Page 570 - SRT RP_Final Report_221107

รายงานฉบับสมบูรณ์ (Final Report)

ในการบริหารค่าใช้จ่ายด้านบุคคลอย่างมีประสิทธิภาพอาจมีความจำเป็นที่จะต้องลดจำนวน

พนักงานบางส่วนลง โดยตามกฎหมายแล้วการรถไฟฯ ไม่สามารถให้พนักงานของการรถไฟฯ ออกโดยไม่มีเหตุ

ิ
ตามที่ระบุเอาไว้ในกฎหมายได้จึงจำเป็นจะต้องพจารณาว่าพนักงานรายใดที่สามารถให้ออกจากงาน หรือไล่ออกได้
ในกรณีที่การรถไฟฯ จำเป็นจะต้องลดค่าใช้จ่าย หรือหากเป็นกรณีทีไม่ควรไล่ออก การรถไฟฯ ก็สามารถปรับลดขั้น
เงินเดือนลงได้ ทั้งนี้อาจยังช่วยกระตุ้นให้พนักงาน การรถไฟฯ ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น

(3) แนวทางในการดำเนินงาน

การรถไฟฯ สามารถใช้เหตุตามมาตรา 19 ในการให้พนักงาน การรถไฟฯ ออกจากงานได้ เช่น
ฐานมีความประพฤติที่ไม่น่าไว้วางใจ ฐานหย่อนความสามารถในการทำงาน ฐานเป็นผู้ทำงานนาน 30 ปีและ

มีความรู้ความสามารถไม่ดีพอ หรืออาจสามารถหาคนที่ดีกว่าได้ หรือมีพฤติกรรมไม่เหมาะสม และฐานเป็นผู้ทำผิด

วินัยร้ายแรงแต่ไม่ถึงกับไล่ออกเป็นต้น ทั้งนี้ การรถไฟฯ จะมีภาระในการการจ่ายค่าชดเชยให้แก่ผู้ออกจากงานด้วย

อีกกรณีคือการใช้เหตุตามมาตรา 23 ในการไล่ออกจากงานได้ เช่นเป็นผู้ทุจริตต่อหน้าที่ ขัดคำสั่ง
ผู้บังคับบัญชาอย่างร้ายแรง หรือมีความประพฤติชั่วเป็นต้น ทั้งนี้ในกรณีไล่ออกจำเป็นที่จะต้องสืบให้ความผิด

ปรากฏชัดแจ้งเสียก่อน เว้นแต่เป็นกรณีที่ความผิดนั้นปรากฏชัดแจ้งอยู่ในตัว หรือผู้บังคับบัญชาเป็นผู้พบเห็นตาม

มาตรา 25 โดยหากความผิดนั้นไม่ร้ายแรงถึงขนาดให้ไล่ออก หรือให้ออกอาจมีคำสั่งให้ลดขั้นเงินเดือนของผู้กระทำ

ความผิดนั้นได้

ทั้งนี้หากผู้กระทำความผิดเป็นพนักงานตั้งแต่ระดับ 12 ลงมาให้ผู้ว่าการรถไฟฯ หรือผู้ได้รับ

มอบหมายในตำแหน่งหัวหน้าสำนักงานหรือเทียบเท่ามีอำนาจสั่งได้ทันที แต่หากเป็นพนักงานตั้งแต่ระดับ 13

ขึ้นไปจะต้องได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการรถไฟฯ ก่อน

12.5.3.4 ระเบียบการรถไฟแห่งประเทศไทย ฉบับที่ 1.2 ก. ว่าด้วยลูกจ้างเฉพาะงานของการรถไฟ
แห่งประเทศไทย

(1) บทบัญญัติที่เกี่ยวข้อง

• ข้อ 4 ลูกจ้างเฉพาะงานจะต้องมีคุณสมบัติทั่วไป ดังนี้

(1) อายุไม่ต่ำกว่า 18 ปีบริบูรณ์และไม่เกิน 60 ปีบริบูรณ์

(2) เป็นผู้เลื่อมใสในการปกครองระบอบรัฐธรรมนูญด้วยความบริสุทธิ์ใจ

(3) ต้องมีร่างกายสมบูรณ์ตามประสงค์ของการรถไฟแห่งประเทศไทย

506