Page 14 - 237 ข้อคิดจากนิทาน ชาดก และอุปมา
P. 14
6
สิงโตกับกระต่ายป่า
เย็นวันหนึ่ง มีสิงโตตัวหนึ่งตื่นจากการหลับใหลด้วยความหิวโหย มันเดินเข้าไปในป่าเพื่อหาอาหาร
และเพราะมันหิวมาก มันจึงพร้อมที่จะจับทุกอย่างกินเป็นอาหาร ทันใดนั้น สิงโตตัวนั้นก็เห็นกระต่ายป่าตัว
หนึ่งกำลังวิ่งอยู่บริเวณนั้น สิงโตวิ่งไปด้านหลังกระต่ายป่า และมันก็จับกระต่ายน้อยตัวนั้นได้ ในเวลาต่อมา
ในขณะที่มันกำลังจะกินกระต่ายป่า มันก็เหลือบไปเหนกวางตัวหนึ่ง และเพราะความตะกละของมัน สิงโต
็
จึงคิดว่า…มันควรกินกวางตัวใหญ่มากกว่าที่จะกินกระต่ายป่าตัวนี้ เมื่อคิดเช่นนั้น เจ้าสิงโตจึงทิ้งกระต่ายป่า
ที่จับได้…แล้วหันกลับไปจับกวาง แต่กวางวิ่งหนีสุดชีวิตเท่าที่มันจะวิ่งได้ และสิงโตก็ไม่สามารถวิ่งไล่จับมัน
ทัน ในที่สุด สิงโตก็ต้องหยุดวิ่ง เพราะความเหนื่อยอ่อน มันพูดกับตัวเองว่า “ข้ากลับไปกินกระต่ายป่า
ดีกว่า “มันรีบกลับไปยังกระต่ายป่า…แต่เมื่อไปถึง…กระต่ายป่าตัวนั้นก็…ได้หายไปแล้ว สิงโตรู้สกเสียใจ
ึ
มาก เพราะความตะกละของตัวมันเองแท้ ๆ ถึงตอนนี้มันไม่เหลืออะไรให้กินเปนอาหารอีก…แม้กระทั่ง
็
กระต่ายป่าตัวน้อยก็ตาม!
ข้อคิดที่ได้จากเรื่อง:” จงพอใจ…ในสิ่งที่ตนเองมีอย”
ู่
เม่นกับงู
กาลครั้งหนึ่ง มีเม่นอยู่ตัวหนึ่ง กำลังเดินหาที่พักที่อยู่อาศัย มันเดินไปจนพบที่อยู่ของงู จึงของูเข้า
้
ไปพักอาศัยอยู่ด้วย ฝูงงูก็ยอมให้เม่นเข้าไปอาศัยร่วมอยู่ได้ แต่ไม่นานหลังจากนั้น พวกงูก็พบว่า…เม่นสราง
ความลำบากให้กับมันเป็นอย่างมาก เพราะขนเม่นอันแหลมคม…ต้องทำให้มันได้รับความเจ็บปวดยาม
เลอยคลานไปบนพื้นอยู่เนือง ๆ ในที่สุด พวกงูก็เอ่ยกับเม่นว่า “พอกันที…ข้าทนไม่ไหวแล้ว ขอให้ท่าน
ื้
ออกไปจากรังของเรา ให้พวกเราได้อยู่กันอย่างมีความสุขเสียที” “เป็นไปไม่ได้หรอก” เม่นกล่าวแย้ง” ใน
เมื่อข้าอยู่ที่นี่ก็มีความสุขดีอยู่แล้ว ถ้าใครในพวกเจ้าไม่พอใจที่จะอยู่กับข้า ก็ให้ออกไปเสียสิ!”
ข้อคิดที่ได้จากเรื่อง:
1. การเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่แก่ผู้ใด ควรพิจารณาลักษณะนิสัยของผู้นั้นให้ถ่องแท้เสียก่อน
2. ควรหลีกหนีคนที่มีนิสัยพาลหรือคนเห็นแก่ตัว ที่มักไม่คำนึงถึงความเดือดร้อนของผู้อื่น
แมวกับหนู
บ้านหลังหนึ่งมีหนูชุกชุมมาก เจาของบ้านจึงนำแมวมาเลี้ยงไว้ เจาแมวขยันไล่จับหนูกินทุกวันจน
้
้
ลดจำนวนลงไปทีละตัว ๆ ด้วยความกลัววาจะถูกกินเป็นรายต่อไป…พวกหนูจึงพากันเก็บตัวเงยบไม่ออกมา
่
ี
จากรูที่พวกมันอาศัยอยู่ แมวเฝ้ารอจับหนูอยู่หลายวันแต่ไม่เห็นหนูวิ่งเพ่นพ่านก็แปลกใจ จึงวางแผนแกล้ง
นอนนิ่ง ๆ ซ่อนเล็บแหลมคมไว้มิดชิด ทำทีว่าตายเป็นซากไร้วิญญาณให้พวกหนูตายใจจะได้ออกจากที่ซ่อน
แล้วจับกิน หนูตัวหนึ่งเมื่อเห็นเช่นนั้นจึงร้องออกมาวา “เฮ้อ…คุณผู้หญิงผู้แสนดี…แม้ว่าท่านจะมี
่
ความสามารถพิเศษ…นอนนิ่งได้นานแสนนาน…พวกเราก็จะไม่มีวันเข้าไปใกล้…ตัวเจ้าเด็ดขาด”
ข้อคิดที่ได้จากเรื่อง: 1) คนฉลาดย่อมไม่ประมาทหลงกลอุบาย
2) จงหลีกเลี่ยงสภาวะที่เป็นอันตรายทั้งปวง
หมาป่าคลุมด้วยหนังแกะ
หมาป่าตัวหนึ่ง มันพบว่าการจเข้าถึงตัวแกะนั้นมันช่างยากเย็นแสนเข็ญนัก เนื่องจากมีคนเลี้ยงแกะ
ู่
และหมาของเขาคอยเฝ้ายามระวังอย แต่มาวันหนึ่ง หมาป่าได้พบหนังของแกะตัวหนึ่งซึ่งถูกลอกทิ้งไว้
ดังนั้นมันจึงเอาหนังของแกะมาคลุมตัว แล้วเดินปะปนเข้าไปท่ามกลางฝูงแกะทั้งหลาย หมาป่าได้พาลูก
