Page 101 -
P. 101
ั
หากผู้บังคับการเรืออยู่ในเหตุการณ์คับขันน้นโดยตรง ยังตราตรึงอยู่ในความทรงจ�า
ก็อาจตัดสินใจแก้ปัญหาในนาทีวิกฤตใด ๆ ได้ดีกว่าใคร ภายในระยะเวลาทั้งหมด ๔ เดือน ของการปฏิบัติ
ั
�
ี
้
่
ี
ี
ื
ี
่
ด้วยประสบการณ์ทมากกว่าและอานาจทงหมดทม ี ราชการในพ้นท่ภาคใต้กับเวลาท่เรืออยู่ในทะเลประมาณ
อย่างไรก็ตามผู้เขียนมิได้หมายความว่าผู้บังคับการเรือ ๑ เดือน ด้วยการสนับสนุนการข่าวจากทัพเรือภาคที่ ๒
ั
ี
จะต้องลงมือปฏิบัติเองไปเสียทุกอย่างทุกคร้ง จนกลายเป็น “เรา” สามารถจับกุมเรือประมงต่างชาติท่ลักลอบเข้า
การก้าวก่ายงานของผู้ท่รับผิดชอบ หรือทาให้น้อง ๆ หรือ ทาการประมงในเขตการประมงไทยได้จานวน ๙ ลา
�
�
�
ี
�
�
ี
ื
กาลังพลอ่น ๆ ท่ต้องเติบโตเป็นผู้นาในอนาคต ขาดโอกาส เป็นการจับกุมท้งในเวลากลางวันและกลางคืน และ
ั
�
�
�
้
�
ในการหาประสบการณ์ ในการเป็นผู้นาการปฏิบัต ิ เรอประมงไทยดดแปลงเพ่อจาหน่ายนามนโดยผดกฎหมาย
ิ
ั
ั
ื
ื
ื
�
การตัดสินใจ และฝึกความรับผิดชอบในส่วนของตน จานวน ๑ ลา โดยเป็นการปฏบตการร่วมเรอและ
�
ั
ิ
ิ
�
�
การหาจุดสมดุลของความสาเร็จของภารกิจ ดารง อากาศยาน คิดเป็นค่าเฉลี่ยประมาณ ๑ ล�า ในทุก ๓ วัน
ั
�
สมรรถนะของเรือ ความปลอดภัยของกาลังพล การส่งสม ที่ออกปฏิบัติงานในทะเล
ประสบการณ์ และการด�ารงขวัญก�าลังใจ เป็นหน้าที่ของ
ผู้บังคับการเรือที่ต้องตัดสินใจและรับผิดชอบ
ลาดตะเวนสุดท้าย (ลว.) สุดท้าย
่
�
หลังจากการลาดตะเวนทประสบความสาเร็จผ่านไป
ี
ผู้เขียนแอบหวังลึก ๆ ว่าจะได้มีโอกาสออกเรือยาว ๆ อีก
ึ
ื
ั
สักหน่งคร้งเพ่อท่จะได้เก็บเก่ยวประสบการณ์และเตรียม
ี
ี
�
ความพร้อมของกาลังพลก่อนท่จะส่งมอบหน้าท่ให้กับ
ี
ี
ผู้บังคับการเรือท่านถัดไป ผู้บังคับการเรือมือใหม่
ไม่มีอะไรท่ผู้เขียนจะดีใจมากกว่าเม่อได้ทราบว่า วันสุดท้ายที่ไม่ง่าย
ื
ี
�
ั
เราจะได้ออกลาดตะเวนสุดท้ายอีกประมาณ ๑ สัปดาห์ คาส่งย้ายบรรจุตามวาระการรับราชการมาถึงก่อน
ในเดือนสุดท้ายของภารกิจ เดินทางกลับจากภาคใต้ ๒ วัน โดยผู้เขียนได้เชิญว่าท ่ ี
ี
การลาดตะเวนสุดท้ายคร้งน้ ต่างจากคร้งท่ผ่าน ๆ มา ผู้บังคับการเรือท่านใหม่มาร่วมเดินทางกลับกับเรือเพ่อท ่ ี
ั
ั
ี
ื
ั
ื
ี
�
�
เพราะหน้าฤดูมรสุมท่คล่นลมค่อนข้างแรง ทาให้เราไม่ได้ จะได้แนะนาเรือ ระบบต่าง ๆ รวมท้งการสถานีในระหว่าง
ตรวจพบเป้าหมายได้อย่างรวดเร็วเหมือนคร้งก่อน ๆ เรือเดิน ที่น่าจะช่วยให้ผู้บังคับการเรือท่านใหม่เห็นภาพ
ั
�
แต่ในท่สุดเราก็สามารถดารงคากล่าวท่ว่า “ถ้าให้เราออก- การปฏิบัติได้ดีกว่าการรับส่งหน้าท่กันเฉพาะในท่า พร้อมไป
ี
�
ี
ี
�
ึ
ี
เราไม่เคยกลับไปมือเปล่า” กับมอบ “สมุดบันทึกผู้บังคับการเรือ” ท่ผู้เขียนจัดทาข้น
หลังจากการจับกุมและดาเนินกระบวนการทาง โดยเจตนาให้เป็นสมุดท่ผู้บังคับการเรือทุกคนจะได้บันทึก
�
ี
ี
กฎหมาย ผู้เขียนตัดสินใจท่จะจอดเรือรับสถานการณ์ท ี ่ ประสบการณ์ข้อสังเกตต่าง ๆ ท่เป็นประโยชน์ เพ่อ
ี
ื
ี
ื
ึ
ี
กลางพ้นท่ลาดตะเวนสุดท้ายซ่งก็ไม่มีอะไรท่น่าต่นเต้น เป็นการถ่ายทอดแนวความคดและประสบการณ์จาก
ิ
ื
เกิดขึ้นอีก นอกจากการฝึกตามปกติ รุ่นสู่รุ่น เช่น คุณลักษณะของเรือ เทคนิคในการน�าเรือ
ยามเย็นสุดท้ายของการลาดตะเวนที่พื้นที่ชายแดน ร่องน�้าต่าง ๆ การควบคุมอาวุธ การสถานี ลักษณะของ
ื
ทางทะเลตอนใต้ของอ่าวไทย ที่ส�าหรับผู้เขียนแล้วก็ไม่รู้ พ้นท่และข้อมูลในการปฏิบัติการต่าง ๆ ไปจนถึงระเบียบ
ี
ี
ว่าในชีวิตน้จะได้มีโอกาสปฏิบัติงานแบบน้อีกหรือไม่ การสวัสดิการ และขนบธรรมเนียมประเพณีของเรือ
ี
นาวิกศาสตร์ 99
ปีที่ ๑๐๕ เล่มที่ ๕ พฤษภาคม ๒๕๖๕
