Page 57 - Dictionary of Buddhism by Bhikkhu P. A. Payutto
P. 57
เอกกะ — หมวด 1
Groups of One
(including related groups)
[1] กัลยาณมิตตตา (ความมีกัลยาณมิตร คือ มีผูแนะนํ าสั่งสอน ที่ปรึกษา เพื่อนที่คบหา
และบุคคลผูแวดลอมที่ดี, ความรูจักเลือกเสวนาบุคคล หรือเขารวมหมูกับทานผูทรงคุณทรง
ปญญามีความสามาFรถ ซึ่งจะชวยแวดลอม สนับสนุน ชักจูง ชี้ชองทาง เปนแบบอยาง ตลอด
จนเปนเครื่องอุดหนุนเกื้อกูลแกกัน ใหดํ าเนินกาวหนาไปดวยดี ในการศึกษาอบรม การครอง
ชีวิต การประกอบกิจการ และธรรมปฏิบัติ, สิ่งแวดลอมทางสังคมที่ดี — Kalyànฺamittatà:
having good friends; good company; friendship with the lovely; favourable social
environment) ขอนี้เปน องคประกอบภายนอก (external factor; environmental factor)
“ภิกษุทั้งหลาย เมื่อดวงอาทิตยอุทัยอยู ยอมมีแสงอรุณขึ้นมากอน เปนบุพนิมิต ฉันใด ความมี
กัลยาณมิตรก็เปนตัวนํ า เปนบุพนิมิต แหงการเกิดขึ้นของอารยอัษฎางคิกมรรค แกภิกษุ ฉันนั้น”
“ความมีกัลยาณมิตร เทากับเปนพรหมจรรย (การครองชีวิตประเสริฐ) ทั้งหมดทีเดียว เพราะวา ผูมี
กัลยาณมิตรพึงหวังสิ่งนี้ได คือ จักเจริญ จักทํ าใหมากซึ่งอารยอัษฎางคิกมรรค”
“อาศัยเราผูเปนกัลยาณมิตร เหลาสัตวผูมีชาติเปนธรรมดา ก็พนจากชาติ ผูมีชราเปนธรรมดา ก็พนจาก
ชรา ผูมีมรณะเปนธรรมดา ก็พนจากมรณะ ผูมีโสกะ ปริเทวะ ทุกข โทมนัส และอุปายาสเปนธรรมดา ก็พน
จากโสกะ ปริเทวะ ทุกข โทมนัส และอุปายาส”
“เราไมเล็งเห็นองคประกอบภายนอกอื่นแมสักอยางเดียว ที่มีประโยชนมากสํ าหรับภิกษุผูเปนเสขะ
เหมือนความมีกัลยาณมิตร, ภิกษุผูมีกัลยาณมิตร ยอมกํ าจัดอกุศลได และยอมยังกุศลใหเกิดขึ้น”
“ความมีกัลยาณมิตร ยอมเปนไปเพื่อประโยชนยิ่งใหญ, เพื่อความดํ ารงมั่น ไมเสื่อมสูญ ไมอันตรธาน
แหงสัทธรรม” ฯลฯ
S.V.2–30; A.I.14–18; It.10. สํ.ม. 19/5–129/2–36; องฺ.เอก. 20/72–128/16–25; ขุ.อิติ. 25/195/237.
[2] โยนิโสมนสิการ (การใชความคิดถูกวิธี คือ การทํ าในใจโดยแยบคาย มองสิ่งทั้ง
หลายดวยความคิดพิจารณาสืบคนถึงตนเคา สาวหาเหตุผลจนตลอดสาย แยกแยะออก
พิเคราะหดูดวยปญญาที่คิดเปนระเบียบและโดยอุบายวิธี ใหเห็นสิ่งนั้นๆ หรือปญหานั้นๆ ตาม
สภาวะและตามความสัมพันธแหงเหตุปจจัย — Yonisomanasikàra: reasoned attention;
systematic attention; analytical thinking; critical reflection; thinking in terms of
specific conditionality; thinking by way of causal relations or by way of problem-
solving) ขอนี้เปน องคประกอบภายใน (internal factor; personal factor) และเปน ฝาย
ปญญา (a factor belonging to the category of insight or wisdom)
“ภิกษุทั้งหลาย เมื่อดวงอาทิตยอุทัยอยู ยอมมีแสงอรุณขึ้นมากอน เปนบุพนิมิต ฉันใด ความถึงพรอม

