Page 576 - SRT RP_Final Report_221107
P. 576
รายงานฉบับสมบูรณ์ (Final Report)
กฎหมายให้อำนาจรัฐมนตรีกระทรวงคมนาคม (“รัฐมนตรี”) ในการอนุญาต หรือให้ความ
เห็นชอบ ให้ประกอบกิจการขนส่งทางราง โดยแบ่งประเภทใบอนุญาตออกเป็น 4 ประเภท ได้แก่ (1) ใบอนุญาต
ประกอบกิจการรางเพื่อการขนส่ง (2) ใบอนุญาตประกอบกิจการเดินรถขนส่งทางราง (3) ใบอนุญาตประกอบ
กิจการรางเพื่อการขนส่งและการเดินรถขนส่งทางราง (4) ใบอนุญาตประกอบกิจการเกี่ยวเนื่องอื่น ๆ สำหรับ
ใบอนุญาตประกอบกิจการขนส่งทางรางของการรถไฟฯ นั้น มาตรา 143 กำหนดให้รัฐมนตรีต้องออกใบอนุญาต
ให้แก่การรถไฟฯ ภายใน 120 วัน นับแต่วันที่กฎหมายมีผลใช้บังคับ ตามลักษณะและประเภทของการประกอบ
กิจการ ขอบเขต การให้บริการ รวมทั้งสิทธิต่าง ๆ ในการให้บริการขนส่งทางรางเท่าที่อยู่ในความรับผิดชอบของ
การรถไฟฯ รวมทั้งมีอำนาจในการกำหนดเงื่อนไขเกี่ยวกับการประกอบกิจการของการรถไฟฯ ด้วย โดยการรถไฟฯ
ในฐานะผู้ได้รับใบอนุญาตดังกล่าว จะต้องปฏิบัติตามที่กฎหมายว่าด้วยการขนส่งทางรางกำหนด เช่น ต้องเก็บค่า
โดยสาร ค่าขนส่ง และค่าธรรมเนียมต่าง ๆ ไม่เกินไปกว่าอัตราที่คณะกรรมการนโยบายฯ กำหนด และต้องยินยอม
ให้มีการเชื่อมต่อรางเมื่อมีการร้องขอ ฯลฯ นอกจากนี้ ยังมีการกำหนดให้มีคณะกรรมการจัดสรรเวลาการเดินรถ
ขนส่งทางราง โดยมีอำนาจ เช่น การกำหนดหลักเกณฑ์การจัดสรรเวลาการเดินรถขนส่งทางราง การไกล่เกลี่ยข้อ
พิพาทที่เกี่ยวกับการจัดสรรเวลาดังกล่าว ฯลฯ
(4) การสอบสวนอุบัติเหตุ
กฎหมายกำหนดให้มีมีคณะกรรมการสอบสวนอุบัติเหตุของการขนส่งทางราง โดยมีอำนาจ เช่น
การกำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการ และการดำเนินการสอบสวนอุบัติเหตุ อุบัติเหตุร้ายแรง และอุบัติการณ์ การ
วิเคราะห์ข้อมูลด้านความปลอดภัย การเรียกบุคคลมาให้ถ้อยคำ การควบคุม หรือตรวจค้นสิ่งของ ฯลฯ
(5) ผู้ตรวจการขนส่งทางราง
กฎหมายกำหนดให้ข้าราชการสังกัดกรมการขนส่งทางราง ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้เป็นผู้ตรวจการ
ขนส่งทางราง มีหน้าที่และอำนาจตรวจสอบและดำเนินการใด ๆ เพื่อให้ได้มาซึ่งหลักฐานเกี่ยวกับการประกอบ
กิจการขนส่งทางรางที่เข้าข่ายว่าจะเป็นความผิดต่อกฎหมาย
(6) ผู้ประจำหน้าที่
ผู้ประจำหน้าที่ของการรถไฟฯ ได้แก่ พนักงานขับรถขนส่งทางราง หรือผู้ทำหน้าที่อื่นตามที่
กำหนดในกฎกระทรวงต้องได้รับใบอนุญาตจากอธิบดี หรือที่ออกให้โดยรัฐภาคีแห่งอนุสัญญา หรือรัฐที่ได้ทำความ
ตกลงกับประเทศไทย
(7) การจดทะเบียนรถขนส่งทางราง
512
