Page 21 - 237 ข้อคิดจากนิทาน ชาดก และอุปมา
P. 21
13
่
หญิงชราตวาดแมว…แมวจำใจออกจากบ้านของหญิงชรา ด้วยความเจ็บแค้น เมื่อพวกหนูรู้ข่าววาบ้านของ
หญิงชราไม่มีแมวแล้ว ก็พากันอพยพกลับมาใหม่ หญิงชราจึงออกไปหาแมวและพูดอ้อนวอนให้แมวกลับมา
อยู่อีก” พอที!!!…นางใจร้าย…ข้าจะไม่ยอมช่วยเหลือ…คนที่ไม่มีสัจจะอย่างเจ้าอีกแล้ว”
ข้อคิดที่ได้จากเรื่อง: ผู้ที่ไร้สัจจะ…แม้แต่สัตว์เดรัจฉานก็ยังไม่อยากเป็นมิตรด้วย
กล้วยสองปลี
นานมาแล้วมีไชชายยาจก…ไปชอบรักลูกสาวเศรษฐี จึงอยากได้มาเป็นคู่ครองของตน คิดว่าถ้าไม่ได้
ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล ไชชายยาจกจึงออกเดินทางไปสืบหาหมอเสน่ห์ เดินทางไปหนึ่งวันเต็มๆ…พบ
กระท่อมหลังหนึ่ง จึงได้เข้าไปขอน้ำดื่มจากหญิงชราเจ้าของกระท่อม ยายแก่ได้ถามไชชายว่าเดินทางไป
ไหนมา ไชชายจึงเล่าความประสงค์ของ ตนให้ฟังโดยไม่ปิดบังแต่อย่างใด ยายแกได้บอกว่าตนนี่แหละเป็น
หมอเสน่ห์และช่วยไชชายได้ หากว่าไชชายสามารถหากล้วยสองปลีมาให้เป็นเครื่องยาในการทำเสน่ห์ ไช
ชายดีใจมากที่ยายแก่รับปากจะช่วยเหลือ รีบออกเดินทางไปเสาะหากล้วยสองปลีเป็นเวลานานหลายเดือน
ก็ยังไม่พบ ไชชายจึงได้เริ่มปลูกกล้วยเสียเองจำนวนมากหลายชนิด และดูแลไร่กล้วยเป็นอย่างดี ใส่ปุ๋ยเอา
ใจใจใส่ดูแลต้นกล้วยเป็นพิเศษ เพื่อให้ต้นกล้วยออกสองปลีให้ได้ ไชชายทำไร่กล้วยอยู่นาน…ก็ยังไม่ได้
กล้วยสองปลีแต่อย่างใด แต่ก็ยังไม่ละความพยายาม ได้ปลูกกล้วยเพิ่มขึ้นอีกขยายไร่กล้วยออกไป
กว้างขวางขึ้นมากกว่าเดิมเรื่อย ๆ เพิ่มที่จะค้นหากล้วยสองปลีให้ได้…ปีแล้วปีเล่าที่ทำไร่กล้วยได้นำผลผลิต
็
จากไร่ไปขายอยู่เป็นเวลานานถึง 7 ปี…มีเงินทองเก็บไว้จากการขายกล้วยเป็นจำนวนมาก…จนมีฐานะเปน
เศรษฐีในเวลาต่อมา เมื่อมีฐานะร่ำรวยก็ไปสู่ขอลูกสาว…เศรษฐีคนที่ไชชายหมายปองไว้ จนได้แต่งเป็นสามี
ภรรยาสมความปรารถนา…แต่ต้นกล้วยทั้งหมดที่ไชชายปลูกไว้ก็ไม่เคยออกสองปลีเลย ทำให้ไชชายคิดว่า
“กล้วยสองปลีที่ยายแก่บอกให้หามาทำยาเสน่ห์นั้น คงไม่มีในโลกนี้แน่นอน แต่การที่ยายแก่สั่งให้หากล้วย
สองปลีให้ได้ คงเป็นอุบายเพื่อยุให้ไชชายมีความมานะ จนสามารถเป็นเศรษฐีได้ในเวลาต่อมานั่นเอง”
ข้อคิดที่ได้จากเรื่อง:
1. ความมานะพยายาม จะทำให้พบความสำเร็จตามที่ปรารถนาได้ทุกเรื่อง
2. หากคนใดมีความขยันหมั่นเพียรในการประกอบกิจการงาน ก็สามารถจะหาเงินทางเป็นเศรษฐี
มั่งมีได้
เณรน้อย
มีหลวงพ่อองค์หนึ่งจำพรรษาอยู่กับเณรน้อย….นาน ๆ จะมีพระต่างถิ่นมาเยี่ยมสักครั้งหนึ่ง วันนี้มี
พระต่างถิ่นมาเยี่ยมหลวงพ่อ…เณรน้อยนึกสนุกขึ้นมา…คิดหาวิธีที่จะให้ตัวเองสนุกและมีความสุขที่สุด พอ
คิดได้แล้วก็วิ่งไปรับสิ่งของที่พระต่างถิ่นหิ้วมาฝาก เณรรับย่ามและสิ่งของแล้วจึงพูดกับพระต่างถิ่นว่า
“หลวงพี่ครับ หลวงพี่ต้องทำใจหน่อยนะครับ” “มีอะไรหรือเณร” พระต่างถิ่นถาม เณรน้อยได้พูดว่า
“หลวงพ่อผมหูตึงแบบสุด พูดแทบจะไม่ได้ยิน ต้องตระโกนคุย” “ไม่เป็นไรเณร คนแก่ก็งี้แหละ” พระต่าง
ถิ่นกล่าว เสร็จตามแผนเณรน้อยแล้ววิ่งสุดๆ ไปหาหลวงพ่อที่กุฏิ หลวงพ่อกล่าวว่า “เณรน่าจะสำรวมบ้าง
นะ วิ่งได้ไงเป็นเณร” เณรน้อยกล่าว” หลวงพ่อครับ ของอย่างนี้ต้องรีบรายงาน” “อะไรกัน” หลวงพ่อ
กล่าว เณรน้อย “คือว่ามีพระต่างถิ่นมาเยี่ยมหลวงพ่อ” หลวงพ่อ “ก็ธรรมดา” เณรน้อย “เปล่าครับ องค์
ที่มานี่หูแก่ตึง หลวงพ่อต้องตระโกนคุยนะหลวงพ่อ” หลวงพ่อ “ไม่เป็นไร ดีแล้วที่บอกไว้ก่อน” เสร็จ
ุ
เรียบร้อยเณรน้อยเข้าไปแอบดูผลงานของตัวเอง…. พระต่างถิ่นพอมาถึงก็ตระโกนด้วยเสียงอันดังแบบสด
ๆ พระต่างถิ่น “เป็นไงหลวงพ่อ สบายดีหรือเปล่า?” หลวงพ่อได้ยินก็ให้นึกสงสารวา อายุยังน้อยไม่น่าจะ
่
