Page 973 - รวมไฟล์วารสาร ปีที่ 8 ฉบับที่ 1
P. 973
-6-
ี
ี
่
ี
ของแพทย์นั้นต้องพิจารณาว่าแพทย์ผู้กระท ามหน้าททจะต้องใช้ความระมัดระวังต่อผู้เสยหายหรอไม่
่
ี
ื
ิ
ั
ื
็
สหรฐอเมรกาแบ่งความประมาทเลนเล่อออกเปนสองประเภท คอ ความประมาทเลนเล่อธรรมดา (Negligence)
ิ
ิ
ี
ิ
ู
ึ
่
้
้
ื
และความประมาทเลนเล่ออย่างรายแรง (Recklessness) หากแพทย์ผู้กระท ารถงความเสยงภยันตรายแต่กลับขน
้
ี
กระท าไปโดยไม่ใส่ใจหรอเพิกเฉยต่อภยันตรายนั้นทั้ง ๆ ทควรตระหนักร หรอแม้จะคาดหวังว่าภยันตรายนั้นจะ
ู
ื
่
ื
ไม่เกิดข้นก็ตามแพทย์ย่อมถกลงโทษด้วยการชดใช้ค่าสนไหมทดแทนในจ านวนทสงมากกว่าความประมาท
ึ
่
ู
ิ
ู
ี
่
ี
ี
ื
ิ
ี
ื
ิ
เลนเล่อธรรมดาทเรยกว่า “ค่าเสยหายเชงลงโทษ” (Punitive Damage) เหมอนดังเช่นประเทศอังกฤษ แต่เนองจาก
่
็
ิ
ึ
ิ
ิ
ระบบการให้บรการทางการแพทย์ของสหรฐอเมรกานั้นเปนการให้บรการในภาคเอกชนเปนหลักจงท าให้การ
ั
็
ี
ู
ี
ฟองรองคดทางการแพทย์มจ านวนสงมาก แต่ด้วยระบบสัญญาประกันความรบผิดทางวิชาชพ (Professional
้
ี
้
ั
็
ี
่
้
ึ
liability insurance) ทจะถกน ามาใช้ประกอบการเรยกรองด้วยเสมอจงเปนหลักประกันความแน่นอนในการจ่าย
ู
ี
ึ
ั
ค่าเสยหายและท าให้โอกาสทผู้ปวยจะได้รบการเยียวยาความเสยหายมมากข้น
ี
ี
่
ี
่
ี
่
ั
ั
ู
ส าหรบความสัมพันธทางสัญญาระหว่างแพทย์กับผู้ปวยในประเทศฝร่งเศสและเยอรมันนั้นถก
์
ื
พิจารณาจากระบบการให้บรการทางการแพทย์เช่นเดยวกัน กล่าวคอ ระบบการให้บรการทางการแพทย์ของ
ิ
ิ
ี
ี่
ั
ั
ฝร่งเศสอยู่ภายใต้กฎหมาย Patient’s right and quality of care act no.2002-303 ทมลักษณะเฉพาะท าให้ฝร่งเศส
ี
ี
่
์
ื
็
ิ
จัดความสัมพันธระหว่างแพทย์กับผู้ปวยออกเปน 2 กรณคอ บรการทางการแพทย์ของเอกชน (Private care
่
ื
์
sector) ความสัมพันธระหว่างแพทย์กับผู้ปวยเปนไปตามหลักกฎหมายแพ่งเรองสัญญา และบรการทางการแพทย์
ิ
็
่
ี
่
ของรฐ (Public health sector) และความสัมพันธระหว่างแพทย์กับผู้ปวยเปนไปตามหลักกฎหมายมหาชนทถอว่า
ื
์
็
่
ั
ั
ื
์
็
เปนความสัมพันธตามกฎหมายระหว่างผู้ปวยกับรฐหรอตัวแทนของรฐ (หน่วยงานทางปกครอง) เท่านั้น
ั
่
ั
ุ
ั
ั
่
ี
ั
ในปจจบันความรบผิดของแพทย์ในฝร่งเศสได้เปลยนแปลงมาใช้ “หลักความรบผิดโดยปราศจาก
ื่
ความผิด” (Liability without fault) ไม่ได้ใช้หลักความรบผิดเมอกระท าความผิด (Liability for fault) ตาม
ั
ิ
ื
ี
์
กฎหมายลักษณะสัญญา และกฎหมายลักษณะละเมดเหมอนดังอดตท าให้การพิจารณาความสัมพันธทางสัญญา
ี
ึ
และการกระท าละเมดของแพทย์โดยเฉพาะกรณการประกอบวิชาชพโดยประมาทของแพทย์จงแทบจะไม่ม ี
ิ
ี
ุ
ุ
่
ึ
ั
่
ื
ความส าคัญทางกฎหมายแล้วในปจจบัน กล่าวคอ ผู้ปวยจะได้รบค่าชดเชยความเสยหายทเกิดข้นมาจากอบัตเหต ุ
ั
ิ
ี
ี
ึ
ื
ิ
ี
ื
ี
ทางการแพทย์ การตดเช้อจากการรกษา หรอจากโรงพยาบาล ซงความเสยหายดังกล่าวนั้นต้องมสาเหตโดยตรง
่
ั
ุ
ิ
ิ
ิ
มาจากปฏบัตการทางการแพทย์ในการปองกัน รกษา หรอวินจฉัยโรค แต่หากเปนความเสยหายทเกิดจากการ
ื
่
ี
ี
ั
็
้
ั
ั
้
กระท าความผิด (Fault) ของแพทย์ หน่วยงานของรฐจะเรยกรองต่อบรษัทผู้รบประกันภัยให้เปนผู้จ่ายค่าชดเชย
็
ิ
ี
ทางการแพทย์ให้แก่ผู้เสยหาย ถ้าหากบรษัทผู้รบประกันภัยปฏเสธการจ่ายค่าชดเชยทางการแพทย์ให้แก่
ี
ิ
ิ
ั
ิ
้
ผู้เสยหาย หน่วยงานของรฐจะส ารองจ่ายค่าชดเชยให้แก่ผู้เสยหายไปก่อนและด าเนนการยืนฟองบรษัทผู้รบ
ั
ิ
ั
ี
่
ี
่
ึ
ั
ิ
ี
้
้
่
ื
้
ี
ประกันภัยต่อศาลเพือเรยกรองค่าชดเชยดังกล่าวกลับคนซงแก้ไขปญหาการฟองรองด าเนนคดระหว่างแพทย์
ี
่
และผู้ปวยได้อย่างดยิ่ง
954
