Page 251 - รวมคำวินิจฉัย ของประธานศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ
P. 251

ี
                                                  ี
                       วินิจฉัยว่ำ คดีน้เป็นคดีแพ่งเก่ยวกับกำรบริกำรระหว่ำงประเทศ กำรขนส่งระหว่ำง
                                                     ี
                                                          ื
                                                   ี
                                                                                   ั
                                                ื
              ประเทศ กำรประกันภัยและนิติกรรมอ่นท่เก่ยวเน่อง ตำมพระรำชบัญญัติจัดต้งศำลทรัพย์สิน
              ทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำงประเทศและวิธีพิจำรณำคดีทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำ
              ระหว่ำงประเทศ พ.ศ. ๒๕๓๙ มำตรำ ๗ (๕) หรือไม่ เห็นว่ำ เมื่อพิจำรณำตำมค�ำฟ้องแล้ว โจทก์
              ฟ้องขอให้บังคับจ�ำเลยชดใช้ค่ำเสียหำยส�ำหรับสินค้ำเหล็กม้วนที่บริษัทไทยสตีล อิมปอร์ต จ�ำกัด

              ผู้เอำประกันภัย ว่ำจ้ำงจ�ำเลยให้ขนส่งจำกท่ำเรือกรุงเทพไปยังโรงงำนหรือโกดังของผู้เอำประกัน
              ภัยและเกิดควำมเสียหำยในระหว่ำงกำรขนส่งของจ�ำเลย โจทก์ในฐำนะผู้รับประกันภัยจึงช�ำระ

              ค่ำสินไหมทดแทนให้แก่ผู้เอำประกันภัยและรับช่วงสิทธิมำฟ้องเรียกค่ำเสียหำยจำกจ�ำเลย จึง

                                   ึ
                       ่
                                ั
                            ิ
                              ิ
                                             ิ
                                                            ั
                                                                  ั
                                                                        ่
                                                                        ึ
                                          ั
              เป็นกรณีทต้องวนจฉยถงควำมรบผดของจ�ำเลยตำมสญญำรบขนซงเป็นกำรขนส่งสินค้ำภำยใน
                       ี
              ประเทศ ไม่เก่ยวกับสัญญำขนส่งระหว่ำงประเทศ ส่วนกำรขนถ่ำยสินค้ำหรือกำรด�ำเนินพิธีกำร
                           ี
              ศุลกำกรแม้จะเป็นกำรให้บริกำรอย่ำงหน่งก็ตำมแต่ก็เป็นกำรให้บริกำรโดยจ�ำเลยท่ให้บริกำรแก่
                                                 ึ
                                                                                     ี
              ผู้เอำประกันภัยซึ่งต่ำงมีภูมิล�ำเนำอยู่ในประเทศไทยด้วยกัน ไม่ใช่กำรให้บริกำรระหว่ำงประเทศ
              ดังน้ สิทธิเรียกร้องของผู้เอำประกันภัยท่มีต่อจ�ำเลยจึงมิใช่สิทธิเรียกร้องตำมสัญญำกำรให้บริกำร
                  ี
                                                ี
                                                                       ้
              ระหว่ำงประเทศหรอกำรขนส่งระหว่ำงประเทศ โจทก์ฟ้องคดนโดยอำศยสทธเรยกร้องของ
                                                                       ี
                               ื
                                                                                      ี
                                                                                    ิ
                                                                      ี
                                                                                 ิ
                                                                               ั
                               ื
              ผู้เอำประกันภัย เน่องจำกโจทก์เป็นผู้รับประกันภัยสินค้ำตำมค�ำฟ้องไว้จำกผู้เอำประกันภัยและ
              ได้ชดใช้ค่ำสินไหมทดแทนให้แก่ผู้เอำประกันภัยและรับช่วงสิทธิมำฟ้องจ�ำเลยให้รับผิดต่อโจทก์
              เป็นคดีนี้ เมื่อข้อพิพำทตำมสิทธิเรียกร้องของบริษัทผู้เอำประกันภัยดังกล่ำวไม่ใช่ข้อพิพำทตำม
              สิทธิเรียกร้องตำมสัญญำให้บริกำรระหว่ำงประเทศหรือสัญญำขนส่งสินค้ำระหว่ำงประเทศและ
              สัญญำประกันภัยสินค้ำดังกล่ำว คดีน้ย่อมไม่มีประเด็นข้อพิพำทให้ต้องวินิจฉัยตำมสัญญำกำร
                                               ี
                                                                                               ั
              ให้บริกำรระหว่ำงประเทศหรือสัญญำขนส่งสินค้ำระหว่ำงประเทศและสัญญำประกันภัยสินค้ำน้น
              แต่อย่ำงใด จึงไม่ใช่คดีแพ่งเกี่ยวกับกำรให้บริกำรระหว่ำงประเทศหรือกำรขนส่งระหว่ำงประเทศ
                                                                                   ิ
                                                                              ั
                                                                                  ั
                                ี
                                ่
                                  ี
              และกำรประกนภยทเกยวเนองกบกำรขนส่งระหว่ำงประเทศ ตำมบทบญญตมำตรำ ๗ (๕)
                          ั
                             ั
                                       ื
                                           ั
                                       ่
                                  ่
              แห่งพระรำชบัญญัติจัดต้งศำลทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำงประเทศและวิธีพิจำรณำ
                                    ั
              คดีทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำงประเทศ พ.ศ. ๒๕๓๙
                                                     223
   246   247   248   249   250   251   252   253   254   255   256