้มเครื่อง ผัดไทย หอยทอด ก๋วยเตี๋ยว อาหาร
ตั้งแต่เห็นคนเดินตัดทุ่งนามาในระยะไกลมาก) ระยะทาง ตามสั่ง และร้านขนมหวาน ฯลฯ
๕ - ๖ กิโลเมตร แต่กว่าจะออกจากปากทางสุขุมวิทได้ “บะหมี่ลอยฟ้า” ที่พ่อบุญโฆษณาว่าอร่อยที่สุด
น่าจะราวครึ่งชั่วโมง จากนั้นวิ่งไปสุดสายที่ตลาดสัตหีบ ในสัตหีบ มีจุดขายตรงที่โยนเส้นบะหมี่ที่ลวกแล้วไปบนฟ้า
รวมเวลาเดินทางน่าจะ ๑ ชั่วโมงเต็ม ๆ เรียกว่าเป็นรถ แล้วให้อีกคนไปเอาชามรอรับ จากนั้นก็นำมาเติม
ที่หวานเย็นมาก (“รถหวานเย็น” เป็นคำสแลงที่พวกเรา เครื่องปรุงต่าง ๆ ให้เรากิน ที่น่าขำ คือ เมื่อเรามองไป
ใช้เรียกรถที่ขับช้า ๆ แวะรับคนไปเรื่อย ๆ ไม่รีบร้อน) บนสายไฟฟ้าที่เป็นเส้นทางการโยน พบว่ามีเส้นบะหมี่
ถนนในสัตหีบว่างมากแต่รถกลับขับช้า ๆ ไม่รีบร้อน ติดอยู่เป็นกระจุกบนสายไฟฟ้าเยอะแยะเลย บะหมี่
ไม่เหมือนรถเมล์ในกรุงเทพฯ ที่มีรถจำนวนมาก รถติด ลอยฟ้านี้ขายดี และอร่อยสมคำโฆษณาของพ่อบุญ
ยังขับซิ่งได้ คิดดูแล้วทั้งรถสองแถว และเมืองหลังเขานี้ (รอดตัวไป) จากนั้นเราก็ไปกินขนมน้ำแข็งไสจำพวก
เหมือนนาฬิกาที่เดินช้ากว่าโลกภายนอก แม่แก้วจึงรู้สึกว่า ซาหริ่ม ทับทิมกรอบ รวมมิตร ขนมใส่น้ำกระทิสด
ช่วงนี้เป็นรอยต่อของการเป็นคนกรุงเทพฯ กับคนสัตหีบ กับน้ำเชื่อมหอม ๆ ที่ไสน้ำแข็งด้วยม้าไม้แบบโบราณนี้
จนพ่อบุญบอกว่า แม่แก้วเป็นคนขัดแย้งในตัวเอง หอมอร่อยมาก
สำหรับแม่แก้วแล้ว วิธีแรกไปเองไม่ได้เพราะเป็น ของโปรดอื่น ๆ ในตลาดโต้รุ่งสัตหีบ ยังมีร้าน
ผู้หญิงขับรถมอเตอร์ไซด์ไม่คล่อง ปกติครูผู้หญิงจะไม่ ขายโรตีที่ต้องยืนรอคิวกันเลย เพราะทอดร้อน ๆ กรอบ ๆ
ขับรถออกไปไหนไกล ๆ หรือออกจากโรงเรียนชุมพลฯ ชุ่มนมข้นหวานและน้ำตาล พี่บางคนชอบทานน้ำเต้าหู้
โดยไม่จำเป็น ที่ไปเองไกลสุดน่าจะเป็นบางเสร่ เต้าฮวย ก็มีเจ้าเก่าที่ขายมานานแล้วเช่นกัน ไม่รวมถึง
กับปากทางสุขุมวิท ส่วนพวกผู้ชายนี้จะไปกันไกล ๆ ขนมถาด ขนมไทย ๆ พวกขนมชั้น หม้อแกง ทองหยิบ
ทั้งพัทยา (ชอบไปกันตอนดึก ๆ มาก) เตาถ่าน ทองหยอด และฝอยทอง ฯลฯ
และสัตหีบ ฯลฯ บะหมี่ลอยฟ้านี้ ตอนหลังขายดีจนไม่ต้องโยน
ตอนไปทำงานใหม่ ๆ พ่อบุญมาชวนแม่แก้ว ลอยฟ้าก็ขายได้ แม่แก้วจำได้ว่าไปกินได้ไม่กี่ครั้ง
ไปตลาดสัตหีบ บอกว่าจะพาไปกินบะหมี่ลอยฟ้า ก็ไม่ลอยฟ้าแล้ว และภายหลังรูปแบบร้านก็เปลี่ยนไป
58 นาวิกศาสตร์ ปีที่ ๙๙ เล่มที่ ๓ มีนาคม ๒๕๕๙
