Page 383 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

คดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มิไดบัญญัติถึงวิธีการหรือหลักเกณฑในการขอแกไขเพิ่มเติมคำฟองไว

จึงตองนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพง มาตรา ๑๘๐ มาใชบังคับโดยอนุโลมตาม
พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓๑ ซึ่งประมวล

กฎหมายวิธีพิจารณาความแพง มาตรา ๑๘๐ บัญญัติวา “การแกไขคำฟองหรือคำใหการที่คูความ

เสนอตอศาลไวแลว ใหทำเปนคำรองยื่นตอศาลกอนวันชี้สองสถาน หรือกอนวันนัดสืบพยาน

ไมนอยกวาเจ็ดวัน ในกรณีที่ไมมีการชี้สองสถาน เวนแตมีเหตุอันสมควรที่ไมอาจยื่นคำรองไดกอนนั้น

หรือเปนการขอแกไขในเรื่องที่เกี่ยวกับความสงบเรียบรอยของประชาชน หรือเปนการแกไข
ขอผิดพลาดเล็กนอยหรือขอผิดหลงเล็กนอย” ในคดีแรงงานถือไดวาไมมีการชี้สองสถานเพราะ

การกำหนดประเด็นขอพิพาทและกำหนดวันสืบพยานเปนการดำเนินกระบวนพิจารณาไปตาม

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓๙ ซึ่งบัญญัติ
ไวโดยเฉพาะ ฉะนั้น โจทกจะตองยื่นคำรองขอแกไขคำฟองกอนวันสืบพยานไมนอยกวา ๗ วัน

เวนแตมีเหตุยกเวนตามบทบัญญัติขางตน ดังนั้นเมื่อคดีนี้มีการสืบพยานจำเลยและจำเลยรวม

จนแลวเสร็จ โจทกเพิ่งยื่นคำรองขอแกไขเพิ่มเติมคำฟองในเรื่องดังกลาว จึงลวงเลยระยะเวลาที่

โจทกจะยื่นคำรองขอแกไขเพิ่มเติมคำฟอง ประกอบกับคดีไดความวาโจทกเปนผูฟองคดีนี้ตอ

ศาลแรงงานกลางเอง ทั้งโจทกเคยรับขอเท็จจริงวาจำเลยรวมเปนลูกจางโจทกตามรายงานกระบวน
พิจารณาฉบับลงวันที่ ๑๖ ตุลาคม ๒๕๕๘ และทนายความโจทกแถลงวาโจทกเลิกจางจำเลยรวม

เพราะขัดคำสั่งนายจางโดยชอบและเคยมีหนังสือตักเตือนจำเลยรวมแลวตามรายงานกระบวน

พิจารณาฉบับลงวันที่ ๒๒ ธันวาคม ๒๕๕๙ เทากับโจทกไดยอมรับอำนาจพิจารณาพิพากษาคดี
ของศาลแรงงานกลางแลว จึงไมถือวามีเหตุอันสมควรที่ไมอาจยื่นคำรองไดกอนนั้น หรือเปน

การขอแกไขในเรื่องที่เกี่ยวกับความสงบเรียบรอยของประชาชน หรือเปนการแกไขขอผิดพลาด

เล็กนอยหรือขอผิดหลงเล็กนอยแตอยางใด และกรณีไมมีปญหาวาคดีจะอยูในอำนาจของ

ศาลแรงงานหรือไมตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒

มาตรา ๙ วรรคสอง ที่ศาลแรงงานกลางยกคำรองขอแกไขเพิ่มเติมคำฟองมานั้น ศาลอุทธรณ
คดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวยในผล อุทธรณของโจทกฟงไมขึ้น

สวนที่โจทกอุทธรณวา สัญญาระหวางโจทกกับจำเลยรวมเปนสัญญาจางทำของและ

สัญญารับขนไมใชสัญญาจางแรงงานนั้น เห็นวา เมื่อวินิจฉัยขางตนวาที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่ง
ไมอนุญาตใหโจทกแกไขเพิ่มเติมคำฟองชอบดวยกฎหมายแลว ประกอบกับโจทกเปนผูฟองคดีนี้

ตอศาลแรงงานกลางและยอมรับขอเท็จจริงวาจำเลยรวมเปนลูกจางโจทก จึงไมมีปญหาตอง

วินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกดังกลาววาสัญญาระหวางโจทกและจำเลยรวมเปนสัญญาจางแรงงาน

๓๗๓