Page 364 - คู่มือการศึกษาทางไกล ม3
P. 364

กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ ภาคเรียนที่ ๒                         ๓๐๗





                                             ใบควำมรู้ที่ เรื่อง เทคนิคกำรจัดกำรแสดง

                                         หน่วยกำรเรียนรู้ที่ ๔ เรื่อง กำรสร้ำงสรรค์งำนแสดง

                                   แผนกำรจัดกำรเรียนรู้ที่ ๑ บทบำทหน้ำที่ในกำรจัดกำรแสดงละคร
                                  รำยวิชำ  ศ๒๓๑๐๔ นำฏศิลป์  ชั้นมัธยมศึกษำปีที่ ๓ ภำคเรียนที่ ๒


                  เทคนิคกำรแสดง/เทคนิคกำรแสดงพื้นฐำน

                         เทคนิคการจัดการแสดง เทคนิคการจัดการแสดงมีความส าคัญที่จะท าให้การแสดงนั้นสมบูรณ์และ
                  มีความสมจริงมากขึ้น อีกทั้งเป็นการช่วยเสริมสร้างจินตนาการให้กับผู้ชม



                         กำรสร้ำงควำมเชื่อ
                         การแสดงออกซึ่งกิริยาท่าทางของตัวละคร คือการสวมบทบาทของตัวละครในเรื่องนั้น ผู้แสดงจะต้อง

                                                             ุ
                  สร้างความเชื่อให้คนดูเกิดความเชื่อให้ได้ว่าตนและอปกรณ์ต่าง ๆ ที่ประกอบฉากในเรื่องเป็นเรื่องจริง ๆ การที่
                  ผู้แสดงจะมีความสามารถตีบทได้อย่างสมจริงนั้น ผู้แสดงจะต้องศึกษาบทละคร ตัวละครที่ตนต้องแสดงอย่าง
                  ละเอียดทุกแง่ทุกมุม นับตั้งแต่บุคลิก ลักษณะนิสัยของตัวละคร กิริยาท่าทาง อารมณ์ของตัวละคร

                            ในการสร้างความเชื่อให้กับผู้ชมละคร ผู้แสดงจะต้องมีสมาธิ รู้จักการใช้จินตนาการ เห็นภาพลักษณ์

                  และอปนิสัยใจคอของตัวละครในบทละคร ถ้าผู้แสดงละครท าให้ผู้ชมเชื่อว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขานั้นเป็น
                       ุ
                  เรื่องจริง แสดงว่าผู้แสดงละครผู้นั้นตีบทแตกได้อย่างสมจริงประหนึ่งว่าผู้แสดงกับตัวละครเป็นบุคคลเดียวกัน

                  หรือกล่าวได้ว่าสามารถเข้าถึงศิลปะของการแสดงละคร


                              กำรแสดงร่วมกับผู้อื่น

                              การแสดงละคร ผู้แสดงจะต้องแสดงร่วมกับตัวละครอื่น ๆ ในเรื่อง ฉะนั้นในการฝึกซ้อมละคร ผู้แสดง

                  จะต้องฝึกการเจรจากับผู้ร่วมแสดง ไม่ควรท่องบทเพยงล าพงคนเดียว ทั้งนี้เพอจะได้สัมผัสกับปฏิกิริยาของ
                                                                     ั
                                                                                    ื่
                                                               ี
                  ตัวละครอื่น ๆ ผู้แสดงต้องแสดงทั้งบทรับ บทส่งตลอดเวลา การมีปฏิกิริยากับผู้อน เช่น การฟง การแสดงกิริยา
                                                                                              ั
                                                                                    ื่
                  ท่าทาง การรับรู้ด้วยการแสดงสีหน้า พอใจ ไม่พอใจ ดีใจ ยิ้ม หรือหน้าบึ้ง จะช่วยท าให้สามารถเข้าถึงบทบาท
                  ของตัวละครได้ลึกซึ้งขึ้น เวลาแสดงจริงจะได้สอดคล้องประสานกัน
                               ในฉากที่มีตัวละครเป็นจ านวนมาก ที่เป็นตัวประกอบประเภทสัมพนธ์บท เช่น แม่บ้าน คนรับใช้
                                                                                    ั
                  คนสวนหรือตัวประกอบ ที่เสริมลักษณะเรื่องให้สมจริง อาทิ ประชาชน ทหาร ต ารวจ ไพร่พล ผู้แสดงต้อง
                  สื่อประสานได้ทั้งตัวละครที่เป็นตัวเอก ตัวส าคัญ และตัวประกอบ แม้ว่าตัวละครที่เป็นตัวประกอบจะไม่มี

                  บทพดแต่ก็ต้องแสดงบุคลิกลักษณะให้สมบทบาทตามเนื้อเรื่อง เพราะตัวละครที่แสดงอยู่บนเวทีต่อหน้าผู้ชม
                      ู
                  จะมีความส าคัญทุกตัว ผู้แสดงละครที่ดี นอกจากจะแสดงบทบาทของตนให้สมจริงแล้ว จะต้องมีทักษะและ
                  ความสามารถในการร่วมแสดงกับผู้อื่นด้วย
   359   360   361   362   363   364   365   366   367   368   369