Page 65 - ปกิณกะสาระ บุญส่ง - ปริยา นิลแก้ว
P. 65
จิปาถะสาระ ๕๙
ู
พยาบาลก็อยู่ไม่ได ้ อึดอัดกระสับกระส่าย เพราะเคยทาแต่งานไม่ร้จักค าว่าพัก
เขาไม่ได ้กระสับกระส่ายเพราะทุกข์กาย แต่กระสับกระส่ายเพราะทุกข์ใจ
่
็
ู
ต่างหาก ผู้ปวยแบบนี้ก็เปนครูของเราได ้ เขาสอนให ้เราร้จักฝกใจให ้ปล่อย
ึ
ึ
ู
ู
วางจากงานการบ ้าง ฝกใจให ้ร้จักอยู่กับตัวเองให ้ได ้ คนส่วนใหญ่ไม่ร้จักอยู่
กับตัวเอง ไปอยู่กับงานหรือหนีไปอยู่กับความสนุกสนาน พอต ้องมาอยู่กับ
็
ตัวเองหรือนอนคนเดียวในโรงพยาบาล จึงเปนทุกข์อย่างยิ่ง
็
่
ผู้ปวยบางคนนอนอย่างสงบ แม ้ว่าจะมีทุกขเวทนาบีบคั้นมากหรือเปน
ั
โรคร้ายที่รักษาไม่หาย แต่เขาก็ไม่กระสับกระส่าย เพราะทาใจยอมรบความ
ี
้
จริงได ้ คนปวยแบบนก็เปนครของเราได ้ด ้วยเช่นกัน เจอคนปวยแบบนี้แล ้วเรา
่
ู
่
็
ั
ต ้องถามตัวเองว่า เขาทาอย่างน้นได ้อย่างไร เราจะเรียนร้จากเขาได ้อย่างไร
ู
ถ ้าเราไปเยี่ยมเขาด ้วยการวางใจแบบนี้ ความเจบปวยของเขาก็จะเปน
็
่
็
ึ
เครื่องกระตุ ้นเตือนให ้เราเห็นความส าคัญของการฝกตนบ าเพ็ญจิต เพื่อจะได ้
่
มีความพร้อมในการรับมือกับความเจ็บปวยในวันข ้างหน้า
ไปงานศพ
เวลาเราไปงานศพก็เช่นกัน เดียวนี้งานศพกลายเปนงานสังสรรค์ใน
็
๋
ู
ั
หมู่เพื่อนฝูงหรือคนร้จักไปแล ้ว ท าให ้เราเสียโอกาสที่จะเกิดปญญาจากงาน
ศพ ที่จริงเมื่อไปงานศพ เราควรมีเวลาพิจารณาว่า ผู้ที่อยู่ในหีบศพ คร้งหนึ่ง
ั
เคยมีชีวิตอยูเหมือนเรา และสักวันหนึงเราก็ต ้องเปนเหมือนเขา เขาคือครูสอน
่
็
่
ให ้เราระลึกถึงความไม่เที่ยงของชีวิต เขาคือผู้ที่เตือนเราว่าสักวันหนึงเราจะ
่
่
ั
ี้
่
ต ้องจากโลกนี้และทุกสิงทีเรารกไป ทีนก็ต ้องถามตัวเองว่า เราพร้อมที่จะจาก
็
ั
โลกนี้ไปหรือยัง นอกจากนเรายงอาจเอาชีวิตของผู้ตายเปนบทเรียนส าหรบ
ั
้
ี
เรา บางคนตายอย่างสงบเพราะทาใจปล่อยวางได ้หมด บางคนตายไม่สงบ
้
เพราะยอมรับความตายไม่ได ้ พยายามยือชีวิตทุกวิถีทาง ไม่ว่าจะตายแบบ
็
ไหน เขาก็เปนครูสอนเราได ้ทั้งน้นว่าอะไรควรท า อะไรไม่ควรท าในขณะที่เรา
ั
ยังมีลมหายใจอยู่ เวลาเราอ่านหนงสือพิมพ์พบข่าวอุบัติเหตุ หรือวินาศภัย
ั
เราอย่าอ่านด ้วยความอยากร้อยากเห็น ว่าเกิดอะไรขึ้น ที่ไหน อย่างไร ลอง
ู
พิจารณาดูว่าถ ้าหากมันเกิดขึ้นกับคนที่เรารัก เราจะท าใจอย่างไร เราเคยนึก
ั
หรือเผื่อใจไว ้บ ้างไหมว่าสักวันหนึ่งมันอาจเกิดขึ้นกับคนรกหรือคนใกล ้ชิดเรา
การนึกคิดในท านองนี้แม ้จะดูนากลัว แต่ข ้อดีก็คือเตือนใจให ้เราท าดีกับคน
่
ใกล ้ตัวอยู่เสมอ เพราะเขาจะด่วนจากไปเมื่อไหร่ก็ไม่ร้ มีหลายคนที่มานึก
ู
เสียใจว่าไม่ได ้ทาดีกับเขาตอนทีเขามีชีวิตอยู่ เมื่อเขาจากไปก็ท าอะไรให ้เขา
่
ไม่ได ้อีกแล ้ว อันนเปนเพราะประมาทว่าเขาจะยังอยู่กับเราไปอีกนาน
็
ี้
ทีนลองพิจารณาให ้ใกล ้ตัวขึ้นคือ ถ ้าอุบัติเหตุเกิดขึ้นกับเราเอง เราจะ
ี้
ู
ทาใจอย่างไรในวินาทีสุดท ้ายที่เราร้สึกตัว ไม่ว่ารถชนกัน รถตกคู ไฟไหม ้
็
ี้
แผ่นดินไหว การมองในแง่นไม่ใช่เปนเรื่องอัปมงคลเลย ตรงกันข ้ามมันกระตุ ้น
้
ร
ั
ให ้เราตระหนกว่า ชีวิตของเราไม่เที่ยง ซ า ้ายเรายังสามารถตายได ้ทุกเวลา
