Page 16 -
P. 16

ค�ำคมที่ ๑๑
                                               ี
                                             ิ
                                                 ิ
                                                ี
                                   ุ
                           ั
                                       ั
                                      ิ
                                                   ั
                                                                                 ี
                                                                             ึ
                                                                                                   ุ
                                                                                       ิ
                                                                ึ
                                                   ่
                                                                             ่
                                                                        ิ
                “…..การป้องกนตนเปนอปนสยของส่งมชวตทวไป ตลอดจนถงธรรมชาตต้นไม้ซงไม่มความคดเลย ถ้าแม้มนษย์
                             ี
                                                                                         ี
            ท่เปนสัตว์ประเสริฐท่สุดจะหมดหวังความพยายาม ก็เปรียบได้ว่า เลวกว่าตะไคร่นาท่เกาะอยู่ในท่อุลามกท่สุดน้น
                                                                                ี
                                                                                                ี
                                                                             �
              ี
                                                                                                    ั
                                                                             ้
            เสียอีก ความหวังในส่วนป้องกันตัว ถึงแม้ว่าจะเปนว่าป้องกันไม่ได้แล้ว แต่ก็ยังหวังต่อไปถึงการป้องกันพืชพันธุ์
            ถ้าจะสละเสียส้น ปล่อยให้เปนไปเอง ก็นับว่าผู้น้นหมดอายุอย่างท่เรียกว่า หมดยาง.....เกล้ากระหม่อมเคยได้ยินอยู่มาก
                                                              ี
                        ิ
                                                 ั
                                                ื
                                                                         ี
            ถึงคาว่า มีทาไมทหารบก ? มีทาไมทหารเรือ ซ้อทาไมเรือ ? น่าพิศวงจริงหนอท่มีบุคคลเช่นน้อยู่มาก ซามากข้นด้วย
                                                  �
                                                                                   ี
                     �
                                                                                                 ึ
                                    �
                                                                                           �
                                                                                           ้
                �
            จะเปนการแสดงว่าเลือดไทยจืดลงกระมัง การท�ามาหากิน การค้าขาย ก็ตกอยู่ในมือชาวต่างประเทศเกือบหมด หรือ
            ทั้งหมดก็ว่าได้ ยังเหลือแต่การป้องกัน การท�ามาหากิน ในที่สุดหากินก็จะไม่หากิน ป้องกันก็จะไม่ป้องกัน เลือดไทย
            จะสูญหรือ บางทีก็จะเปนไปได้ ถึงสยามคงเปนสยาม แต่สยามไม่ใช่ของคนไทย สูญพืชสูญพันธ์เพราะหมดยาง
            หมดทุน หมดมานะ หมดอุตสาหะ แม้แต่อุปสรรคนิดหน่อยก็แบมือแบเท้าหมดความพยายาม.....ถ้าบุคคลฝูงใด
            เปนเช่นนี้ ฝูงนั้นจ�าเปนต้องสูญหมด หมดทางไชยชนะ หมดชาติ....”
                                             ื
                                                              ิ
                (ลายพระหัตถ์ นายพลเรือโท กรมหม่นชุมพรเขตรอุดมศักด์ เสนาบดีกระทรวงทหารเรือ ลงวันท่ ๒๒ มีนาคม
                                                                                           ี
            พ.ศ. ๒๔๖๒ กราบทูลจอมพลเรือ สมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระนครสวรรค์วรพินิต เสนาบดีกระทรวงทหารเรือ)
                ค�ำคมที่ ๑๒
                                                                                              �
                    ึ
                “อน่งเกล้าฯ ได้นึก ๆ อยู่เหมือนกันในเร่องเรือดานา เพราะได้เห็นแล่นผ่านไปทางสิงคโปร์ ๓ ลา เกล้าฯ
                                                 ื
                                                        �
                                                          �
                                                          ้
                                                 �
                                         �
            อยากจะทราบว่า ถ้าเรือพระร่วงไม่สาเร็จ เรือดานาจะเอาหรือไม่เอา ราคาลาละ ๖๐๐,๐๐๐ บาท เกล้าฯ รับอาสา
                                                                        �
                                                   �
                                                   ้
            จะเอาเข้ามาให้ได้”
                (ลายพระหัตถ์ นายพลเรือโท กรมหมื่นชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ เสนาธิการทหารเรือ ลงวันที่ ๓ เมษายน พ.ศ. ๒๔๖๓
            ทรงพระด�าริเรื่อง เรือด�าน�้า ในระหว่างการเดินทางไปยุโรป กราบทูล จอมพลเรือ สมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระนครสวรรค์
            วรพินิต เสนาบดีกระทรวงทหารเรือ)
                               14
                 นาวิกศาสตร์
                 ปีที่ ๑๐๕  เล่มที่ ๕  พฤษภาคม ๒๕๖๕
   11   12   13   14   15   16   17   18   19   20   21