Page 972 - รวมไฟล์วารสาร ปีที่ 8 ฉบับที่ 1

-5-

่
่
ั
ี
2. ความรบผิดทางแพงกรณีแพทยประกอบวิชาชพโดยประมาทในตางประเทศ
์
ี
ึ
จากการศกษาถงแนวคดและทฤษฎทางกฎหมายจากต่างประเทศพบว่า มการแบ่งแยกการผิดสัญญา
ึ
ี
ิ
ี
่
ิ
และละเมดออกจากกันอย่างชัดแจ้งเนองจากในทางทฤษฎนั้นทั้งสัญญาและละเมดต่างเปนกรณของนตกรรม
็
ิ
ี
ื
ิ
ิ
่
ิ
ุ
ิ
ิ
่
ึ
ี
์
และนตเหตทไม่อาจซ้อนทับกันได้ ดังนั้น การพิจารณาความสัมพันธระหว่างแพทย์กับผู้ปวยจงต้องเร่มต้น
์
่
ิ
็
ึ
็
่
ี
ิ
พิจารณาจากความสัมพันธทางสัญญา (Contractual Relationship) ซงเปนนตกรรมทชอบด้วยกฎหมายก่อนเปน
ล าดับแรก
ู
่
์
ิ
ความสัมพันธทางสัญญาระหว่างแพทย์กับผู้ปวยในประเทศอังกฤษและสหรฐอเมรกานั้นถก
ั
ิ
ี
พิจารณาจากระบบการให้บรการทางการแพทย์ของแต่ละประเทศ กล่าวคอ ประเทศอังกฤษมระบบหลักประกัน
ื
่
่
ี
สขภาพถ้วนหน้าทรฐเปนผู้จ่ายเงนและจัดบรการโดยมองค์กรทดแลการให้บรการทางการแพทย์ทเรยกว่า
ิ
ี
ิ
ี
็
่
ี
ู
ิ
ุ
ั
ี
ุ
ึ
หลักประกันสขภาพแห่งชาต (National Health Service: NHS) ซงศาลอังกฤษเคยวินจฉัยไว้ว่าความสัมพันธ ์
่
ิ
ิ
1
์
ี
์
่
ระหว่างแพทย์ภาครฐกับผู้ปวยเปนความสัมพันธโดยกฎหมาย ผู้ปวยไม่มความสัมพันธทางสัญญากับแพทย์และ
ั
็
่
2
ิ
่
็
ึ
ั
ี
บคลากรภายในโรงพยาบาลของรฐทสังกัด NHS ถงแม้แพทย์จะได้รบค่าบรการจากผู้ปวยและเปนค่าตอบแทนก็
่
ุ
ั
ิ
ื
็
ิ
ตาม กฎหมายอังกฤษแบ่งความประมาทเลนเล่อออกเปนสองประเภท คอ ความประมาทเลนเล่อธรรมดา
(Negligence) ทพิจารณาว่าแพทย์ผู้นั้นได้กระท าลงโดยฝาฝนต่อหน้าททต้องใช้ความระมัดระวังโดยค านงถง
ี่
่
ื
ึ
ี่
ึ
ี่
์
้
ิ
ิ
ี่
ภาวะ วิสัย และพฤตการณของแพทย์ผู้กระท านั้น และความประมาทเลนเล่ออย่างรายแรง (Recklessness) ทต้อง
พิจารณาทั้งทางภาวะวิสัย (Objective) และทางอัตวิสัย (Subjective) ประกอบกันเพราะหากแพทย์กระท าละเมด
ิ
ิ
้
ิ
ด้วยความประมาทเลนเล่ออย่างรายแรงแล้วแพทย์ย่อมจะต้องถกลงโทษด้วยการชดใช้ค่าสนไหมทดแทนใน
ู
่
ิ
ู
ี
ี
ี
ึ
ิ
่
่
จ านวนทสงมากกว่าความประมาทเลนเล่อธรรมดาทเรยกว่า “ค่าเสยหายเชงลงโทษ” (Punitive Damage) อนง
ี
ื
่
ื
่
ี
เนองจากประเทศอังกฤษมระบบการจ่ายชดเชยค่าเสยหายให้แก่ผู้ปวยโดยองค์กรทให้บรการทางการแพทย์หรอ
่
ี
ิ
ี
่
ุ
หลักประกันสขภาพแห่งชาต ในทางปฏบัตจึงไม่ค่อยมการฟองคดแพทย์ทประกอบวิชาชพโดยประมาทเลนเล่อ
ี
ิ
ี
ี
ี
ิ
ิ
้
ิ
ิ
ิ
ิ
่
ี
ั
็
ส่วนระบบการให้บรการทางการแพทย์ของสหรฐอเมรกานั้นเปนระบบทใช้บรการของโรงพยาบาล
่
ี
์
ิ
่
ของเอกชนจงไม่มประเดนความสัมพันธของแพทย์ทให้บรการในโรงพยาบาลของรฐกับผู้ปวยให้ต้องพิจารณา
ั
็
ึ
ี
ิ
ั
ั
ดังเช่นประเทศอังกฤษ โดยศาลสหรฐอเมรกาวินจฉัยไว้ว่า ความรบผิดทางสัญญาในคดทางการแพทย์จะเกิดข้น
ิ
ี
ึ
ได้ก็เฉพาะแต่กรณแพทย์ให้การรบรองผลในการรกษาของตนโดยชัดแจ้งเท่านั้น ส่วนความรบผิดทางละเมด
ั
ั
ั
ิ
ี
3

1 เสาวคนธ์ รตนวิจตรศลป, การปฏรประบบสขภาพ: ประสบการณจาก 10 ประเทศ, (กรงเทพมหานคร: คณะเภสัช
ั
ิ
ุ
ู
ิ
์
ุ
์
ิ
์
ุ
์
ศาสตร จฬาลงกรณมหาวิทยาลัย, 2543), น. 20-30.
2 Brendan Greene, Understanding Medical Law, (New York: Cavendish Publishing, 2006), p5.
ี่
ี
ี
ี
ิ
้
3 มาโนช ขจรไพศาล, “การฟองคดความเสยหายจากบรการทางการแพทย์ของอเมรกา,” วารสารกฎหมาย, ปท 5, น.33
ิ
(มกราคม 2555).
953