Page 18 - มังกรสยายเกร็ด
P. 18
ฟ้าดินบนภูเขาสูง ได้ยินเสียง “ว่านซุ่ย ว่านซุ่ย” ดังก้องราวจะถวายพระพร
ิ
ิ
ั
์
ั
็
ุ
์
ี
ี
ึ
้
พระองค นบเปนนมตหมายอนด จงใหขนนางและอาณาประชาราษฎรเรยก
�
�
ี
ี
ื
พระองค์ว่า ว่านซุ่ย-หม่นปี และนับแต่น้ให้สงวนคาน้ไว้แต่สาหรับฮ่องเต้
ห้ามมิให้สามัญชนคนใดใช้เป็นค�าอวยพรกันอีก
�
ี
ี
เม่อคาน้ถูกฮ่องเต้ยึดไปใช้ ใครท่เผลอใช้ก็คงต้องรับโทษทัณฑ์กัน
ื
�
ไป ในสมัยราชวงศ์ซ่ง แม้แต่ขุนนางตงฉินยังตกกระป๋องมาแล้วเพราะคา
ว่า ว่านซุ่ย ค�าเดียว เรื่องมีอยู่ว่า มีวันหนึ่งขณะอ�ามาตย์ โค่วจุ่น 寇凖
ผู้จงรักภักดีก�าลังเดินทาง มีคนบ้าผู้หนึ่งร้องตะโกนเรียกท่านว่า “ว่านซุ่ย”
ื
เร่องน้ไปเข้าหูศัตรูทางการเมืองของท่านเข้า ศัตรูของโค่วจุ่นนาความข้น
ึ
ี
�
�
�
กราบทูลฮ่องเต้ เป็นผลให้โค่วจุ่นถูกถอดจากตาแหน่งอามาตย์ไปเป็นเจ้า
เมืองเล็กๆ ที่ชิงโจว
แล้วค�าถวายพระพร หมื่นปี หมื่นปี หมื่นๆ ปี ที่กล่าวมาข้างต้นเล่า
มีที่มาอย่างไร?
ื
เร่องน้ต้องย้อนกลับไปในสมัยพระนางบูเช็กเทียน 武则天
ี
ื
ิ
ึ
ั
ราชวงศ์ถัง พระนางบูเช็กเทียนน้นมักนิยมข้นกลอนไว้วรรคหน่งท้งไว้เพ่อ
ึ
ท้าทายปฏิภาณของข้าราชบริพาร วันหนึ่งทรงขึ้นกลอนไว้ว่า
นงคราญหยกตีเกราะ (เครื่องดนตรี) ดังปาปัง ปาปัง ปาปาปัง!
玉女河边敲叭梆，叭梆！叭梆！叭叭梆！
17
