Page 48 -
P. 48
ภาพที่ ๑๓ ดิ่งทรายและดิ่งน�้าตื้น
วิชำนกหวีดเรือ วิชำกำรถือท้ำยเรือใหญ่ วิชำกำร วิชำขนบธรรมเนียมประเพณีทหำรเรือ เช่น กำรท�ำ
ั
ปฏิบัติตัวในเรือใหญ่ วิชำธงสองมือ (ท้งไทยและสำกล) ควำมเคำรพท้ำยเรือ เป็นประเพณีสืบมาจากสมัยโรมัน
ื
ึ
้
ั
ั
ี
วิชำร้อยรอก (ใช้เชือกร้อยรอก) ซ่งรอกในเรือมีทั้งหมด ในสมยนนดาดฟ้าท้ายเรอมักจะสร้างห้องอย่างประณต
�
๕ ชนิด ได้แก่ รอกธรรมดา รอกตีน (ช่อแปลกอีกละ) สวยงาม สาหรับประดิษฐานรูปปั้นจาลองของเทวรูป
�
ื
ิ
รอกกล รอกบุเลย์ และรอกแม่เหล็ก วิชำดิ่งทรำย ใช้ดิ่ง ศักด์สิทธ์ จัดเป็นห้องผู้บังคับการเรือ และท่อยู่ของ
ิ
ี
ี
�
ึ
ผูกติดกับปลายเชือกแล้วเหว่ยงข้นจากเรือไปบนฝั่งขณะท ่ ี นายทหารประจาเรือ จึงถือว่าเป็นตอนท่สาคัญ และได้รับ
�
ี
ี
ึ
�
ิ
ื
้
�
ิ
เรือจะเทียบท่า วิชำดงนำต้น (ดูภาพท่ ๑๓ ด่งทรายและ เกียรติสูงสุดของเรือ เม่อผู้ใดข้นมาบนเรือจะต้องทาความ
่
ื
�
้
ดิ่งน�้าตื้น) ใช้สาหรับวัดความลึกนาสาหรับนาเรือเข้า เคารพท้ายเรือก่อนเสมอ ปัจจุบันนี้ขณะเรือจอดให้ชักธง
�
�
�
่
ี
ึ
ทอดสมอ แม้ว่าปัจจุบันจะมีเคร่องหย่งนาอิเล็กทรอนิกส์ ราชนาวขนทเสาทายเรอ (เวลาเรอเดนชกธงราชนาวทกาฟ
้
ิ
ื
ื
ั
�
๊
้
ื
ั
่
ี
้
ี
ี
แต่ด่งนาต้นก็ยังใช้อยู่ในเรือรบ วิชำกำรสมอเรือ ท้งแบบ ของเสากลางลา) ส่วนส่งศักด์สิทธ์น้นทหารเรือไทยได้ใช้
ิ
ั
ิ
้
�
�
ิ
ื
ั
ิ
มีกะสมอ และไม่มีกะสมอ และเครื่องประกอบในการ พระพุทธรูปแทน การทาความเคารพท้ายเรือจึงถือว่าให้
�
ื
ิ
ี
ท้งสมอ เช่น โซ่สมอ สเกล กุญแจกล ปากจับ เคร่องห้าม ความเคารพแก่สถานท่ และธงราชนาวีด้วย กำรถำมตอบใน
่
โซกว้าน และทุ่นสมอ เป็นต้น เวลำกลำงคืน ใช้การตะโกนถามด้วยคาว่า “โบ๊ต...อะฮอย”
�
นาวิกศาสตร์ 46
ปีที่ ๑๐๕ เล่มที่ ๕ พฤษภาคม ๒๕๖๕
