Page 998 - รวมไฟล์วารสาร ปีที่ 8 ฉบับที่ 1
P. 998
บทนา
ุ
ี
ั
็
ปจจบันถอได้ว่าเปนยุคโลกาภวัฒน ระบบเศรษฐกิจและการค้าทมการขยายตัวอย่างรวดเรว การ
็
ิ
์
ี
่
ื
ี
่
ึ
ิ
ิ
ึ
ู
ึ
ิ
ผลตสนค้าในประเทศถกผลตข้นแบบคร้ ังละมากๆ (Mass Products) รวมถงช่องทางการจ าหน่ายทมากข้น
่
ั
่
ี
ี
ิ
เช่นกัน แต่ในขณะเดยวกันผู้บรโภคส่วนใหญ่ยังขาดความรเกียวกับค่าทางโภชนาการจากส่งทรบประทาน
ู
้
ิ
ื
ิ
ี
่
่
ิ
่
ิ
ื
เข้าไปและขาดความเข้าใจเกียวกับความปลอดภัยของสนค้า เมอผู้บรโภคดมกินสนค้าทไม่ได้คณภาพ
่
ุ
หรอไม่ตรงตามมาตรฐานหรอมมาตรฐานทไม่เพียงพอจงก่อให้เกิดอันตรายทั้งต่อชวิต ร่างกาย สขภาพ
่
ี
ึ
ื
ี
ุ
ี
ื
อนามัย จตใจ หรอทรพย์สน ทั้งกับผู้บรโภคเองและบคคลอน ส าหรบประเทศไทยเมอเกิดความเสยหายข้น
ั
ิ
ุ
ื
ั
ิ
่
ี
ื
่
ื
ึ
ิ
ู
่
จากสนค้าทไม่ปลอดภัยแล้วจะน าไปส่การเกิดข้อพิพาทและกระบวนการเรยกรองค่าเสยหายตามมา กระทั่ง
ี
ี
้
ี
ิ
ิ
ี
ี
เข้าส่กระบวนการพิจารณาของศาลก็ม บางกรณมการเผชญหน้าระหว่างผู้ประกอบธรกิจ กับผู้บรโภคอย่าง
ู
ุ
ี
้
่
ึ
ุ
ี
ี
ี
ั
ุ
รนแรง ซงในปจจบันเรยกรองค่าสนไหมทดแทนในความเสยหายยังมความยุ่งยาก เสยค่าใช้จ่ายสง ไม่
ิ
ี
ู
ึ
่
ิ
ิ
็
ื
ิ
ิ
เอ้ออ านวยต่อการใช้สทธของผู้บรโภค ซงในความเปนจรงแล้วผู้บรโภคกับผู้ประกอบการมอ านาจต่อรองท ี ่
ี
ิ
ี
ี
็
ิ
ิ
่
ี
ไม่เท่ากัน ผู้บรโภคเปนฝายเสยเปรยบและได้รบความเสยหายจากการใช้สนค้าแต่กฎหมายให้ผู้บรโภคม ี
ั
ิ
์
ึ
ิ
ภาระการพิสจนว่าได้รบความเสยหายจากสนค้าของผู้ผลตหรอผู้ประกอบการนั้นๆ ซงค่อนข้างกระท าได้
ู
ื
่
ิ
ี
ั
็
้
ื
ู
ิ
่
ยากเนองจากการผลตในแต่ละขั้นตอนอยู่ในความรเหนของผู้ผลตสนค้าหรอผู้ประกอบการเพียงฝายเดยว
ิ
ิ
ื
่
ี
ส่งผลให้ผู้เสยหายจ านวนมากไม่ได้รบ ค่าสนไหมทดแทนใดๆ ท าให้เหนถงความบกพร่องของกฎหมายทม ี
ิ
ี
่
ี
ึ
็
ั
ิ
้
ื
ิ
ี
อยู่ว่าไม่สามารถแก้ไขความเสยหายทเกิดข้นหรอเยียวยาความเดอดรอนแก่ผู้บรโภคได้อย่างแท้จรง
ึ
ื
่
ี
ี
ถงแม้ว่าส านักงานคณะกรรมการอาหารและยา กระทรวงสาธารณสขได้มข้อก าหนดให้ผู้ผลต
ุ
ิ
ึ
ิ
ี่
ุ
ิ
ิ
ื่
่
ิ
ื่
ี
ื
ี
่
่
ี
ิ
่
ื
3
เครองดมในภาชนะบรรจทปดสนท จะต้องแสดงชอสนค้า ทตั้งผู้ผลต วันเดอนททผลต วันหมดอายุ
่
ี
ี
ู
ื
ิ
ุ
ึ
ส่วนประกอบ ฉลากว่ามคณสมบัตถกต้องเหมาะสมตามมาตรฐานทกฎหมายก าหนดหรอไม่ รวมถงระหว่าง
ุ
ิ
กระบวนการผลตต้องผ่านการฆ่าเช้อทั้งตัวน ้าผลไม้และภาชนะด้วยระบบบรรจเพือยืดอายุการเก็บรกษา
่
ื
ั
ี
คณภาพ (Shelf Life) และปองกันการเจรญเตบโตของจลนทรย์ แต่ทั้งน้ก็มปจจัยอน ๆ ภายหลังกระบวนการ
ิ
ี
ื
ิ
ี
่
ุ
ั
้
ิ
ุ
ี
ิ
ุ
ี
่
ื
ิ
ิ
ผลตทอาจท าให้จลนทรย์เหล่านั้นเตบโตได้อกคร้ ัง เช่น การกระแทกระหว่างขนส่งเมออากาศเข้าไป
่
ี
ี
ี
ิ
ุ
ิ
่
ี
่
ิ
ั
ิ
ิ
ุ
ี
ื
่
จลนทรย์จะเร่มเตบโตอกคร้ ังและสนค้านั้นจะเสอมคณภาพส่งผลให้เกิดความเสยงแก่ผู้บรโภคทให้ได้รบ
่
ื
ื
่
ี
่
ิ
็
ี
ิ
ความไม่ปลอดภัยจากเครองดมน ้าผลไม้ แสดงให้เหนว่าประสทธภาพของกฎหมายทมอยู่นั้นไม่เพียงพอต่อ
่
่
ี
ุ
ื
่
การค้มครองผู้บรโภคเกียวกับมาตรฐานความปลอดภัยของสนค้าเครองดมน ้าผลไม้ ซงมความส าคัญไม่น้อย
ิ
ื
ึ
ิ
่
ิ
ื
ไปกว่าเครองอปโภคบรโภคประเภทอนๆ การใช้มาตรการเชงปองกันหรอการเยียวอย่างอย่างม ี
่
้
ิ
ื
่
ุ
ื
ิ
ิ
ั
ิ
ประสทธภาพจงสามารถค้มครองผู้บรโภคได้อย่างแท้จรง เช่น การให้ผู้บรโภคได้รบข่าวสารและการแจ้ง
ิ
ุ
ึ
ิ
ื
เตอนภัยล่วงหน้าอย่างถกต้องครบถ้วน การเก็บสนค้าออกจากตลาด การเรยกคนสนค้าและการชดใช้
ิ
ู
ี
ิ
ื
ิ
ค่าเสยหายให้แก่ผู้บรโภค
ี
ิ
ื่
ื่
ี่
ุ
ื่
ิ
ี่
3 ประกาศกระทรวงสาธารณะสข ฉบับท 356 พ.ศ.2556 เรองเครองดมในภาชนะบรรจุทปดสนท
979
