Page 255 - รวมคำวินิจฉัย ของประธานศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ
P. 255
ี
ื
ี
ึ
ผู้ซ้อทุกรำยในข้อจ�ำกัดน้แล้ว หำกควำมเสียหำยเกิดข้นภำยหลังจำกช่วงเวลำดังกล่ำว จ�ำเลยท่ ๑
และบริษัทผู้ผลิตไม่จ�ำต้องรับผิดชอบต่อควำมเสียหำยใด ๆ ขอให้ยกฟ้อง
ี
ในวันนัดไกล่เกล่ย ศำลจังหวัดเชียงรำยพิจำรณำแล้ว เห็นว่ำ กรณีมีปัญหำว่ำคดีน ้ ี
อยู่ในอ�ำนำจพิจำรณำพิพำกษำของศำลทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำงประเทศหรือไม่
จึงให้รอกำรพิจำรณำพิพำกษำคดีไว้ช่วครำว แล้วเสนอปัญหำดังกล่ำวให้ประธำนศำลอุทธรณ์
ั
ั
คดีช�ำนัญพิเศษเป็นผู้วินิจฉัยตำมพระรำชบัญญัติจัดต้งศำลทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำ
ระหว่ำงประเทศและวิธีพิจำรณำคดีทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำงประเทศ พ.ศ. ๒๕๓๙
มำตรำ ๙
ื
ี
ี
วินิจฉัยว่ำ คดีน้เป็นคดีแพ่งเก่ยวกับกำรซ้อขำยระหว่ำงประเทศ ตำมพระรำชบัญญัต ิ
ั
จัดต้งศำลทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำงประเทศและวิธีพิจำรณำคดีทรัพย์สินทำงปัญญำ
และกำรค้ำระหว่ำงประเทศ พ.ศ. ๒๕๓๙ มำตรำ ๗ (๕) หรือไม่ เห็นว่ำ โจทก์ฟ้องว่ำโจทก์ท�ำสัญญำ
ื
ื
ั
ซ้อมะพร้ำวพร้อมด่มกับจ�ำเลยท้งสอง แต่สินค้ำเกิดควำมเสียหำย โจทก์จึงบอกเลิกสัญญำและ
ี
ั
ให้จ�ำเลยท้งสองคืนเงินค่ำสินค้ำท่ช�ำระไปแล้วพร้อมดอกเบ้ยให้แก่โจทก์ คดีน้โจทก์และจ�ำเลย
ี
ี
ท้งสองอยู่ในประเทศไทย ท�ำสัญญำซ้อขำยสินค้ำกันในประเทศไทย กำรส่งมอบสินค้ำตกลง
ื
ั
ื
ี
ื
ื
ส่งมอบในประเทศไทย กำรท่โจทก์ผู้ซ้อมีวัตถุประสงค์ในกำรซ้อสินค้ำเพ่อส่งต่อไปยังประเทศ
ื
ั
สำธำรณรัฐประชำชนจีนน้นก็เป็นเร่องท่โจทก์ไปด�ำเนินกำรเอง จึงไม่ใช่สัญญำซ้อขำย
ื
ี
ระหว่ำงประเทศ ส่วนท่จ�ำเลยท้งสองให้กำรว่ำ จ�ำเลยท้งสองไม่มีนิติสัมพันธ์กับโจทก์ และผู้ท ี ่
ี
ั
ั
ิ
ื
ท�ำสัญญำซ้อสินค้ำกับจ�ำเลยท่ ๑ คือบริษัทกำรลงทุนจงจ้ง สิบสองปันนำ จ�ำกัด ประเทศสำธำรณรัฐ
ี
ื
ี
ประชำชนจีนน้น ก็เป็นเร่องท่ต้องวินิจฉัยข้อเท็จจริงจำกพยำนหลักฐำนท่คู่ควำมแต่ละฝ่ำยจะ
ั
ี
ได้น�ำสืบต่อไปในช้นพิจำรณำว่ำผู้ใดเป็นผู้ท�ำสัญญำซ้อขำยสินค้ำกับจ�ำเลยท้งสอง ซ่งหำกรับ
ื
ั
ึ
ั
ั
ื
ฟังข้อเท็จจริงได้ว่ำโจทก์ไม่ใช่ผู้ท�ำสัญญำซ้อขำย จ�ำเลยท้งสองก็ไม่ต้องรับผิดตำมฟ้อง โดยไม่
จ�ำต้องวินิจฉัยถึงสิทธิ หน้ำที่ และควำมรับผิดระหว่ำงจ�ำเลยทั้งสองกับผู้ซื้อสินค้ำในต่ำงประเทศ
แต่อย่ำงใด แต่หำกรับฟังข้อเท็จจริงได้ว่ำโจทก์เป็นผู้ท�ำสัญญำซ้อขำยสินค้ำกับจ�ำเลยท้งสอง
ื
ั
ก็เป็นกรณีที่ต้องพิจำรณำถึงสิทธิ หน้ำที่ และควำมรับผิดตำมสัญญำซื้อขำยสินค้ำระหว่ำงโจทก์
กับจ�ำเลยท้งสองซ่งต่ำงอยู่ในประเทศไทยด้วยกันและมีกำรส่งมอบสินค้ำในประเทศไทย กรณ ี
ั
ึ
จึงไม่ใช่สัญญำซื้อขำยระหว่ำงประเทศ คดีนี้จึงไม่ใช่คดีแพ่งเกี่ยวกับกำรซื้อขำยระหว่ำงประเทศ
อันอยู่ในอ�ำนำจพิจำรณำพิพำกษำของศำลทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำงประเทศ
ั
ตำมบทบัญญัติมำตรำ ๗ (๕) แห่งพระรำชบัญญัติจัดต้งศำลทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำ
ระหว่ำงประเทศและวิธีพิจำรณำคดีทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำงประเทศ พ.ศ. ๒๕๓๙
227
