Page 17 - 237 ข้อคิดจากนิทาน ชาดก และอุปมา
P. 17
9
นางพยาบาลกับหมาป่า
“เงียบเดี๋ยวนี้น่ะ” พยาบาลสูงวยผู้หนึ่งพูดกับเด็กคนหนึ่งที่กำลังอยู่บนตักของเธอ” ถ้าขืนเจ้ายังสง
่
ั
เสียงดังแบบนั้นอีก ฉันจะโยนเจ้าให้หมาป่ากิน” บังเอิญ ณ ตอนนั้นหมาป่าตัวหนึ่งกำลังเดินผ่านเข้ามาใกล้
ๆ และมาหยุดอยู่ตรงบริเวณใต้หน้าต่างที่พยาบาลผู้นั้นนั่งอยู่ ดังนั้นมันจึงหมอบลงอยู่บริเวณบ้านและตั้ง
หน้ารอ” วันนี้ ข้าช่างโชคดีเสียจริง” หมาป่าคิด” อีกประเดี๋ยว เด็กต้องร้องขึ้นแน่ ๆ และอาหารอันโอชะ
ที่ข้าไม่ได้ลิ้มรสมาหลายวัน” ดังนั้นมันจึงเฝ้ารอ รอ และรอ จนในที่สุดเด็กก็เริ่มร้องให้ หมาป่าจึงเดินมาที่
หน้าต่าง และจ้องมองไปที่พยาบาล พร้อมกับกระดิกหางของมันไปมา แต่พยาบาลก็มิได้โยนสิ่งใดลงมาที่
หน้าต่าง พยาบาลเมื่อเห็นหมาป่าจึงร้องขอความช่วยเหลือ ทำให้หมาเฝ้าบ้านวิ่งพรวดพราดออกมา “ฮ้า”
หมาป่าร้องออกมาและรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
ข้อคิดที่ได้จากเรื่อง: “อย่าเชื่อทุกสิ่ง …ที่คุณได้ยิน”
หนูและกบเจ้าเล่ห์
วันหนึ่งหนูที่อาศัยอยู่ในชนบทตัวหนึ่งคิดอยากจะเข้าไปเที่ยวในเมือง มันจึงจัดเตรียมข้าวของแล้ว
เริ่มต้นออกเดินทางเข้าเมือง ระหว่างทางอากาศค่อยๆ ร้อนขึ้นทำให้เจ้าหนูรู้สกอ่อนเพลียและกระหายน้ำ
ึ
มันจึงแวะหยุดพักที่ริมบึงใหญ่แห่งหนึ่งเพื่อหาน้ำดื่มให้ร่างกายสดชื่นขึ้น และหาผลไม้กินให้อิ่มท้อง ใกล้ ๆ
บึงใหญ่แห่งนั้นเป็นที่อาศัยของกบตัวหนึ่ง เมื่อหนูเห็นกบมันจึงเดินรี่เข้าไปหาแล้วขู่บังคับให้กบพามันข้าม
ไปยังอีกฟากหนึ่ง แต่กบปฏิเสธเจาหนูจึงใช้กำลังเข้าทำร้ายกบจนกบต้องยอมแพ้ และตกลงที่จะพาหนูข้าม
้
ฟากไป เจ้าหนูกลัวกบจะปล่อยมันทิ้งไว้กลางทางจึงเอาเชือกมาผูกขาของมันและขาของกบไว้ด้วยกัน เมื่อ
กบพาหนูไปถึงกลางบึง มันก็หยุดว่ายน้ำ เพื่อแกล้งให้หนูจมน้ำตาย หนูตะเกียกตะกายเพื่อช่วยไม่ให้ตัวเอง
จมน้ำโดยมีเจ้ากบมองด้วยความสะใจ ขณะนั้นเองมีเหยี่ยวตัวหนึ่งบินผ่านมาเห็นเข้า มันจึงตรงเข้าโฉบเอา
สัตว์ทั้งสองไปกินเป็นอาหาร
ข้อคิดที่ได้จากเรื่อง: 1. ผู้ที่คิดร้ายต่อผู้อื่น…ย่อมได้รับภัยร้ายเป็นการตอบแทนด้วยเช่นกัน
2. การบังคับขู่เข็ญผู้อื่น…บาปกรรมจะตกแก่ตนเอง
3. คิดประโยชน์จากผู้ที่ไม่สามารถให้ได้ ย่อมมีเเต่เสียหาย
ฝูงนกกับแรดใจร้าย
นานมาแล้วในปาแห่งหนึ่ง ซึ่งมีนกจำนวนมากมาอาศัยสร้างรังกันอยู่บนต้นไม้ นกหลายชนิดที่
่
อาศัย ณ ที่นี้มักจะทะเลาะเบาะแว้งกันเป็นประจำ จนในวันหนึ่ง มีแรดตัวหนึ่งเดินเข้ามาในป่าแถบนั้น มัน
เห็นว่ามีนกมากมายอาศัยอยู่บนต้นไม้ แรดผู้กำลังหิวจึงเอานอของมันกระแทกไปยังต้นไม้ต้นหนึ่ง จนรัง
ของนกสีเขียวที่อยู่บนต้นไม้นั้นตกลงมา จากนั้นมันจึงกินลูกนกตัวเล็กๆ ที่อยู่ในรังนั้น แม่นกสีเขียวโกรธ
มาก แต่มันไม่สามารถทำอะไรแรดตัวนั้นได้ เมื่ออิ่มจากการกินลูกนกแล้ว แรดก็เดินจากไป บรรดานก
ทั้งหมดจึงพร้อมใจกันมาประชุมหารือกัน นกสีแดงออกความเห็นว่า “แรดตัวนี้จะต้องหวนกลับมาอีก
แน่นอน พวกเราต้องร่วมมือกันขับไล่มันไป” แต่นกสีเขียวแย้งว่า “ไม่เอาหรอก แรดตัวนั้นใหญ่โตและ
แข็งแรงนัก” “ใช่ๆ พวกเราคงทำอะไรมันไม่ได้หรอก” นกสีเหลืองเห็นด้วย ด้วยเหตุที่นกเหล่านี้ชอบ
ขัดแย้งกันอยู่เป็นประจำ พวกมันจึงไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของนกสีแดง ทำให้ไม่มีใครเตรียมรับมือกับแรด
ตัวนั้นเลย เมื่อไม่มีใครเห็นด้วย นกสีแดงผัวเมียจึงปรึกษากันว่า “เราคงต้องช่วยตัวเองแล้วล่ะทีนี้” ว่าแล้ว
ั
ทั้งสองก็ช่วยกันย้ายรงของมันไปอยู่บนต้นไม้ที่สูงขึ้นไปบนหน้าผา ซึ่งแรดไม่มีทางไปถึงได้เลย วันรุ่งขึ้น
แรดตัวเดิมก็กลับมาอีก คราวนี้มันเอานอของมันชนกระแทกไปยังต้นไม้ที่นกสีเหลืองอาศัยอย ทำให้รังของ
ู่
