Page 118 - จรัมบุญ
P. 118
ิ
ิ
่
พระโมคคลลานะ เกงในทางอทธฤทธ ชอบทศนาจรไปเทวโลกบาง
ั
ั
้
์
ิ
ี
�
ี
ไปยมโลกบ้าง ไม่ได้ไปเท่ยวหาความสาราญอย่างทุกวันน้ ท่านทัศนาจร
ไปสืบข่าวชาวสวรรค์ เพ่อทราบว่าสวรรค์น้นลักษณะอย่างไร ทาอย่างไร
�
ั
ื
จึงจะได้ไปเกิดบนสวรรค์ เช่นครั้งหนึ่งท่านเหาะไปสวรรค์ เห็นวิมาน
หลังหน่งงดงามมาก ประดับด้วยเพชรนิลจินดาโลมไล้ด้วยทองคา
ึ
�
เจ้าของวิมานทรงโฉมสวยงามมาก บริวารก็หน้าตาสดใสท้งน้น
ั
ั
ท่านพระโมคคลลานะยนอย่หน้าวมาน ท่านไม่เข้าไปภายใน
ั
ู
ิ
ื
ั
ี
เพราะสถานท่น้นมีสตรีล้วน ไม่มีเพศชาย ท่านเคารพพระวินัยอย่าง
เคร่งครัด
เจ้าของวิมานมาต้อนรับท่าน พระโมคคัลลานะถามว่า ดูกร
่
็
ิ
็
้
ี
ู
เทพธดา วมานของเธอสวยงามมาก บรวารของนางกนาเอนด มดวงหนา
ิ
ิ
สดใส แต่ละนางล้วนตกแต่งด้วยวัตถุมีค่ามาก ขอทราบว่าเมื่อเธออยู่
ในโลกมนุษย์ ได้ท�ากุศลอันใด จึงได้สมบัติน่าชื่นใจอย่างนี้
ิ
เจ้าของวิมานเขาอายไม่อยากพูดด้วย เพราะทิพยสมบัต
ั
เหล่าน้นนางได้มาด้วยบุญกรรมเล็กน้อย จะพูดไปก็คิดอายเขา
ี
ั
ี
ถ้าพระเถระองค์น้ไปบอกกบชาวบ้าน เกรงเขาจะเหยยดหยาม
ื
ว่าเป็นเทพช้นเลว พระโมคคัลลานะอ้อนวอนให้บอกเร่องราว
ั
เสียอ้อนวอนท่านไม่ได้จึงพูดว่า ข้าแต่พระคุณเจ้าผู้เจริญ เม่อดิฉัน
ื
ื
เป็นมนุษย์ ตกเป็นทาสของผู้อ่น สามีของดิฉันดุร้ายมาก ยามโกรธ
ิ
ี
ั
คว้าอะไรได้ก็ลงโทษด้วยส่งน้น ไม่มีไม้จะเฆ่ยนตี พ่อก็ลงมือลงเท้า
ตบบ้างกระทืบบ้าง ทาดังน้เป็นประจา ดิฉันจะอ้อนวอนขอโทษอย่างไร
�
ี
�
ไม่เคยมีเมตตายับยั้งเลยต้องกลืนน�้าตาแทบทุกคืนวัน
ั
แม้ดิฉันได้รับการทารุณอย่างน้น ก็อดกล้นโทสะไว้ สอนตัวเอง
ั
ว่าสามีเขาเป็นใหญ่ อาจลงโทษตัดมือตดตนเราได้ อาจขายเป็นทาส
ั
ี
92 จรัมบุญ
