Page 1015 - รวมคำวินิจฉัย ของประธานศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ
P. 1015

และครอบครัวตำมพระรำชบัญญัติศำลเยำวชนและครอบครัวและวิธีพิจำรณำคดีเยำวชนและ

              ครอบครัว พ.ศ. ๒๕๕๓ มำตรำ ๑๐ (๕)

                        วินิจฉัยว่ำ คดีนี้อยู่ในอ�ำนำจพิจำรณำพิพำกษำของศำลเยำวชนและครอบครัว



                             วินิจฉัย  ณ  วันที่ ๓๑ เดือน มกรำคม พุทธศักรำช   ๒๕๖๕



                                               อโนชำ ชีวิตโสภณ

                                             (นำงอโนชำ ชีวิตโสภณ)

                                  อธิบดีผู้พิพำกษำศำลเยำวชนและครอบครัวกลำง

                          ช่วยท�ำงำนชั่วครำวในต�ำแหน่งประธำนศำลอุทธรณ์คดีช�ำนัญพิเศษ



              ข้อสังเกต

                          ค�ำวินิจฉัยน้วินิจฉัยตำมพระรำชบัญญัติคุ้มครองผู้ถูกกระท�ำด้วยควำมรุนแรงใน
                                  ี
                                                                           ิ
                                                                         ั
                                      ึ
                                                                      ั
                                      ่
                      ั
                                                      ั
                                                       ิ
              ครอบครว พ.ศ. ๒๕๕๐ ซงมำตรำ ๓ บญญตว่ำ ในพระรำชบญญตน “ศำล” หมำยควำมว่ำ
                                                                            ี
                                                                            ้
                                                  ั
              ศำลเยำวชนและครอบครัวตำมกฎหมำยว่ำด้วยกำรจัดต้งศำลเยำวชนและครอบครัวและ
                                                                  ั
              วิธีพิจำรณำคดีเยำวชนและครอบครัวและมำตรำ ๔ วรรคสอง บัญญัติถึงควำมผิดฐำนท�ำร้ำย
              ร่ำงกำยตำมประมวลกฎหมำยอำญำ มำตรำ ๒๙๕ ไว้ด้วย โดยบัญญัติให้ควำมผิดฐำนท�ำร้ำย
              บุคคลในครอบครัวแตกต่ำงจำกควำมผิดฐำนท�ำร้ำยร่ำงกำยผู้อ่นอ่นตำมประมวลกฎหมำยอำญำ
                                                                       ื
                                                                    ื
              มำตรำ ๒๙๕ โดยก�ำหนดให้ควำมผิดฐำนท�ำร้ำยบุคคลในครอบครัวเป็นควำมผิดอันยอมควำมได้
              ดังนั้นควำมผิดตำมประมวลกฎหมำยอำญำ มำตรำ ๒๙๕ จึงถือว่ำเป็นควำมผิดที่ได้บัญญัติไว้ใน
              พระรำชบัญญัติคุ้มครองผู้ถูกกระท�ำด้วยควำมรุนแรงในครอบครัว พ.ศ. ๒๕๕๐ ซึ่งอยู่ในอ�ำนำจ
              พิจำรณำพิพำกษำของศำลเยำวชนและครอบครัว และควำมผิดฐำนท�ำร้ำยร่ำงกำยบุพกำรีตำม
              ประมวลกฎหมำยอำญำ มำตรำ ๒๙๖ เป็นควำมผิดที่มำจำกเจตนำท�ำร้ำยเช่นเดียวกับควำมผิด

                                ื
              ฐำนท�ำร้ำยร่ำงกำยผู้อ่นตำมประมวลกฎหมำยอำญำ มำตรำ ๒๙๕ โดยกฎหมำยแยกมำบัญญัติเป็น
              มำตรำต่ำงหำกเพ่อระวำงโทษผู้กระท�ำให้หนักข้นเพรำะผู้ถูกท�ำร้ำยเป็นบุพกำรี ดังน้นบทบัญญัต ิ
                             ื
                                                       ึ
                                                                                      ั
              มำตรำ ๒๙๖ จึงเป็นบทบัญญัติที่เป็นเหตุฉกรรจ์ของมำตรำ ๒๙๕ นั่นเอง จึงถือได้ว่ำ ควำมผิด
              ฐำนท�ำร้ำยร่ำงกำยบุพกำรีตำมประมวลกฎหมำยอำญำ มำตรำ ๒๙๖ เป็นควำมผิดตำมที่บัญญัติ
              ไว้ในมำตรำ ๔ วรรคสอง แห่งพระรำชบัญญัติคุ้มครองผู้ถูกกระท�ำด้วยควำมรุนแรงในครอบครัว




                                                     987
   1010   1011   1012   1013   1014   1015   1016   1017   1018   1019   1020