Page 135 - รายวิชาภาษาไทย(พท31001)

ห น า | 135

เรื่องที่ 2 ถอยคําสํานวน สุภาษิต คําพังเพย

ํ
1. ถอยคาภาษาไทยมีลักษณะพิเศษหลายประการ สามารถเลือกใชใหเหมาะสม
ในการสื่อสาร เพื่อความเขาใจในสิ่งตางๆ ไดอยางชัดเจน และตรงเปาหมาย

2. ถอยคําภาษาไทยมีลักษณะเปนศิลปะที่มีความประณีต สละสลวย ไพเราะ ลึกซึ้ง นาคิด นาฟง


ุ
รื่นหู จูงใจ และหากนําไปใชไดเหมาะกับขอความเรื่องราวจะเพิ่มคณคาใหขอความหรือเรื่องราวเหลานั้น





มีน้ําหนักนาคิด นาฟง นาสนใจ นาติดตามยิ่งขึ้น
ํ

3. ถอยคาภาษาไทย ถารูจักใชใหถูกตองตามกาลเทศะและบุคคลนับวาเปนวฒนธรรมอันดงาม
ั
ี


ิ
ของชาตและของผูปฎิบต ิ

ั
ถอยคําสํานวน
ํ
ถอยคาสํานวนหมายถึง ถอยคาที่เรียบเรียง บางทีก็ใชวาสํานวนโวหาร คาพูดของมนุษยเราแยก
ํ
ํ

ออกไปอยางกวางๆ เปน 2 อยาง อยางหนึ่งพูดตรงไปตรงมาตามภาษาธรรมดา พอพูดออกมาก็เขาใจทันที
ํ
อีกอยางหนึ่งพูดเปนเชิงไมตรงไปตรงมา แตใหมีความหมายในคาพูดนั้นๆ คนฟงเขาใจความหมายทันที

ถาคาพูดนั้นใชกันแพรหลาย เชนคาวา “ปากหวาน” “ใจงาย” แตถาไมแพรหลายคนฟงก็ไมอาจเขาใจ
ํ
ํ

ทันที ตองคิดจึงจะเขาใจหรือบางทีคิดแลวเขาใจเปนอยางอื่นก็ไดหรือไมเขาใจเอาเลยก็ไดคาพูดเปนเชิงนี้
ํ
