Page 103 - วิธีวิจัยทางสาธารณสุขศาสตร์เบื้องต้น

95

ภาพที่ 5.2 ความสัมพันธระหวางความคลาดเคลื่อนในการสุมตัวอยางกับขนาดของกลุมตัวอยาง
ที่มา: http://bbrs.nmsu.edu/nmbizoutlook/archive/January2010/article1.htm

ึ่
ี
ั
้
่

ั
ั
ทั้งนี้การกําหนดขนาดกลุมตวอยางในงานวิจัยเปนขนตอนหนึ่งทสําคญในระเบียบวิธีวิจัยซงสงผล
่
ื
ี
่
้
ํ
ิ
ึ
ิ

่
ี

ี
ตอความนาเชือถอและอคตทอาจเกดขน การกาหนดขนาดกลุมตัวอยางทเหมาะสมและเพยงพอสามารถ
็
ู
ชวยใหผูวิจัยเตรียมการวางแผน และการจัดการในขั้นตอนของกระบวนการเกบรวบรวมขอมลไดเปนอยาง

ั

ิ

้
ี
ด นอกจากนี หลักเกณฑในการพจารณาขนาดกลุมตัวอยางสําหรับการวิจัยเชิงพรรณนา (ปุญญพฒน
ไชยเมล, 2556) มีดังนี้
่
ั
ั
1. ระดบความเชื่อมน (Confidence level; Z) จากพ้นฐานทฤษฎีการวัดแนวโนมเขาสู 
ื
่
ี
ี
ํ
ั
ู

้
ื
้

ิ
่
ี
สวนกลาง (Central limit theorem) มแนวคดหลักทวาเม่อประชากรถกสุมซากนหลายครัง คาทไดรับ
ี
ี
ี่
่
ั

ั
จากการสุมจากกลุมตวอยางดงกลาวจะมีคาใกลเคยงกบคาทเปนจริงในกลุมประชากร นอกจากนี้คาทได



ั




จากการสุมในกลุมตวอยางจะมการกระจายแบบโคงปกติ ซ่งรอยละ 95 ของคาจริงในกลุมตัวอยางอยู 
ึ
ั
ี
่


ภายใตสองสวนของสวนเบียงเบนมาตรฐานของคาท่ไดจากกลุมประชากรจริง เรียกวา คาพนทใตโคงปกต ิ


้
ี
่
ี
ื

( Z a/2 หรือ Z 0.025) เทากบ 1.96
ั
ุ
ั
ู
ี
2. ระดบของความแปรปรวน (Degree of variability; P หรือ σ ) เปนคณลักษณะท่ถกวัดการ
่
กระจายในกลุมประชากร ในกรณทกลุมประชากรมความแตกตางกนมาก (Heterogeneity) ขนาดของ
ี
ั

ี


ี

ึ
กลุมตวอยางจะเพมมากขนตามลําดบ ในกรณทประชากรมความแตกตางกนนอยขนาดของกลุมตัวอยาง
่
้
ี
ิ
ั
ั

ี
ี
่
ั
ั
ี
ั
่
ั
ึ
นอยลงเชนกน คุณลักษณะดังกลาวถูกกําหนดจากคําถามวิจัยซงเปนตัวกําหนดลักษณะตวแปรท่สําคญ
หรือตัวแปรตามที่ทําการศึกษา ตัวแปรที่สําคัญสามารถจําแนกออกเปน 3 ประเภท ไดแก
2.1 ตวแปรประเภทแจงนับ (Categorical variable) นําเสนอในรูปของ รอยละ สัดสวน หรือ
ั
อัตราของการเกิดเหตุการณที่สนใจ

2.2 ตัวแปรตอเนื่อง (Continuous variable) นําเสนอในรูปแบบของคาเฉลีย และสวน
่
เบี่ยงเบนมาตรฐาน
ึ

ี
2.3 ระยะเวลาของการเกิดเหตุการณ ซ่งตัวแปรประเภทดงกลาวมลักษณะเปนการวัด
ั
ระยะเวลาของการรอดชีพ