Page 98 -
P. 98
�
แต่ถึงเวลาสถานการณ์จริงแล้ว เราต้องทางานของเรา ประจ�าสถานีใด ๆ สิ่งที่ส�าคัญส�าหรับผู้เขียนมี ๓ อย่าง
�
ี
�
ให้ได้ “ถ้าเราไม่ทาแล้วใครจะทา – If not us then who” คือ ความสามารถในการปฏิบัติหน้าท่โดยเฉพาะการ
ื
ดังน้นอันตรายและความผิดพลาดน้นลดได้ด้วยการฝึก ใช้งานอาวุธและอุปกรณ์ต่าง ๆ การส่อสารกับส่วนท ี ่
ั
ั
�
ี
�
�
�
ี
ให้เกิดความชานาญ มิใช่ละเลยงดเว้นไม่ทาการฝึกเพราะ เก่ยวข้องในวงจรท่กาหนด และการปฏิบัติตามข้อกาหนด
้
�
กลัวอันตราย แน่นอนว่าการควบคุมความปลอดภัย ด้านความปลอดภัย โดยผู้เขียนเน้นยาว่าจะต้องไม่ม ี
�
ในการฝึกเป็นเรื่องส�าคัญ การทาความเคารพกันในระหว่างการประจาสถาน ี
�
ผู้เขียนมีหลักคิดว่าย่งจัดการฝึกบ่อยมากเท่าไหร่ การรายงานใช้การมองสบตาขานรับให้แน่ใจว่าเข้าใจ
ิ
ื
ึ
เสมือนจริงมากเท่าไหร่ เวลาปฏิบัติงานจริงก็จะต่นเต้น ซ่งกันและกัน ส่วนการยืนตรงตามองไปข้างหน้า
ขาไม่หย่อนน้นไม่ใช่ส่งท่ควรถือเป็นสาระ นอกจากน้น
ิ
ั
ี
ั
�
ภายหลังการเลิกสถานีเดินเรือในร่องนาออกไปในทะเล
้
�
จนกลับมาประจาสถานีเดินเรือในร่องนาก่อนเข้าท่า
้
�
อีกครั้ง สัญญาณต่าง ๆ ภายในเรือ ไม่ว่าจะเป็นสถานีรบ
สถานีป้องกันความเสียหาย หรือสถานีฉุกเฉินต่าง ๆ เว้น
กรณีการทาความเคารพระหว่างลา จะมีเพียงการกด
�
�
ชุดตรวจค้นขณะพยายามเข้าควบคุมเรือเป้าหมายในเวลากลางดึก
ึ
เสียงสัญญาณผ่านระบบอัตโนมัติเท่าน้น ซ่งหมายรวมถึง
ั
ี
ั
ึ
น้อยลง และปลอดภัยย่งข้นเท่าน้น-Train hard, fight สัญญาณในการฝึกป้องกันความเสียหายขณะท่เรือจอด
ิ
ี
ี
easy ! แม้หลายคนมองว่าการไม่ทาอะไรท่เส่ยงเลย ในท่าด้วย - “รบอย่างไรฝึกอย่างนั้น” -
�
ในระหว่างการเป็นผู้บังคับการเรือคือการปฏิบัติหน้าท ่ ี
ู
้
ั
ี
ั
้
้
ู
ื
�
ู
้
ู
้
่
ี
ดวยความเรยบรอย แตในทรรศนะของผเขยนแลวหนาท ่ ี ภาวะผนาของผบงคบการเรอ (ในทรรศนะของผเขยน)
้
้
ี
้
ื
้
ี
ู
ุ
่
ั
ั
้
่
ี
ทสาคญทสดของผบงคบการเรอคือทาใหเรอมความพรอม “ชาวเรือเท่านั้นที่จะรู้ว่าเรือแต่ละล�าเปรียบเสมือน
ี
ั
�
ื
�
้
ี
ี
ในการปฏิบัติการ ถ้าผู้บังคับการเรือหลีกเล่ยงภาระ กระจกเงาท่สะท้อนถึงอุปนิสัย และความสามารถ
�
ึ
ึ
ั
ู
่
ี
ในการฝึกทแน่นอนว่ามนมความเสยงปะปนอย่เสมอ ของคน ๆ หน่ง ซ่งก็คือผู้บังคับการเรือ สาหรับคนบกแล้ว
ี
่
ี
�
ี
ก็ไม่น่าจะเป็นการทาหน้าท่ท่สมบูรณ์แบบ แต่คือการ มันยากที่จะเข้าใจ หรือแม้แต่พวกเราเองก็ตาม
ี
�
ึ
ึ
ี
ผลักภาระและความเส่ยงท่จะเกิดอันตรายไปยังเรือและ เรือลาหน่งในทะเลเป็นเหมือนอีกโลกหน่ง ด้วย
ี
ี
ก�าลังพลประจ�าเรือที่อาจจ�าเป็นต้องท�าอะไรเสี่ยง ๆ โดย ธรรมชาติของการปฏิบัติการทางเรือท่ห่างไกลและยาวนาน
ิ
�
ี
ั
ไม่ได้รับการฝึกท่เพียงพอ ดังน้นบนเรือของผู้เขียนจึงม ี ส่งผลให้อานาจและความรับผิดชอบอันย่งใหญ่ถูกมอบ
�
ี
การฝึกเหตุฉุกเฉินเสมือนจริงบ่อย ๆ (จนหลายคนแอบบ่น) ให้ผู้ท่ได้รับเลือกให้เป็นผู้นาหน่วย-ผู้บังคับการเรือ-
ี
ั
ึ
ี
ี
แต่ในท่สุดก็ทาให้ทุกคนรู้สึกเป็นเร่องธรรมดา ไม่ว่าจะเป็น ในช่วโมงท่วิกฤตท่สุดในทะเลมีคน ๆ หน่งท่ไม่
ี
�
ื
ั
ึ
สถานีรบ การปะทะฉุกเฉิน (Rapid reaction engagement) สามารถหันหน้าไปพ่งใครได้อีก เขาคนเดียวเท่าน้น
ี
�
้
้
ชุดตรวจค้น คนตกนา ไฟไหม้ นาท่วม หางเสือขัดข้อง ฯลฯ ท่แบกรับความรับผิดชอบสูงสุดของความปลอดภัยในการ
�
�
ั
�
ี
“รบอย่างไรฝึกอย่างน้น” เป็นคากล่าวท่ผู้เขียน เดินเรือ ความแม่นยาในการใช้อาวุธ และประสิทธิภาพ
ิ
ได้ยินต้งแต่เร่มปฏิบัติงานในเรือใหม่ ดังน้นเม่อมีโอกาส กลจักร เขาคือ - ผู้บังคับการเรือ - เขาคือ - เรือ -”
ั
ื
ั
เป็นผู้บังคับการเรือผู้เขียนจึงใช้โอกาสน้ดาเนินการให้เป็น - Joseph Conrad, “The Prestige,
ี
�
ไปตามนั้นมากที่สุด เช่น ในการฝึกสถานีรบ หรือในการ Privilege and the Burden of Command
นาวิกศาสตร์ 96
ปีที่ ๑๐๕ เล่มที่ ๕ พฤษภาคม ๒๕๖๕
