Page 382 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

โดยอางวาฝาฝนระเบียบขอบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ไมปฏิบัติงานในหนาที่ที่รับผิดชอบและ

ไมปฏิบัติตามคำสั่งหรือขัดคำสั่งในการมอบหมายงานจากผูบังคับบัญชาตามประกาศเอกสาร
หมาย ล.๑ แผนที่ ๕๐ และ ๕๑ ตอมาวันที่ ๑๘ มีนาคม ๒๕๕๘ จำเลยรวมยื่นคำรองตอจำเลยวา

โจทกเลิกจางเพราะเหตุจำเลยรวมเปนแกนนำรวมลงลายมือชื่อยื่นขอเรียกรองและเปนผูแทน

เจรจาเปนการกระทำอันไมเปนธรรมตามมาตรา ๑๒๑ (๑) แหงพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ

พ.ศ. ๒๕๑๘ ขอใหโจทกจายคาเสียหาย จำเลยพิจารณาแลวมีคำสั่งวาโจทกเลิกจางจำเลยรวม

เปนการฝาฝนมาตรา ๑๒๑ (๑) แหงพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ พ.ศ. ๒๕๑๘ เปนการกระทำ
อันไมเปนธรรม ใหโจทกจายคาเสียหายแกจำเลยรวมเปนเงิน ๑๒๐,๔๐๐ บาท ตามคำสั่ง

คณะกรรมการแรงงานสัมพันธที่ ๒๐๐/๒๕๕๘ แลววินิจฉัยวา โจทกฟองคดีนี้โดยไมปรากฏขอเท็จจริง

วาจำเลยดำเนินการโดยไมชอบดวยกฎหมายอยางไร โจทกไมไดโตแยงอำนาจวินิจฉัยของจำเลย
วาสัญญาระหวางโจทกกับจำเลยรวมเปนสัญญาจางทำของ มิใชสัญญาจางแรงงานมาตั้งแตแรก

เมื่อพิเคราะหเอกสารที่เกี่ยวของกับโจทกและจำเลยรวมซึ่งไดแก สัญญาจาง หนังสือตักเตือน

หนังสือชี้แจง และหนังสือสำคัญการจายคาชดเชยแลว เห็นไดชัดวาสัญญาระหวางโจทกกับ

จำเลยรวมมีลักษณะที่นายจางสามารถบังคับบัญชาควบคุมสั่งการและสามารถลงโทษลูกจางตาม

ขอบังคับเกี่ยวกับการทำงานในหมวดวินัยและโทษทางวินัยอันมีลักษณะเปนสัญญาจางแรงงาน
ซึ่งอยูในอำนาจวินิจฉัยของจำเลยตามกฎหมายแลว สำหรับเบี้ยเลี้ยงที่โจทกอางวาไมใชคาจางนั้น

เมื่อพิเคราะหตามหลักฐานการแจงรายไดประจำเดือน ใบสำคัญการจายเบี้ยเลี้ยงประจำเดือนและ

บันทึกการทำงานประจำวันของจำเลยรวม เมื่อรวมเบี้ยเลี้ยงกับเงินเดือน ๕,๐๐๐ บาท แลวปรากฏ
วาจำเลยรวมมีรายไดประจำเฉลี่ยเดือนละมากกวา ๑๐,๐๐๐ บาท ถึง ๒๐,๐๐๐ บาท เบี้ยเลี้ยง

ดังกลาวจึงเปนเงินที่โจทกตกลงจายเปนคาตอบแทนการทำงานใหแกจำเลยรวมและพนักงาน

ขับรถคนอื่น ๆ สำหรับระยะเวลาการทำงานปกติของวันทำงานซึ่งถือเปนคาจางตามสัญญาจาง

แรงงาน พยานหลักฐานของโจทกไมมีน้ำหนักหักลางพยานหลักฐานของจำเลย คำสั่งของจำเลย

ที่ใหโจทกจายคาเสียหายแกจำเลยรวม ๑๒๐,๔๐๐ บาท จึงชอบดวยกฎหมายแลว ไมมีเหตุให
แกไขเปลี่ยนแปลงหรือเพิกถอนคำสั่งที่ ๒๐๐/๒๕๕๘ ลงวันที่ ๓ มิถุนายน ๒๕๕๘

คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกวา ศาลแรงงานกลางไมอนุญาตใหโจทก

แกไขเพิ่มเติมคำฟองและยกคำรองชอบดวยกฎหมายหรือไม โจทกอุทธรณวา สัญญาระหวางโจทก
กับจำเลยรวมเปนสัญญาจางทำของและสัญญารับขนไมใชสัญญาจางแรงงาน ศาลแรงงานกลาง

จึงไมมีอำนาจพิจารณาคดีนี้ ขอใหสงสำนวนไปใหประธานศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษวินิจฉัย

และมีคำสั่งเกี่ยวกับเขตอำนาจศาลนั้น เห็นวา พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณา

๓๗๒