Page 11 - 237 ข้อคิดจากนิทาน ชาดก และอุปมา
P. 11
3
เจ้าหนูนาตอบ…“ข้าขอยอมกินถั่วในความสงบ…ดีกว่ากินเค้กในความหวาดกลัวแบบนี้…ข้าขอกลับไปใช้
ชีวิตที่ท้องทุ่งอย่างเดิมดีกว่า “
นิทานเรื่องสอนให้รู้ว่า มีชีวิตสงบสุขปลอดภัย…ดีกว่าสุขสบาย…แต่ต้องหวาดหวั่น…เต็มไปด้วยอันตราย
สุนัขจิ้งจอกกับผลองุ่น
วันหนึ่งในช่วงฤดูร้อน ขณะที่สุนัขจิ้งจอกกำลังเดินเล่น…ผ่านเข้าไปยังสวนผลไม้ จนกระทั่งมาถึง
พวงองุ่นช่อหนึ่งเพิ่งสุกเต็มที่ ซึ่งอยู่สูงตระง่าน” มันจะช่วยดับกระหายของข้าได้” สุนัขจิ้งจอกกล่าว มัน
ถอยหลังไป 2 - 3 ก้าวแล้ววิ่งกลับมา…และกระโดด แต่มันก็พลาด ไม่สามารถเก็บองุ่นช่อนั้นได้ มันทำ
เช่นเดิมอีกแต่ก็ยังไม่สำเร็จ ครั้งแล้วครั้งเล่าที่มันพยายามอยู่เช่นนั้นหลังจากที่ได้เห็นอาหารล่อใจชิ้นนั้น
แต่สุดท้ายมันก็ต้องยอมแพ้ และเดินกลับออกมา พร้อมเอ๋ยออกมาวา “ฉันมั่นใจว่า…มันต้องเป็นองุ่น
่
เปรี้ยวแน่ ๆ”
ข้อคิดที่ได้จากเรื่อง:” คนที่ทำสิ่งใดไม่สำเร็จ…มักหาเรื่องตำหนิว่าสิ่งนั้นด้อยค่า “
สุนัขจิ้งจอกกับเงา
เย็นวันหนึ่งเวลาใกล้พลบค่ำ ดวงอาทิตย์เป็นสีแดงเลือดหมูกำลังจะลับขอบฟ้า ได้มีสุนัขจิ้งจอกตัว
หนึ่ง…เดินมาตามถนน ซึ่งมันเดินหันหลังให้กับดวงตะวันที่กำลังจะตกดิน ทันใดนั้นเมื่อมันรู้สึกประหลาดใจ
มาก เมื่อเห็นเงาของตัวเองบนพื้น… เงาดำทึบ ยาวและใหญ่ อันเนื่องจากแสงอาทิตย์ปรากฏบนถนน และ
เคลื่อนที่ไปพร้อมกับตัวของสุนัขจิ้งจอก มันแปลกใจกับเงาของตัวมันเองเป็นอย่างมาก และเงานั้นก็ดู
เหมือนกับว่าได้เดินนำหน้ามันไปตลอดเสียด้วยสิ” ว้าว…มันชั่งเป็นเงาที่ใหญ่โตมากเลยนะเนี่ย” “หากเงา
ของข้าใหญ่ขนาดนี้ ก็หมายความว่า ตัวของข้าเองนั้น ก็จะต้องใหญ่เหมือนกันด้วยน่ะสิ” มันเกิดความคิดที่
หยิ่งผยองขึ้นมา และเริ่มออกเดินต่อไปเรื่อย ๆ ต่อมามีเสือตัวใหญ่มากตัวหนึ่ง ออกมาปรากฏตัวขึ้นที่
ตรงหน้าของสุนัขจิ้งจอก และได้หยุดยืนนิ่งอยู่ที่ตรงเงามันพอดี เจ้าสุนัขจิ้งจอกเมื่อเห็นเช่นนั้นจึง
เปรียบเทียบขนาดของเงาตัวเองกับเสือตัวนั้นพร้อมเอ๋ยขึ้นว่า “จากที่ข้าดูแล้วนะ..เจ้าตัวเล็กกว่าข้ามาก
ฉะนั้นข้าจึงไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรทั้งสิ้น” สุนัขจิ้งจอกยังพูดแบบหยิ่งยโสต่ออีกด้วยว่า “เฮ้…เจ้าเสือ
น้อย…คุกเข่าลงต้อนรับข้าเดี๋ยวนี้นะ…จนกว่าข้าจะเดินผ่านไป” “ก้าววว! อายสุนัขจิ้งจอกผอมแห้ง
ั
ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนนี้ ข้าจะเคยคิดว่าหากกินเอ็งเข้าไปคงจะไม่อร่อย แต่ตอนนี้ข้าไม่อาจที่จะยกโทษให้เอ็งได้
เสียแล้วสิ ก้าววว” สุนัขจิ้งจอกจึงต้องพบกับจุดจบคือถูกเสือกินเป็นอาหาร ที่เกิดจากมันสำคัญผิด…คิด
หลงไปกับเงาของตัวมันเอง
ข้อคิดที่ได้จากเรื่อง: การหลงตัวเองคิดว่ายิ่งใหญ่เหนือใคร ๆ นั้นอาจนำมาซึ่งความล้มเหลวในภายหลังได้
หมาป่ากับหมาจิ้งจอกเพื่อนรัก
่
กาลครั้งหนึ่ง มีหมาป่ากับหมาจิ้งจอกได้สาบานตัวเป็นเพื่อนตายวา…จะไม่ทำอันตรายต่อกัน และ
่
จะช่วยกันทำมาหากิน โดยหมาจิ้งจอกมีหน้าที่ไล่ต้อนสัตว์ป่าที่จะมาเป็นอาหาร ส่วนหมาป่ารางใหญ่ ก็
คอยจับสัตว์ป่าเหล่านั้น แล้วแบ่งอาหารกันกินอย่างอิ่มหนำสำราญทุกวันไป…สมเป็นเพื่อนกันโดยแท้ แต่
อยู่มาไม่นาน ได้บังเกิดความแห้งแล้งกันดาร ทั่วทุกย่อมหญ้าในปานั้น บรรดาสัตว์ป่าน้อยใหญ่ต่าง
่
เดือดร้อนเหลือประมาณ เพราะอาหารหายากยิ่งขึ้นทุกวัน หมาป่ากับหมาจิ้งจอก ถึงกับอดอาหาร
ติดต่อกันเป็นเวลาหลายวัน อยู่เสมอ จนในที่สุด หมาป่าไม่สามารถทนหิวได้อีกต่อไป จึงกระโจนเข้ากัด
หมาจิ้งจอกเพื่อนตายของมัน เพื่อหวังกินเป็นอาหารจะได้พ้นจากความตาย เพราะไม่มีอะไรจะกิน หมา
