Page 13 - 237 ข้อคิดจากนิทาน ชาดก และอุปมา
P. 13
5
พวกเราต้องร่วมมือกันขับไล่มันไป” แต่นกสีเขียวแย้งว่า “ไม่เอาหรอก…แรดตัวนั้นใหญ่โตและแข็งแรงนัก”
“ใช่ๆ พวกเราคงทำอะไรมันไม่ได้หรอก” นกสีเหลืองเห็นด้วย ด้วยเหตุที่นกเหล่านี้…ชอบขัดแย้งกันอยู่เป็น
ประจำ พวกมันจึงไม่เห็นด้วย…กับข้อเสนอของนกสีแดง ทำให้ไม่มีใครเตรียมรับมือกับแรดตัวนั้นเลย…เมื่อ
ไม่มีใครเห็นด้วย…นกสีแดงสามีภรรยาจึงปรึกษากันว่า “เราคงต้องช่วยตัวเองแล้วล่ะทีนี้” ว่าแล้วทั้งสองก็
ช่วยกันย้ายรังของมัน…ไปอยู่บนต้นไม้ที่สูงขึ้นไปบนหน้าผา ซึ่งแรดไม่มีทางไปถึงได้เลย…วันรุ่งขึ้น แรดตัว
ู่
เดิมก็กลับมาอีก คราวนี้มันเอานอของมันชนกระแทกไปยังต้นไม้…ที่นกสีเหลืองอาศัยอย ทำให้รังของนกสี
เหลืองตกลงมา…จากนั้นมันจึงวิ่งชนต้นไม้อื่นๆ…อีกหลายต้น ลูกนกและไข่ในรังที่ร่วงหล่นลงมา…ล้วนตก
เป็นอาหารของแรดจนหมดสิ้น บรรดาพ่อแม่นกต่างพากันเสียใจ…ที่ไม่คิดหาทางรับมือกับแรดตัวนี้ไว้เสีย
แต่แรก ในขณะเดียวกันครอบครัวของนกสีแดงที่เตรียมการป้องกันไว้ล่วงหน้าแล้วกลับมีชีวิตอยู่อย่าง
ปลอดภัย…
ข้อคิดที่ได้จากเรื่อง: “ผู้ที่ระมัดระวังตัวจะปลอดภัยจากอันตรายต่าง ๆ”
สิงโตกับหมูป่า
อากาศที่ร้อนจัดของวันหนึ่งในฤดูร้อน ทำให้สัตว์ทั้งหลายรู้สึกกระหายน้ำไปตาม ๆ กัน สิงโตตัวนี้ก็
เช่นกัน มันกำลังเดินออกไปหาน้ำดื่ม สิงโตเดินตรงไปยังบ่อน้ำเล็กๆ แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก เวลานั้นมีหมู
ป่าที่กำลังหิวน้ำตัวหนึ่งเดินตรงมาที่บ่อน้ำแห่งนี้ด้วยเช่นกัน สิงโตและหมูป่าจึงประจันหน้ากันที่ข้างบ่อน้ำ
นั้น ทั้งคู่ต่างต้องการที่จะเป็นผู้ที่ได้ดื่มน้ำก่อน จึงเกิดการต่อสู้กันขึ้น สัตว์ตัวอื่นๆ ที่อยู่ใกล้ๆ ต่างพากันวิ่ง
หนีอย่างอลหม่าน สิงโตและหมูป่า ต่างก็ต่อสู้กันอย่างไม่ลดละ จนหมดเรี่ยวแรงด้วยกันทั้งคู่ ก่อนที่พวกมัน
จะลงมือต่อสู้กันอีกครั้ง…ทั้งสองก็เหลือบไปเห็นนกแร้งกลุ่มหนึ่งกำลังเกาะอยู่บนกิ่งไม้ และพากันจ้องมอง
่
ู่
มายังพวกมันอย สิงโตจึงหันมาพูดกับหมูป่าวา “ข้าว่าเราเลิกต่อสู้กันเถอะ” “เพราะไม่เช่นนั้น เราทั้งสอง
อาจกลายเป็นอาหารของเจ้าแร้งพวกนั้นได้” หมูป่าเห็นด้วยจึงตอบตกลงในทันที จากนั้นสิงโตก็บอกให้หมู
ป่าดื่มน้ำก่อน และเมื่อทั้งคู่ดื่มน้ำจนพอใจแล้ว จึงเดินแยกจากกันไปด้วยดี
ข้อคิดที่ได้จากเรื่อง: การประนีประนอม…ช่วยให้ปลอดภัยจากอันตราย
สิงโตกับยุง
กาลครั้งหนึ่ง มียุงน้อยตัวหนึ่งกำลังบินไปรอบ ๆ ตัวสิงโต เจ้าป่าที่กำลังหลับใหลอยู่ สิงโตรู้สึก
รำคาญจึงตียุงน้อยตัวนั้น แต่ก็ไม่สำเร็จ ยุงจึงบินพุ่งเข้าไปกัดที่แก้มของสิงโต ต่อมายุงน้อยก็ไปบินสร้าง
ความรำคาญที่รอบ ๆ จมูกของสิงโตอีก สิงโตพยายามตียุงอีกแต่ก็ไม่สำเร็จตามเคย ยุงน้อยจึงกัดเข้าที่จมูก
ของสิงโต ยุงภูมิใจในผลงานของตัวเองมากที่สามารถสร้างความรำคาญและกัดสิงโตได้ จึงเอ๋ยกับสิงโตว่า
่
“ท่านเป็นถึงเจ้าป่า…แต่ใยท่านจึงถูกยุงตัวเล็ก ๆ อยางข้ากัดได้” ยุงน้อยจึงบินตามสิงโตเข้าไปในป่าที่เต็ม
ไปด้วยใยแมงมุม และในที่สุดยุงน้อยก็บินไปติดกับใยแมงมุมเข้า และไม่สามารถที่จะแกะตัวเองออกจากใย
แมงมุมนั้นได้ “เหนียวนุ่มจริงๆ” แมงมุมกล่าวเนื่องจากมันได้กินยุงน้อยเข้าไปแล้ว ยุงน้อยที่สามารถกัด
สิงโตได้…แต่มันก็ไม่สามารถที่จะกัดแมงมุมได้
ข้อคิดที่ได้จากเรื่อง: ทุก ๆ คนมีจุดแข็งและจุดอ่อนของตัวเอง…เราจะต้องไม่ให้สิ่งเหล่านี้
มาทำลายตัวเราได้ รู้จักประมาณตนและอย่าประมาท…ก่อนทุกอย่างจะสายเกินไป
