Page 74 - หน้าปกรายงานประจำปี 64

จากตารางการสรุปประเภทคดีที่ศาลยุติธรรมมีการนำกฎหมายระหวางประเทศมาใชในการพิจารณาคดีจะเห็นไดวาคดี

ที่มีการนำกฎหมายระหวางประเทศหรือกฎหมายตางประเทศมาใชนั้นโดยมากแลวจะเปนคดีที่มีขอพิพาทเกี่ยวกับ
อนุสัญญาตางๆ ที่ประเทศไทยไดลงนามเปนภาคีไว เชน การยอมรับและบังคับตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการตามที่

ประเทศไทยไดลงนามเปนภาคีในอนุสัญญานิวยอรก เปนตน และกรณีเกี่ยวกับสัญญาที่คูความฝายหนึ่งเปนชาวตางประเทศ
อันจะมีการนำอนุสัญญาระหวางประเทศอันเกี่ยวกับการคาระหวางประเทศ หรือขอกำหนดตางๆ มาพิจารณาประกอบ
เชน ขอกำหนด INCOTERMS เปนตน หรือเปนคดีแพงที่มีชาวตางประเทศเขามาเกี่ยวของ โดยอาจเปนการนำกฎหมาย

ตางประเทศมาใช ทั้งนี้เปนไปตามพระราชบัญญัติการขัดกันแหงกฎหมาย พ.ศ. 2481
รูปแบบการนำกฎหมายระหวางประเทศหรือกฎหมายตางประเทศมาใชนั้น จะเปนการนำกฎหมายที่เปน

ลายลักษณอักษรมาบังคับใช โดยหลักแลวจะเปนการอนุวัติการกฎหมายระหวางประเทศมาเปนกฎหมายภายใน ตาม
พันธกรณีในกฎหมายระหวางประเทศนั้น และศาลจึงนำกฎหมายที่ไดอนุวัติการนั้นมาบังคับใช ในการพิจารณาพิพากษาคดี
เชน กฎหมายเกี่ยวกับทรัพยสินทางปญญาตาง ๆ ที่มาจากการอนุวัติการขอตกลงความตกลงวาดวยสิทธิในทรัพยสิน

ทางปญญาที่เกี่ยวกับการคา (TRIPS) เปนตน นอกจากการบังคับใชตามกฎหมายระหวางประเทศที่อนุวัติการมาเปน
กฎหมายภายในแลว อาจมีกรณีที่ศาลยุติธรรมของประเทศไทยไดนำกฎหมายระหวางประเทศที่อยูในรูปแบบอนุสัญญา

มาใชในการพิจารณาพิพากษาคดี เชน กรณีของอนุสัญญาภาษีซอนระหวางประเทศไทยและประเทศอื่นที่ไดลงนามไว หรือ
การนำขอตกลง INCOTERMS มาใชในการพิจารณาสัญญาการรับขนระหวางประเทศ เปนตน รวมถึงอาจมีกรณีที่นำ
กฎหมายระหวางประเทศที่ยึดถือเปนจารีตประเพณีทางการคามาใชในการพิจารณาคดี หากไมมีกฎหมายภายในบัญญัติไว

หรือนำมาใชในฐานะหลักกฎหมายทั่วไป ซึ่งในการพิจารณาคดีลักษณะนี้ศาลยุติธรรมจะนำประมวลกฎหมายแพง
และพาณิชย มาตรา 4 มาใช กลาวคือ ในกรณีที่ไมมีกฎหมายบัญญัติไว ใหนำจารีตประเพณีมาใช หรือหากไมมีกฎหมาย

และจารีตประเพณีเชนวาใหนำหลักกฎหมายทั่วไปมาใช เชน กรณีการนำเฮกรูลลมาใชในฐานะจารีตประเพณีทางการคา
หรือการนำกฎหมายทะเลของประเทศอังกฤษมาใชในฐานะกฎหมายทั่วไป เปนตน นอกจากกรณีดังกลาวแลว
อาจมีกรณีที่ศาลยุติธรรมนำกฎหมายระหวางประเทศมาใชในการพิจารณาถอยคำ เชน การนำความตกลงทั่วไปวาดวย

ภาษีศุลกากรและการคา 1994 มาประกอบการตีความกฎกระทรวง ฉบับที่ 132 เปนตน
เมื่อพิจารณาจากคำพิพากษาที่ปรากฏจะเห็นไดวาศาลยุติธรรมของประเทศไทยมีการนำกฎหมายระหวางประเทศ

มาใชอยางหลากหลาย อยางไรก็ดีเนื่องจากประเทศไทยมีระบบกฎหมายแบบ Civil Law จึงตองบังคับใชกฎหมาย
ลายลักษณอักษร ดังนั้นสวนใหญแลวการใชกฎหมายระหวางประเทศจึงเปนการนำกฎหมายที่ไดรับการอนุวัติการตาม
พันธกรณีแหงอนุสัญญามาใช สวนจารีตประเพณีระหวางประเทศไมปรากฏวามีการนำมาใชในการพิจารณาคดี เวนแต

เปนการนำจารีตประเพณีหรือหลักกฎหมายทั่วไปมาใชในกรณีไมมีกฎหมายลายลักษณอักษรที่สามารถนำมาบังคับ
ใชไดโดยอาศัยประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา 4

ตัวอยางคำพิพากษาศาลฎีกาท่มีการนำกฎหมายระหวางประเทศ
ี
มาใชในการพิจารณาพิพากษาคด ี