Page 12 -
P. 12
ค�ำคมที่ ๑
ี
ื
ื
ี
“เร่องท่แต่งน้ก็เป็นเร่องสูงสุดของทหาร ข้าพระพุทธเจ้าเกรงด้วยเกล้าฯ อยู่เหมือนกันว่า ความรู้ของ
ข้าพระพุทธเจ้าน้น้อยนัก ไม่พอสาหรับเร่องใหญ่เช่นน้ ท้งโวหารภาษาไทยของข้าพระพุทธเจ้าก็เคยทราบ
ั
ี
ี
�
ื
ี
ใต้ฝ่าลอองธุลีพระบาทอยู่แล้วว่าเลวอย่างท่สุด ถ้าแม้ข้าพระพุทธเจ้าจะพลาดพล้งในความเห็นและโวหาร
ั
ประการใดพระราชอาญาไม่พ้นเกล้าฯ ขอเดชะพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ พระราชทานอภัยแก่ข้าพระพุทธเจ้า
ผู้มีสติปัญญาน้อย”
ควรมิควรแล้วแต่จะทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมขอเดชะ
(พระนิพนธ์ ยุทธศำสตร์ทะเล ในกรมหม่นชุมพรเขตรอุดมศักด์ ทูลเกล้าฯ ถวายพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
ื
ิ
รัชกาลที่ ๖ ในวันขึ้นปีใหม่ ๑ เมษายน พ.ศ. ๒๔๕๖)
ค�ำคมที่ ๒
พระนิพนธ์เรื่อง “ยุทธศาสตร์ทะเล” ตอนที่ ๔ สงครามทะเล
�
ี
ื
“ตามธรรมดา เม่อประจัญบานในทะเลแล้ว มักจะเข้าใจกันเสียว่า ฝ่ายชนะได้อานาจอันสิทธิขาดในทันที แต่ท่จริง
ไม่ว่าทัพเรือจะโตใหญ่เท่าใด จะยึดเอาอานาจอันสิทธิขาดทีเดียวไม่ได้เป็นอันขาด จะได้แต่เฉภาะเปนแห่งๆ
�
เท่านั้น ไม่มีใครจะยึดเปนเจ้าของทะเลได้ตลอด”
10
นาวิกศาสตร์
ปีที่ ๑๐๕ เล่มที่ ๕ พฤษภาคม ๒๕๖๕
