Page 408 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๑๓๓๖ ซึ่งไมมีกำหนดอายุความ กรณีมิใชฟองเรียก

ใหคืนทรัพยตามลักษณะลาภมิควรได อันจะนำอายุความตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย

มาตรา ๔๑๙ มาใชบังคับ ฟองโจทกจึงไมขาดอายุความ อุทธรณของโจทกฟงขึ้น
ปญหาที่ตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกประการที่สองมีวา โจทกเรียกเงินคาทำงาน

ในวันหยุดคืนจากจำเลยทั้งเจ็ดสิบแปดไดหรือไม เห็นวา ระเบียบการทองเที่ยวแหงประเทศไทย

วาดวยการเบิกคาทำงานในวันหยุดและคาลวงเวลา พ.ศ. ๒๕๕๓ ขอ ๔ ใหนิยามของคาทำงาน

ในวันหยุดไวหมายความวา เงินที่โจทกจายใหกับผูปฏิบัติงานเปนการตอบแทนการทำงานใน
วันหยุด ทั้งขอ ๕ ของระเบียบดังกลาวกำหนดวา การสั่งใหผูปฏิบัติงานมาทำงานในวันหยุดหรือ

ทำงานเกินเวลาทำงานปกติจะตองมีจำนวนชั่วโมงการทำงานสูงสุดไมเกินวันละ ๕ ชั่วโมง ในกรณี

จำเปนตองทำงานเกิน ๕ ชั่วโมง ผูบังคับบัญชาตองเสนอขออนุมัติจากผูวาการโจทกเปนกรณี ๆ ไป

แตปรากฏตามหนังสือสำนักงานการตรวจเงินแผนดิน ที่ ตผ ๐๐๒๖/๓๒๓๔ ลงวันที่ ๑๖ ตุลาคม ๒๕๕๘
แจงการตรวจสอบงบการเงินสำหรับปสิ้นสุดวันที่ ๓๐ กันยายน ๒๕๕๖ วา การเบิกคาใชจาย

ในการเดินทางไปปฏิบัติราชการมีการเบิกคาทำงานในวันหยุดรวมอยูดวย และการขออนุมัติ

เดินทางไปราชการโครงการตาง ๆ เปนการขออนุมัติเดินทางไปประชุม สัมมนา และสำรวจ

แหลงทองเที่ยวเพื่อเพิ่มพูนความรูประสบการณ ซึ่งไมใชการทำงานตามปกติที่ปฏิบัติอยูในเวลา
ปกติ ทั้งการอนุมัติจากผูมีอำนาจเปนเพียงการอนุมัติใหเดินทางไปประชุม สัมมนา และสำรวจ

แหลงทองเที่ยวตามรายงานการขออนุมัติเดินทางเทานั้น ไมไดมีการขออนุญาตทำงานวันหยุด

แตอยางใด แตมีการเบิกคาทำงานในวันหยุดวันละ ๘ ชั่วโมง เปนการเบิกจายเงินที่ไมถูกตอง

ตามระเบียบการทองเที่ยวแหงประเทศไทยวาดวยการเบิกคาทำงานในวันหยุดและคาลวงเวลา
พ.ศ. ๒๕๕๓ รวมทั้งเปนการเบิกจายที่ซ้ำซอนกับคาใชจายเดินทางไปราชการฝกอบรมการประชุม

ราชการดวย ดังนั้น เมื่อจำเลยทั้งเจ็ดสิบแปดไปประชุม สัมมนา และสำรวจแหลงทองเที่ยว

ซึ่งไมใช/การทำงาน...การทำงานในวันหยุดที่มีการอนุมัติถูกตองตามระเบียบและขอบังคับโจทก

และโจทกจายเงินใหแกจำเลยทั้งเจ็ดสิบแปดซ้ำซอนกับคาใชจายในการสัมมนา ประชุม และสำรวจ
แหลงทองเที่ยว การเบิกจายเงินดังกลาวจึงไมชอบ จำเลยทั้งเจ็ดสิบแปดตองคืนเงินที่ไดรับไป

แกโจทก อุทธรณของโจทกฟงขึ้น

พิพากษากลับ ใหจำเลยที่ ๑ คืนเงิน ๑๑,๗๒๘ บาท จำเลยที่ ๒ คืนเงิน ๑๗,๙๒๘ บาท

จำเลยที่ ๓ คืนเงิน ๑๐,๑๖๘ บาท จำเลยที่ ๔ คืนเงิน ๑๑,๑๗๖ บาท จำเลยที่ ๕ คืนเงิน ๕,๒๗๔ บาท
จำเลยที่ ๖ คืนเงิน ๑๑,๖๐๓ บาท จำเลยที่ ๗ คืนเงิน ๓๘๙ บาท จำเลยที่ ๘ คืนเงิน ๑,๙๒๔ บาท

จำเลยที่ ๙ คืนเงิน ๕๖๑ บาท จำเลยที่ ๑๐ คืนเงิน ๔๔๗ บาท จำเลยที่ ๑๑ คืนเงิน ๓๓๘ บาท

๓๙๘