Page 825 - รวมไฟล์วารสาร ปีที่ 8 ฉบับที่ 1
P. 825
7
ั
่
้
3. ขอหามการรบฟงพยานหลักฐานที่มีลักษณะสวนตัวของกฎหมายไทย
้
ั
กฎหมายพยานของไทยนั้น มแต่เพียงบทบัญญัตไม่ให้รบฟงพยานหลักฐานทได้มาโดยมชอบ
ี่
ิ
ั
ี
ิ
ั
ิ
็
ี่
ั
เท่านั้น และศาลฎกาไทยก็วินจฉัยโดยยึดแนวทางดังกล่าวมาตลอด อย่างไรก็ตาม ประเดนทเปนปญหาทเคย
ี่
็
ี
เกิดข้นในต่างประเทศ และอาจเกิดข้นในประเทศไทยในอนาคตคอเจ้าพนักงานได้พยานหลักฐานดังกล่าวนั้น
ึ
ื
ึ
ิ
ิ
ุ
ื
ี
มาโดยชอบด้วยกฎหมายทกประการ กล่าวคอ ได้มการขอหมายจากศาลแล้ว และการปฏบัตตามหมายก็
ื
็
ี
่
ี
็
่
เปนไปอย่างถกต้องและชอบด้วยกฎหมาย แต่พยานหลักฐานนั้นมเน้อหาทเกียวข้องกับความเปนส่วนตัวของ
ู
ึ
ิ
่
ู
ึ
ผู้ถกกล่าวหาอยู่มาก เช่น บันทกส่วนตัว ซงภายในมเน้อหาทเกียวกับรสนยมทางเพศของผู้ถกกล่าวหา เปนต้น
ี
่
่
ื
ี
ู
็
่
ั
ื่
เมอมการน าเสนอพยานหลักฐานดังกล่าวข้นส่ศาล จงมประเดนทว่า การรบฟงพยานหลักฐานดังกล่าวแม้
ู
ั
็
ึ
ี
ึ
ี
ี
ิ
ิ
ิ
ิ
ี
ี
่
ู
ึ
อาจจะน ามาซงความจรงในคดอาญา แต่อาจท าให้เกิดการละเมดสทธและเสรภาพของผู้ถกกล่าวหาอยู่มาก ใน
ี
ึ
ิ
ู
ั
็
ี
ึ
ี
ประเดนน้ ศาลสงสดแห่งสหพันธรฐเยอรมน จงได้คดค้นทฤษฎล าดับชั้นข้น เพื่อใช้พิจารณาความชอบด้วย
ุ
กฎหมายของการละเมดสทธส่วนตัวส่วนบคคล
ุ
ิ
ิ
ิ
4. บทสรุปและเสนอแนะ
ส าหรบแนวทางการพัฒนาหรอการแก้ไขปรบปรงการไม่รบฟงพยานหลักฐานทมลักษณะ
ี
ั
ี
ั
ั
ั
่
ุ
ื
่
ี
ั
ส่วนตัวนั้น เปนเรองทยังไม่เคยปรากฎในค าพิพากษาฎกาของไทย แต่ก็มปรากฎอยู่ในหลักการรบฟง
็
่
ั
ี
ี
ื
พยานหลักฐานของประเทศเยอรมน ซงเราสามารถน าหลักการไม่รบฟงพยานหลักฐานของเยอรมน ี
ั
ึ
่
ี
ั
่
ั
ี
ั
ู
ุ
ั
็
ุ
มาปรบปรงและพัฒนาหลักการรบฟงพยานหลักฐานทเปนข้อมลส่วนบคคลของไทยได้
ซงในการแสวงหาพยานหลักฐานของเจ้าพนักงานรฐนั้นสามารถทจะแสวงหาพยานหลักฐาน
ึ
ี
่
่
ั
ั
ั
ั
่
ี
ี
ี
ได้ในทกพื้นทๆ แต่ในการรบฟงพยานหลักฐานของศาลนั้น ศาลจะมวิธการในการรบฟงพยานหลักฐานใน
ั
ุ
พื้นทต่างๆ ดังต่อไปน้ ี
่
ี
ุ
็
ี
่
ุ
ื
ื
ี่
ี
่
ื
็
่
ี
1. พื้นททเปนพื้นทส่วนรวม หรอ สาธารณะบคคล กล่าวคอ เปนพื้นทๆ ประชาชนหรอบคคล
่
ทั่วไป มาใช้ร่วมกัน เช่น สวนสาธารณะ พื้นทส่วนกลางของมหาวิทยาลัย ห้างสรรพสนค้า เปนต้นนั้น ศาลชอบ
็
ี
ิ
ู
ี
่
ุ
ั
ั
จะรบฟงพยานหลักฐานทสามารถค้น ยึด ทถกตามกฎหมายในส่วนน้ได้ทกอย่างทเกียวข้องกับประเดนในคด ี
็
่
่
ี
่
ี
ี
่
ิ
ื
ี
่
ี
็
ั
2. พื้นทในบ้านนั้น คอบรเวณทเปนห้องนั่งเล่น ห้องครว ห้องโถงของบ้านนั้น ในการรบฟง
ั
ั
ุ
พยานหลักฐานของศาล ศาลจะใช้ดลพินจในการพิจารณาโดยการชั่งน ้าหนักระหว่างสัดส่วนความรนแรง
ุ
ิ
ของความผิดและความน่าสงสัยว่าจ าเลยเปนผู้กระท าความผิดกับสัดส่วนความส าคัญของสทธเสรภาพแห่ง
็
ิ
ี
ิ
ิ
ุ
ื
เอกชนโดยหลักน้เปนเรองของความเหมาะสม เมอสทธส่วนบคคลของจ าเลยถกละเมดโดยเจ้าพนักงาน
็
ี
ิ
ู
่
11
ื
ิ
่
ึ
่
ั
ั
่
ื
ิ
ั
ของรฐซงก็ไม่ได้หมายความว่า พยานหลักฐานดังกล่าวจะรบฟงไม่ได้โดยอัตโนมัต หลักในเรองสทธส่วน
ิ
ิ
ุ
ื
ี
ิ
ิ
ิ
ี
บคคลจะมน ้าหนักเหนอประสทธผลในกระบวนการยุตธรรมทางอาญาเฉพาะกรณความผิดเล็กน้อยเท่านั้น
ี
ิ
ึ
ี
ี่
ิ
ิ
11 จันทมา โรจนสโรช, “พยานหลักฐานทได้มาโดยมชอบ : ศกษาเปรยบเทยบระหว่างค าพพากษาฎกาก่อนบัญญัต ิ
ี
ิ
์
์
ิ
ิ
ิ
มาตรา 226/1 กับผลของมาตรา 226/1”.(สารนพนธมหาบัณฑต คณะนตศาสตร มหาลัยธรกิจบัณฑต,2557), หน้า 63
ุ
ิ
806
