Page 412 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

กิจการโดยมีผลตามกฎหมายในวันที่ ๒๗ มกราคม ๒๕๖๐ แมโจทกที่ ๕ และที่ ๖ มีหนังสือแจง

ความประสงคบอกเลิกสัญญาจางกอนวันที่ ๒๗ มกราคม ๒๕๖๐ ก็ถือไดวาโจทกที่ ๕ และที่ ๖

ใชสิทธิบอกเลิกสัญญาจางภายในสามสิบวันนับแตวันที่ไดรับแจงจากนายจางตามฎหมายแลว
และกรณีการเรียกคาชดเชยพิเศษ และคาชดเชยพิเศษแทนการบอกกลาวลวงหนา กฎหมาย

กำหนดใหลูกจางตองยื่นคำรองตอคณะกรรมการสวัสดิการแรงงานภายในสามสิบวัน นับแตวัน

ครบกำหนดการจายคาชดเชยพิเศษ หรือคาชดเชยพิเศษแทนการบอกกลาวลวงหนา เมื่อ

คณะกรรมการสวัสดิการแรงงานมีคำสั่งดังกลาวแลว หากลูกจางไมพอใจจะตองอุทธรณคำสั่งดังกลาว
ตอศาลภายในสามสิบวันนับแตวันที่ไดทราบคำสั่งตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑

มาตรา ๑๒๐ วรรคทาย (เดิม) ดังนั้นการที่โจทกที่ ๕ และที่ ๖ ไมไดยื่นคำรองตอคณะกรรมการ

สวัสดิการแรงงานเพื่อใหพิจารณาและวินิจฉัยกรณีดังกลาวกอนภายในสามสิบวันนับแตวัน

ครบกำหนดการจายคาชดเชยพิเศษดังกลาว จึงเปนการที่โจทกที่ ๕ และที่ ๖ ยังไมไดปฏิบัติตาม
ขั้นตอนและวิธีการที่กฎหมายบัญญัติไว โจทกที่ ๕ และที่ ๖ จึงไมมีอำนาจฟองจำเลยใหจาย

คาชดเชยพิเศษ และคาชดเชยพิเศษแทนการบอกกลาวลวงหนา เมื่อโจทกที่ ๕ และที่ ๖ มีหนังสือ

บอกเลิกสัญญาจางตอจำเลยโดยความสมัครใจเมื่อวันที่ ๑๙ มกราคม ๒๕๖๐ และโจทกที่ ๕ และที่ ๖

ไมไดไปทำงานใหแกจำเลยอีกตอไป จำเลยจึงไมตองรับผิดจายคาจางระหวางวันที่ ๒๐ ถึงวันที่
๒๘ กุมภาพันธ ๒๕๖๐ และเปนกรณีที่จำเลยไมไดเลิกจางโจทกที่ ๕ และที่ ๖ จึงไมใชเปนการ

เลิกจางที่ไมเปนธรรม จำเลยจึงไมตองรับผิดชำระคาเสียหายใหแกโจทกที่ ๕ และที่ ๖

โจทกที่ ๕ และที่ ๖ อุทธรณในขอ ๒.๑ วา การยายสถานประกอบกิจการของจำเลยเปน

การกระทำที่ไมสุจริตโดยจำเลยมีเจตนาที่จะเลิกจางโจทกที่ ๕ และที่ ๖ มาตั้งแตแรก จำเลยหยิบยก
เรื่องการยายสถานประกอบกิจการมาเปนสาเหตุ เนื่องจากผูถือหุนกลุมใหมไดเขามาซื้อกิจการ

ของจำเลยโดยผูถือหุนกลุมใหมหวังแตเพียงกลุมลูกคาของจำเลยเดิมเทานั้น มิไดตองการให

ลูกจางเดิมของจำเลยยายไปทำงานดวย และสำนักงานแหงใหมก็เปนที่ตั้งของสำนักงานของ

ผูถือหุนใหม เห็นวา แมโจทกที่ ๕ และที่ ๖ จะกลาวอางในคำฟองวาการกระทำของจำเลยมีเจตนา
ที่จะเลิกจางโจทกที่ ๕ และที่ ๖ โดยไมชอบดวยกฎหมาย แตศาลแรงงานกลางมิไดกำหนดเปน

ประเด็นขอพิพาทไวเพียงแตกำหนดประเด็นขอพิพาทวาการเลิกจางโจทกที่ ๕ และที่ ๖ เปนการ

เลิกจางที่ไมเปนธรรมหรือไม และศาลแรงงานกลางไดวินิจฉัยวาโจทกที่ ๕ และที่ ๖ มีหนังสือ

บอกเลิกสัญญาจางในวันที่ ๑๙ มกราคม ๒๕๖๐ โดยไมประสงคจะไปทำงานใหแกจำเลยอีกตอไป
การที่โจทกที่ ๕ และที่ ๖ ไมไปทำงานใหแกจำเลยเปนความประสงคโดยสมัครใจของโจทกที่ ๕

และที่ ๖ เอง เปนเหตุใหสัญญาจางสิ้นสุดลง จำเลยไมไดเลิกจางโจทกที่ ๕ และที่ ๖ การที่โจทก

๔๐๒