Page 653 - รวมไฟล์วารสาร ปีที่ 8 ฉบับที่ 1

3

In addition to the use of criteria to separate the deception of ownership or possession as Thailand, they also
find the way to solve the problem for each nature, for example, Germany uses a special intent as the criteria

to separate the offense of the two bases, or the United Kingdom and the United States stipulate the offense

of Larceny by trick as a special case for that case only; as a result, these solutions reduce the confusion in
separating the offense of these two bases.

In this article, the author suggested the guidelines by creating new knowledge to have the same

understanding by applying the theory of the movement of property and the theory of taking away, together

with considering a special intent of corruption according to the German law to be a guideline for separating
the offence of Larceny by trick and fraud in order to reduce the confusion of educators and law users, and

to create justice for the offenders and in line with the current modern society.

1. บทนา
เนองจากปจจบันยังมปญหาความสับสนในการแบ่งแยกความผิดฐานลักทรพย์โดยวิธการใช้ กล
ั
ั
ื่
ี
ี
ั
ุ
ี
อบาย กับความผิดฐานฉ้อโกง อกทั้งได้มมจฉาชพในหลายรปแบบ ท าให้การวินจฉัยแยกแยะว่าการกระท า
ู
ี
ี
ิ
ุ
ิ
่
ื
็
ความผิดใดนั้นเปนเรองฉ้อโกง หรอเปนการลักทรพย์โดยใช้กลอบายท าได้ยากล าบาก แม้แต่ผู้ใช้กฎหมายก็
ื
็
ั
ุ
้
ึ
่
ยังแยกไม่ออก เนองจากพฤตกรรมการกระท าความผิดของคนรายมลักษณะแยบยลซับซ้อนมากยิ่งข้น โดย
ิ
ื
ี
ุ
ทั้งความผิดฐานลักทรพย์โดยวิธการใช้กลอบายกับความผิดฐานฉ้อโกง ต่างมจดเร่มต้นทเหมอนกัน คอ การ
ุ
่
ิ
ี
ี
ื
ี
ื
ั
หลอกลวงของผู้กระท าความผิดเพื่อให้ได้ทรพย์ไปจากเจ้าของ หรอผู้ครอบครองเช่นเดยวกัน แต่ลักษณะการ
ื
ั
ี
ื
ั
ั
ได้ทรพย์มานั้นแตกต่างกัน กล่าวคอ ในความผิดฐานลักทรพย์ผู้กระท าความผิดเอาทรพย์ของผู้อนไปโดย
ั
ื่
ั
ื
พลการ โดยเจ้าของหรอผู้ครอบครองไม่ยินยอม ส่วนในความผิดฐานฉ้อโกง ผู้กระท าความผิดได้ทรพย์ไป
ั
1
ู
โดยความยินยอมจากเจ้าของหรอผู้ครอบครองทรพย์โดยความยินยอมดังกล่าวเกิดจากการถกหลอกลวง
ื
แม้ตามประมวลกฎหมายวิธพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคสาม ได้วางหลักไว้ว่า หาก
ี
ื
็
ั
ฟองการกระท าความผิดฐานลักทรพย์ แต่ในทางพิจารณาได้ความว่าเปนความผิดฐานฉ้อโกง หรอกลับกัน
้
้
็
ั
็
ฟองว่าเปนความผิดฐานฉ้อโกง แต่ในทางพิจารณาได้ความว่าเปนความผิดฐานลักทรพย์ กฎหมายนั้นมให้
ิ
ื
ี
ื
่
็
ถอว่าแตกต่างกันในข้อสาระส าคัญ ทั้งมให้ถอว่าข้อทพิจารณาได้ความนั้นเปนเรองทเกินค าขอหรอเปนเรอง
ื
ื
่
่
ื
ี
่
็
ิ
ี
ู
ทโจทก์ไม่ประสงค์จะให้ลงโทษ ศาลจงสามารถปรบบทกฎหมายลงโทษทถกต้องได้
ั
่
ึ
ี
่
่
ึ
็
ี
ี
่
ิ
ี
แต่อย่างไรก็ด หากข้อเท็จจรงในคดนั้นการทศาลตัดสนว่าคดหนงคดใดเปนความผิดฐาน ลัก
ี
ิ
ี
ี
่
็
่
ุ
ี
ี
ี
ั
ั
ทรพย์โดยวิธการใช้กลอบาย ทั้งๆ ทควรจะเปนความผิดฐานฉ้อโกง ปญหาทตามมามข้อพิจารณาต่อไปว่า

ิ
ุ
1 เกียรตขจร วัจนะสวัสด์, กฎหมายอาญาภาคความผิด เล่ม 3, พมพ์คร้งท 2, (กรงเทพมหานคร : บรษัท กรงสยาม
ี
ิ
่
ั
ิ
ิ
ุ
พับลชช่ง จ ากัด, 2555), น. 9.
ิ
ิ
634