Page 123 - จรัมบุญ
P. 123
หนีออกทางช่อฟ้า พวกโจรพยายามจับตัวอยู่ถึง ๒ เดือนแล้ว ก็ยังจับ
ไม่ได้ ถึงเดือนที่ ๓ ก็ยังจับตัวไม่ได้ พระโมคคัลลานะแปลกใจคิดว่า
�
ี
ั
�
ิ
พวกโจรเคยกลัวเราๆ ทาอิทธิฤทธ์คร้งเดียวก็กลัวจนตัวส่น คร้งน้ทาไม
ั
ั
จึงมาบ่อยนัก น่าจักเป็นจ�าพวกโจรหัวดื้อแน่นอน อันคนดื้อนั้นเทวดา
ก็ต้องกลัว โบราณพูดไว้อย่างนั้น อ้ายโจรหัวดื้อพวกนี้เล่นกับมันยาก
ท่านพิจารณาดูเหตุการณ์ของตน คือตรวจดูชะตากรรมด้วยญาณ
ก็พบว่า กรรมมาตามทันแล้ว หลีกไม่ได้ หลบไม่พ้น จ�าต้องยอมรับ
ผลของกรรม ต่อมาก็ยอมให้โจรจับไป พวกโจรดีใจเหมือนได้แก้ว
ี
ี
ี
ท่ปราบพระโมคคัลลานะได้ มันลากคอไปทุบท่ป่าเปล่ยว จะทุบตีเท่าไรๆ
ร่างกายไม่บอบซา ไม่มีบาดแผล ไม่มีเลือดไหล แต่กระดูกหักป่น
้
�
เหมือนข้าวสาร ตัวน่วมนิ่มเหมือนปูนิ่ม พวกโจรคิดว่าตายแน่ จึงลาก
ร่างกายพระโมคคัลลานะโยนทิ้งไว้ในละเมาะ
เม่อโจรหลบหนีไปแล้ว พระโมคคัลลานะเข้าฌานประสาน
ื
กระดูกกลับดีดังเก่า การชอกชาหายไปส้น จึงเดินทางไปเฝ้า
ิ
�
้
พระพุทธเจ้า ทูลลาเข้านิพพาน พระพุทธเจ้าตรัสให้ท�าปาฏิหาริย์และ
เทศนาสอนประชาชน ท่านปฏิบัติตามพระด�ารัส แล้วไปปรินิพพานที่
กาฬศิลาประเทศ
ภิกษุทั้งหลายทราบข่าวการเข้านิพพานของโมคคัลลานะ และ
ั
ทราบว่าถูกพวกโจรทุบจนกระดูกแตก จึงพูดกันว่า ไม่น่าจะเป็นเช่นน้น
�
ท่านเรืองฤทธ์ไม่มีใครสู้ ไฉนมาเสียทีพวกโจรได้ คาปรารภน้นทราบ
ั
ิ
ถึงพระพุทธเจ้า จึงตรัสแก่ภิกษุทั้งหลายว่า
ดูกรภิกษุท้งหลาย เม่อชาติก่อนโมคคัลลานะน้เกิดเป็นบุตรคน
ื
ั
ี
ั
�
ม่งมีในเมืองพาราณสี เป็นคนขยันมาก ทากิจการทุกอย่างให้มารดาบิดา
ิ
ี
หนักก็เอาเบาก็สู้ มารดาบิดารักและเอ็นดูลูกคนน้ย่งนัก คิดเห็นว่า
97
จรัมบุญ
