Page 443 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

กฎหมายวิธีพิจารณาความแพง มาตรา ๑๔๘ ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและ

วิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓๑ นอกจากนี้ แมคดีนี้โจทกจะอางคำพิพากษา

ของศาลฎีกาที่พิพากษาในสวนคดีอาญาวาโจทกไมไดทุจริตตอหนาที่ แตการพิจารณาคดีอาญา
ดังกลาวเปนการดำเนินการทางอาญา ซึ่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญากำหนด

ใหตองพิสูจนความผิดของโจทกใหปราศจากขอสงสัยวาโจทกเปนผูกระทำความผิดหรือไม ซึ่งจะ

แตกตางจากการสอบสวนดำเนินการทางวินัยแกโจทกในฐานะที่โจทกเปนพนักงานหรือลูกจาง

ของจำเลยที่กระทำการที่สอวามีความผิดทางวินัย ซึ่งถือวาเปนการดำเนินการทางมาตรการทาง
การปกครองและการบังคับบัญชาเพื่อใหพนักงานหรือลูกจางของจำเลยปฏิบัติหนาที่ใหอยูภายใต

ระเบียบขอบังคับของจำเลย การพิจารณาวาพนักงานหรือลูกจางของจำเลยกระทำผิดระเบียบหรือ

ฝาฝนขอบังคับก็ตองดำเนินการตามที่ระเบียบหรือขอบังคับกำหนดไว ซึ่งเปนคนละมาตรฐานกัน

กับการพิจารณาวาโจทกกระทำความผิดทางอาญาซึ่งตองพิจารณาใหปราศจากขอสงสัยใด ๆ
จึงจะสามารถลงโทษโจทกทางอาญาได อีกทั้งคดีนี้โจทกเปนพนักงานฟองจำเลยผูเปนนายจาง

ขอใหเพิกถอนคำสั่งที่ไลโจทกออกจากงานฐานทุจริต และเรียกเงินเดือนระหวางถูกสั่งใหพักงาน

เงินสงเคราะหรายเดือน เงินเพื่อตอบแทนความชอบ และคาจางสำหรับวันหยุดพักผอนประจำป

อันเปนการฟองบังคับตามสิทธิเรียกรองในมูลหนี้ที่เกิดจากการผิดสัญญาจางแรงงาน แมโจทก
ถูกดำเนินคดีอาญาในความผิดฐานทุจริตตอหนาที่ซึ่งเปนขอหาเดียวกันกับที่จำเลยอางเปน

เหตุในการมีคำสั่งใหโจทกออกจากงานก็ไมทำใหคดีนี้ซึ่งโจทกฟองจำเลยขอใหเพิกถอนคำสั่งที่ไล

โจทกออกจากงานและเรียกเงินตาง ๆ จากจำเลยกลายเปนคดีแพงที่เกี่ยวเนื่องกับคดีอาญาไปได

ศาลแรงงานกลางมีอำนาจรับฟงขอเท็จจริงวาโจทกกระทำความผิดฐานทุจริตตอหนาที่และประพฤติ
ชั่วอยางรายแรง อันเปนการฝาฝนระเบียบขอบังคับเกี่ยวกับการทำงานอยางรายแรงและทุจริต

ตอหนาที่ ไมจำตองถือตามขอเท็จจริงที่ปรากฏในคำพิพากษาฎีกาที่ ๖๐๘๖-๖๐๘๗/๒๕๖๐ ดังที่

โจทกอุทธรณ คำพิพากษาของศาลฎีกาดังกลาวจึงไมลบลางความผิดทางวินัยของโจทกที่จำเลย

ไดสั่งลงโทษไปแลว ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษามานั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย
อุทธรณของโจทกฟงไมขึ้น และกรณีไมจำตองวินิจฉัยอุทธรณขออื่นของโจทกอีกเพราะไมทำให

ผลของคดีเปลี่ยนแปลง

๔๓๓