Page 144 - วิธีวิจัยทางสาธารณสุขศาสตร์เบื้องต้น

136

่

ั
้
นอกจากนันยังแสดงคาเฉลี่ย สวนเบี่ยงเบนมาตรฐานและความคลาดเคลือนมาตรฐานในแตละตวแปร
ดวย การทดสอบนี้เปนเทคนิคการทดสอบสมมติฐานชนิดหนึ่งที่นักวิจัยนิยมใชการทดสอบ โดยวิธีการนี้ใช
ื
ี
ในกรณีขอมูลมีจํานวนนอย (n<30) ซึ่งสถิติกลุมนี้สามารถแบงการวิเคราะหไดเปน 2 กรณ คอ
ั
ิ

ั
ี
่
ี

ั
้
ั

กรณท 1 กลุมตวอยางทง 2 ไมสัมพนธกน (อสระตอกัน) เรียกวา Independent t-test เปน
ี
การวิเคราะหหาความแตกตางของคาเฉลี่ยของกลุมตัวอยางกลุมหนึ่งวาแตกตางจากอกกลุมหนึ่งหรือไม


ี
่
เชน ตองการทดสอบผลสัมฤทธิ์การอบรมโปรแกรมการสรางเสริมสุขภาพผูสูงอายุของกลุมทไดรับการ


อบรมแบบปกติกับกลุมที่ไดรับการอบรมแบบพิเศษวาจะมีคะแนนความรูเฉลี่ยแตกตางจากกันหรือไม 
ั
ี

ั
ั
ั
ั
้
ี
่

กรณท 2 กลุมตัวอยางทง 2 สัมพนธกัน เรียกวา Pair t-test ถากลุมตวอยางท้ง 2 สัมพนธกัน

ี
่

ั


้

ั
ในการเปรียบเทยบคาเฉลี่ยสองคาวาแตกตางกนหรือไม โดยคาเฉลียทงสองคานี้วัดมาจากกลุมตวอยาง 2

ั


่
้
กลุมทสัมพันธกน โดยอาจจะวัดมาจากกลุมตัวอยางกลุมเดยวกน 2 ครัง หรือวัดมากจากกลุมตัวอยาง 2
ี
ั
ั
ี
กลุมทไดมาจากการจับคคุณลักษณะท่เทาเทียมกัน ตัวอยางการนําเสนอตารางและการอานผลการ
ี
ู

ี่
วิเคราะห Pair t-test ดังนําเสนอในตารางที่ 7.3

ตารางท 7.3 การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์บทเรียนวิทยาศาสตรทองถิ่น
ี
่
ระยะเวลา คาเฉลี่ยเลขคณิต คาสวนเบี่ยงเบน คา t -test P-value*
มาตรฐาน
กลุมผูสูงอายุ - 3.644 0.004
กอนการใชบทเรียน 6.33 1.07
หลังการใชบทเรียน 7.91 1.08
*Paired – Samples T Test ที่ระดับนัยสําคัญทางสถิติ 0.05

่
ี
ี

จากตารางท 7.3 แสดงใหเห็นวา ผลการเปรียบเทยบผลสัมฤทธิบทเรียนวิทยาศาสตรทองถน
ิ
่
์
้

ื
ิ
เรื่อง ภูมปญญาพนบานลานนากับการเสริมสรางสุขภาพผูสูงอายุดวยอาหารพนบานกลุมผูสูงอายุ พบวา

้
ื

่
ั
คาคะแนนทดสอบความรูเฉลี่ยกอนและหลังทดลองใชเทากับ 6.33 และ 7.91 ตามลําดบ คาสวนเบียงเบน


มาตรฐาน เทากบ 1.07 และ 1.08 ตามลําดบ เมอวิเคราะหความแตกตางของคาคะแนนทดสอบความรู 
ั

่
ั
ื



่

เฉลียกอนและหลังทดลองใชบทเรียน พบวา คาคะแนนทดสอบความรูเฉลียหลังทดลองใชมคาสูงกวากอน
ี
่

ทดลองใชอยางมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับนัยสําคัญ 0.05 (P-value = 0.004)
1.2 การวิเคราะหความแปรปรวน (Analysis of Variance, ANOVA) การวิเคราะหความ
ึ
แปรปรวนใชสําหรับทดสอบความแตกตางระหวางคาเฉลี่ยของกลุมตวอยางตงแต 3 กลุมข้นไป ในการ



ั
ั

้
เปรียบเทียบคาเฉลี่ยระหวางกลุมหลาย ๆ กลุม จะมีความแปรปรวนที่ตองคํานวณอยู 2 ตัว คือ
ความแปรปรวนระหวางกลุม (Between-groups variance) แสดงขนาดของความแตกตาง

ระหวางคาเฉลี่ยของกลุมตาง ๆ ถาระหวางกลุมมีคาเฉลี่ยแตกตางกันมาก คาความแปรปรวนระหวางกลุม
จะมีคามากดวย

ความแปรปรวนภายในกลุม (Within-groups variance) แสดงการกระจายของคะแนนแตละ
ตัวภายในแตละกลุมวามีการกระจายมากหรือนอย คาที่คํานวณไดเรียกวาความคลาดเคลื่อน
ดังนั้นความสัมพันธของสาเหตุความแปรปรวนทั้งหมดอธิบายไดดังสมการ


ความแปรปรวนรวม = ความแปรปรวนระหวางกลุม + ความแปรปรวนภายในกลุม